Czego szukasz

Jak to jest być rodzicem dzisiaj?

Bycie rodzicem to szalenie odpowiedzialna i trudna sprawa, wszyscy to wiemy. A każde czasy rządzą się swoimi prawami, to również powszechne przekonanie. Jak to jest być rodzicem w dobie internetu, pampersów i słoiczków?

  • Ewelina Florkiewicz - 03/10/2019
rodzice spędzają czas z dzieckiem

Teraz matki to mają wygodę

Usłyszeliście kiedyś to zdanie: „teraz to matki mają wygodę, nie to, co 30 lat temu…”? Jestem pewna, że tak! Mnie to zdanie prześladuje, odkąd urodziłam pierwsze dziecko. W istocie nie sposób temu zaprzeczyć – pampersy, chusteczki nawilżane, słoiczki, książki, te wszystkie akcesoria i do tego oczywiście doktor google…

Kto ma za sobą przygodę z noworodkiem, na pewno choć przez chwilę traktował te wszystkie produkty, jak wynalazki niemal pokroju penicyliny czy elektryczności. I gdyby w tym miejscu postawić kropkę to pozostałaby tylko radość, że przyszło nam wychowywać dzieci właśnie teraz, a nie w końcówce XX wieku. Zastanawiam się więc, czemu bycie rodzicem wciąż jest takim wyzwaniem?

Więcej nie zawsze znaczy lepiej

XXI wiek oprócz wielu cudownych ułatwień przyniósł nam jeszcze wiedzę, wielość wyboru i ambicję. Czy to źle? Absolutnie nie! Czy dzięki temu jest nam łatwiej? Tu już nie miałabym tak zdecydowanej odpowiedzi.

Nie raz moja teściowa mówiła, że chciałaby tyle wiedzieć i mieć taki dostęp do informacji, gdy startowała w roli rodzica. Zawsze przytakiwałam. Z perspektywy czasu, dwójki dzieci i znacznie większego doświadczenia nachodzą mnie jednak refleksje. Czy ten ogrom informacji, dzięki któremu znamy wyjaśnienia dziecięcych zachowań oraz wręcz gotowe recepty postępowania z nimi, naprawdę aż tak nam ułatwia życie? W pewnym sensie tak, ale jak zawsze jest jeszcze ta druga strona.

Jesteśmy bardziej świadomi, w wielu kwestiach możemy dokonać wyboru, z których dodatkowych szczepień skorzystać, karmić dziecko czy zgodnie z teorią BLW, kupować produkty bio, a może korzystać z tego, co jest powszechnie dostępne, uczyć samodzielnego zasypiania czy być zgodnym z teorią rodzicielstwa bliskości?

Tych dylematów i wyborów jest tak wiele, że nie sposób je tu wymienić. Te wszystkie możliwości potrafią jednak przytłoczyć. A jak jeszcze dorzucimy do tego fora parentingowe kontra babcine porady – można naprawdę się pogubić.

Gdy rodzą się w nas ambicje

Myślę, że to właśnie z wiedzy, dostępności informacji oraz chęci dzielenia się swoim życiem w internecie rodzą się w nas ambicje. Wiemy, co radzą eksperci, podglądamy w sieci inne matki – te przeciętne i te z okładek gazet.

Chcemy nadążyć za tym wszystkim, ambitnie czytamy porady, patrzymy na uśmiechnięte, piękne i spełnione mamy. Rodzą się trendy bycia perfekcyjną, fit i eko-mamą, która ma zawsze chęci i czas dla swoich dzieci. Wielu z nas trudno to udźwignąć, szczególnie po kilku czy kilkunastu nocach przespanych w kratkę. A tak naprawdę to dopiero początek.

Pracować i nie zwariować

Wcześniej wydawało mi się, że bycie mamą niemowlaka i ogarnięcie tego wszystkiego, szczególnie w swojej głowie jest czymś niemal heroicznym. Teraz wiem, że prawdziwa zabawa zaczyna się dopiero po powrocie do pracy.

Do bycia fit, eko, bio i pro trzeba dorzucić rozwój osobisty, karierę, poczucie pewności siebie i niezależności. Gdy dodamy do tego organizację życia domowego i wszystkie zajęcia dodatkowe, na które wypadałoby posłać swoje dziecię tworzy się niezłe kombo.

Mamy w głowach pewne wzorce, do których dążymy, ale czy ich realizowanie w 100% i z uśmiechem na ustach jest możliwe? Jako rodzice staliśmy się bardzo ambitni, ale też skryci. Ubolewam nad tym, że tak rzadko ktoś otwarcie mówi, że jest zmęczony swoim dzieckiem; że nie chce mu się gotować i po raz trzeci w tym tygodniu serwuje pierogi z dyskontu; że pomimo urlopu, zawiózł dzieci do przedszkola, a to tylko po to, aby odpocząć lub chociaż w spokoju posprzątać.

Bycie ambitnym i dążenie do współczesnych wzorców nie jest niczym złym. Właściwie to chyba sama tak funkcjonuję. Czy to szaleństwo? Nie! Takie mamy czasy i nie uciekniemy od tego. Żyjemy szybko, ambitnie i intensywnie. Chcemy być w tym wszystkim perfekcyjni, nawet nie dla ludzi, ale sami przed sobą.

Myślę, że gdy uświadomimy sobie, że nie da się we wszystkich aspektach zawsze być idealnym, a wzorce są pewnym drogowskazem, nie jedyną słuszną drogą, będzie nam po prostu łatwiej. Gdy pozbędziemy się wyrzutów sumienia, że nasze dziecko zostało jako ostatnie odebrane z przedszkola, że zamiast wspólnego czytania książek po południu oglądamy bajki, że zamiast treningu pijemy wino z przyjaciółką, to będziemy w stanie utrzymać równowagę. Wszystkim tym, którzy to już wiedzą ogromnie zazdroszczę. Ja wciąż walczę.

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Ewelina Florkiewicz
Z wykształcenia jestem filologiem języka polskiego. Zawodowo od 8 lat zajmuję się komunikacją, marketingiem i employer brandingiem. Uwielbiam pisać, tworzyć i organizować i nieustannie poszukuję nowych wyzwań. Prywatnie jestem żoną oraz mamą Zosi i Kazika, którzy sprawili, że zupełnie inaczej patrzę na siebie i otaczający mnie świat.

Pandemiczne dzienniki ciążowe – Matka w kwarantannie. Dziennik pokładowy

"Tak mi się ten wirus (i jego skutki) skleił z życiem płodowym, które się u mnie w środku działo, że siedziałam w domu, w takim przekonaniu, że moje rozwarcie będzie się równało rozwarciu wszystkich obostrzeń, granic państw, granic dystansu społecznego i maseczek na twarzach". Zapraszamy Was do lektury dziennika Marty Wycisło, laureatki naszego wyróżnienia w konkursie Matka w kwarantannie. Dziennik pokładowy, który zorganizowałyśmy wspólnie z Wydawnictwem Mamy dla Mamy i serwisem The Mother Mag z okazji Dnia Matki.
  • Listy do Redakcji - 31/07/2020
młoda kobieta w zaawansowanej ciąży stoi przy oknie

A może Ty też prowadzisz dziennik i nie zdążyłaś wysłać swojej pracy na nasz konkurs? Możesz to zrobić! Skontaktuj się z redakcją i wyślij nam swoją pracę: [email protected]

Marzec, kwiecień 2020

Mój pierwszy trymestr, czyli Festiwal Leżenia W Mieszkaniu I Całodniowych Wymiotów, płynnie przeszedł w czas pandemii, czyli Festiwal Leżenia W Mieszkaniu I Odzyskiwania Sił (po całodniowych wymiotach). Oznacza to, że w tym roku zaliczyłam nie jeden, a dwa OFF-Festivale, w których niestety mniej chodziło o muzykę, a bardziej o bycie off.

Wieści o „jakimś tam koronawirusie” zastały mnie w kiepskiej formie, nad muszlą klozetową (zwaną dalej: porcelanową misą rozpaczy), z mózgiem zajętym procesowaniem zupełnie innych wiadomości niż te z pierwszych stron starych i nowych mediów.

Moją głowę wypełniała szalona radość, że będziemy mieć bobasa, a mój przełyk wypełniała cofająca się treść pokarmowa. Układ trawienny zaatakował Wymiot-19 (bo do dziewiętnastego tygodnia ciąży dawał mi naprawdę w kość), więc na Covid-19 nie było już po prostu miejsca. Dodatkowo, to nie wirus stał się przyczyną zmian w moim ówczesnym życiu czy tam stylu życia (jak zwał tak zwał). Zmian polegających między innymi na zaprzestaniu tak zwanego bywania, „pójściu na chorobowe” w pracy i myśleniu tylko o tym „co to będzie?”.

Przeczytaj dziennik laureatki III nagrody!

Kiedy rząd naszego kraju wprowadzał pierwsze restrykcje i zamykał ludzi w domach- ja, już od dłuższego czasu miałam swój ciążowy lockdown. Dodatkowo, byłam z tej grupy, która nie straciła źródła dochodu, mąż działa w jednej z niewielu branż, na którą wirus prawie w ogóle nie miał wpływu, nasi bliscy byli zdrowi i zabezpieczeni finansowo… Mój mózg nie kodował tej pandemii.

Z perspektywy czasu, patrzę na to nie bez lekkiego wyrzutu do samej siebie. Samolub, no. W momencie, w którym w końcu zaczynamy się uczyć jak ważny jest dla człowieka nie tylko jego mały świat i czubek nosa, ale świat w ogóle – ja, cofnęłam się ze swoją świadomością o dobrych kilkadziesiąt lat.

Istniały tylko moje 34 metry kwadratowe, z których wychodziłam raz na dwa tygodnie do lekarza, a reszta globu- z testami, potwierdzonymi przypadkami, niepotwierdzonymi przypadkami, masą wyzwań i problemów, statystykami, brakującymi respiratorami, śmiercią… to była jakaś inna galaktyka. Ale może to pokazuje jaką nieokiełznaną siłą jest instynkt macierzyński już w ciąży? Jak bardzo kobieta potrafi się zahibernować we własnym ja (my), we własnym ciepełku, żeby absolutnie nic złego nie stanęło na drodze rozwoju nowego, maleńkiego i bezbronnego żyćka.

Przeczytaj dziennik laureatki II nagrody!

Kiedy jestem pytana czy myślę, że coś przez „to” straciłam, długo milczę. Nie potrafię się pozbyć takiego silnego przekonania, że ja, to akurat bardzo zyskałam. Dostałam możliwość żeby się tak naprawdę, tak porządnie, po sam czubek głowy zanurzyć w tej ciąży i w tym co czuję, i w tym co lubię, i w tym czego potrzebuję. I podobało mi się to nurzanie. Ale czy mogę się do tego przyznać? Boję się to rozkminiać i powiedzieć na głos. Mogę strzelić czymś niedelikatnym albo obraźliwym, bo mam taką dziwną, zaburzoną perspektywę.

Dodatkowo, wewnętrzna łagodność w stosunku do drugiego człowieka, nie leży w mojej naturze i dla mnie, bycie wyrozumiałą i empatyczną dla innych to jest ciągła praca. Praca i decyzja podejmowana przy każdej interakcji, podczas każdej rozmowy. Ale podejmowana z radością. I chociaż szkoda, że nie przychodzi mi to z automatu, to jednak widzę, że łagodność i współczucie (albo współodczuwanie?) da się po prostu wypracować. Niestety w przypadku moich pandemicznych przemyśleń czuję się tak nieprzystająca do ogółu, że jednak towarzyszy mi strach, że moje wnioski i moja wdzięczność za tamten czas mogą sprawić komuś przykrość.

Przeczytaj na czym polegał nasz konkurs Matka w kwarantannie. Dziennik pokładowy

Maj 2020

Ciągnąc dalej temat niewygodnych i niepoprawnych myśli, niedawno uświadomiłam sobie, że to w jaki sposób wszystko razem umiejscowiło się na osi czasu, sprawiło, że mój mózg nie łączył pandemii z ograniczeniami tylko ograniczenia z ciążą. I że w jakiś irracjonalny sposób czekałam na poród jakby to narodziny mojego dziecka miały „to wszystko” zakończyć.

Tak mi się ten wirus (i jego skutki) skleił z życiem płodowym, które się u mnie w środku działo, że siedziałam w domu, w takim przekonaniu, że moje rozwarcie będzie się równało rozwarciu wszystkich obostrzeń, granic państw, granic dystansu społecznego i maseczek na twarzach. Skutek był taki, że w mojej głowie koniec sierpnia miał wyglądać następująco: rodzę, dochodzę do siebie, biegnę do dziadków tej nowej, małej dziewczynki żeby ich ze sobą poznać, staję się stałą bywalczynią okolicznych parków, spotykam się w kawiarniach #babyfriendly z innymi mamami i dzielimy się ze sobą planami na podbicie świata na macierzyńskim, bo przecież to „urlop”.

Wiadomo – wirus, rząd i cały kosmos, tak jak ja, tylko czekają aż urodzę… Ale w którymś momencie chyba zmienił się koktajl hormonalny w moim organizmie i dotarło do mnie, jak bardzo rzeczywistość może się różnić od tego co podpowiada mi hologram za różowymi okularami. Szukam rzetelnych i obiektywnych informacji na temat świata – próżno.

Czerwiec 2020

Już nic nie myślę. Jestem pytajnikiem, oczekiwaniem i niecierpliwością. „Przebieram nóżkami” trzymając je najczęściej wysoko w górze, żeby w przerwach od leżenia mieścić się we własne buty. Trochę na wyrost, bo przecież przed nami jeszcze dobre 10 tygodni. Pandemia nadal u nas nie istnieje. I nadal mówienie o tym głośno przychodzi ciężko.

Zdjęcie: 123 rf

Grafika: The Mother Mag

Przeczytaj kto wygrał nasz konkurs Matka w kwarantannie. Dziennik pokładowy

A może Ty też prowadzisz dziennik i nie zdążyłaś wysłać swojej pracy na nasz konkurs? Możesz to zrobić! Skontaktuj się z redakcją i wyślij nam swoją pracę: [email protected]

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Listy do Redakcji

Poglądy wyrażone w listach są wyłącznie poglądami ich autorów i nie mogą być uznane za poglądy Redakcji Mamo Pracuj.

Jak rozmawiać z dziećmi o zagrożeniach na wakacyjnych wyjazdach?

"Jeżeli rodzice chcą, żeby dzieci przestrzegały ich wskazówek odnośnie zagrożeń na koloniach, muszą poświęcać im mnóstwo czasu. Dziecko musi czuć się ważne i potrzebne i wtedy będzie otwarte na rozmowę z rodzicem. Ważne jest również, aby sytuacja, w której znajdzie się dziecko na wakacjach, nie przerastała go ze względu na wiek i etap rozwoju. ". O to jak rozmawiać z dziećmi o zagrożeniach na wakacyjnych wyjazdach, czy to tych w rówieśniczej grupie, czy to tych pod naszą - rodziców - opieką, zapytałyśmy psycholożkę Oliwię Samelak. Zapraszamy do lektury!
  • Ewa Moskalik - Pieper - 30/07/2020
mama i córka siedzą na kanapie i rozmawiają

Oliwio, jak rozmawiać z dziećmi o zagrożeniach na wakacyjnych wyjazdach, aby ich nie nastraszyć?

Jak mówi stare powiedzenie, lepiej zapobiegać niż leczyć. Aby pomóc dziecku unikać zagrożeń na wakacyjnych wyjazdach, trzeba zastanowić się na początku, co najczęściej wywołuje u dziecka tak zwane niepożądane zachowania, czyli zachowania, które mogą spowodować, że wpakuje się w kłopoty.

Pierwsza i najczęstsza grupa przyczyn to przemęczenie i dyskomfort związany z niezaspokojonymi potrzebami. Dzieci podobnie jak dorośli, najczęściej tracą kontrolę nad własnym zachowaniem, gdy nie są zaspokojone ich podstawowe potrzeby. Kiedy dzieci są rozdrażnione, zmęczone lub głodne, są bardziej podatne na wypadki i nierozpoznanie niebezpieczeństwa.

Pozytywnych wzorców w zakresie dbania o własne potrzeby dziecko uczy się obserwując rodziców. Jeżeli bardzo często widzi mamę, która nie jest wypoczęta i która nie troszczy się o siebie samą, nie wypracuje sobie wzorców, które pozwalałyby mu na słuchanie sygnałów własnego ciała i unikanie zagrożeń.

Ważne jest również, aby sytuacja, w której znajdzie się dziecko na wakacjach, nie przerastała go ze względu na wiek i etap rozwoju. Jak czuje się Twoje dziecko? W jaki sposób otoczenie, w którym się znajdzie na wakacjach, może wpływać na jego zachowanie? Czy dziecko naśladuje zachowania konkretnych osób? Odpowiedzi na powyższe pytania, pomogą Ci rozpoznać określone sytuacje, które poprzedzają reakcję dziecka i o nich porozmawiać.

A czy możemy przytaczać jakieś historie, którymi zobrazujemy dziecku niebezpieczeństwo?

Polecam bardzo pomocny zestaw książeczek z cyklu świat emocji, przede wszystkim warto przeczytać dziecku bajkę o strachu. Każdemu rodzicowi polecam także książkę „Radość rodzicielstwa” L.W. Coyne i A.R.Murell.

Przeczytaj także: Gdzie spędzić niezapomniane wakacje w Polsce?

Dzieci są ufne wobec ludzi, często zakładają, że każdy człowiek jest dobry, zatem jak wytłumaczyć dziecku, że są ludzie, którzy mogą mieć złe intencje?

Powinniśmy nauczyć dziecko słuchania swojego wewnętrznego kompasu. Jeżeli poczuje intuicyjnie, że dana osoba może nie być przyjazna, żeby umiało się wycofać.

Dziecko musi umieć rozpoznawać symptomy z ciała – takie ukłucie w środku sygnalizujące, że dana osoba nie jest wobec nich szczera. Chodzi również o to, aby dziecko nie ulegało presji otoczenia, żeby nie szło ślepo za tłumem, żeby umiało powiedzieć NIE.

Trzeba wytłumaczyć dziecku, że nie musi się wszystkim podobać i nie musi nikomu niczego udowadniać. Jeśli nie będzie fajne dla wszystkich, to pozostanie fajne dla wybranych i to wystarczy.

Słuchanie wewnętrznego głosu wymaga ogromnej odwagi. Dziecko powinno rozumieć, że zachowanie się inaczej niż większość, nie jest tchórzostwem tylko aktem odwagi. Kiedy jako dziecko podawałam tacie za przykład „innych”, zawsze odpowiadał: „Nieważne co inni, ważne co ty. Ty nie jesteś inni. Jesteś sobą i tak jest dobrze.

Podobnie jest ze zwierzętami. Dzieci je uwielbiają, ale mogą narazić się na duże niebezpieczeństwo podchodząc zbyt blisko nieznanego zwierzęcia. Jak ustrzec dziecko nie niszcząc jego sympatii do zwierząt?

Dziecko przejmuje wzorce reagowania wobec zwierząt od rodziców. Kiedy idę z dzieckiem do lasu, to informuję je, że może pojawić się dzik i jak należy się w tej sytuacji zachować. Dziecko wie również, że bąk może użądlić. Nie może tutaj jednak dojść do przesady. Chodzi o zdrowe mechanizmy bezpieczeństwa – wyczuwanie zagrożeń, bez nadmiernych, zbyt silnych reakcji.

To naturalne, że rodzic martwi się o dziecko. Ważne, żeby nie obciążać dziecka własnym lękiem i nie budować w nim nastawienia lękowego wobec świata. Zamiast reagować na nasze niepokojące myśli, musimy nauczyć się reagować na potrzeby naszych dzieci. To trudne, ponieważ nasz umysł wynajduje mnóstwo rzeczy, którymi możemy się martwić. Ważne jest również, aby dziecko nie wstydziło się prosić o pomoc dorosłych, kiedy dostrzeże zagrożenie.

Przeczytaj także: 10 rzeczy, które warto zrobić z dziećmi w wakacje

Mój syn wyjeżdża po raz pierwszy na kolonie? Jak przygotować i porozmawiać z nim o zagrożeniach, nie strasząc go? Jak sobie ma radzić w trudnych chwilach?

Rodzic może porozmawiać z dzieckiem na absolutnie każdy temat, jeżeli ich relacja opiera się na zaufaniu. U dziecka nie da się wytworzyć posłuszeństwa, jeśli dziecko nie czuje się bezpiecznie w relacji z rodzicem.

Jeżeli rodzice chcą, żeby dzieci przestrzegały ich wskazówek odnośnie zagrożeń na koloniach, muszą poświęcać im mnóstwo czasu. Dziecko musi czuć się ważne i potrzebne i wtedy będzie otwarte na rozmowę z rodzicem.

Pokaż, że zawsze będziesz przy dziecku. Warto zapewnić dziecko, że jeśli coś się wydarzy na koloniach, to rodzic natychmiast wsiądzie w samochód, nawet w nocy i przyjedzie dziecko przytulić. Można też dać dziecku jakiś rekwizyt, np. otulający kocyk, aby mogło czuć się bezpieczniej na wyjeździe.

Jak skłonić dziecko do rozmowy o przykrych zdarzeniach? Czy warto naciskać, czy lepiej poczekać, obserwować?

I tu znowu jest kwestia relacji rodzica z dzieckiem. Należy zapewniać dziecko, że może przyjść do rodzica z każdym problemem i nawet jeśli zrobi coś złego, to nigdy nie zostanie odepchnięte.

Trzeba przekonać dziecko, że może powiedzieć rodzicowi nawet najgorszą prawdę i że nie musi kłamać, żeby uzyskać akceptację ze strony rodzica. Jak powiedział Fred Rogers: „Jestem przekonany, że gdyby udało nam się zaakceptować siebie samych i nasze dzieci takimi, jacy jesteśmy i jakie one są, zrozumielibyśmy na czym polega sztuka dobrego rodzicielstwa”.

Okazywanie dziecku współczującego uznania i akceptacji jego własnych doświadczeń, jest tym, co według terapii akceptacji i zaangażowania, pomaga dziecku osiągnąć w życiu to, co dla niego najważniejsze.

Przeczytaj także: Jak zaplanować podróż z niemowlakiem?

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała: Ewa Moskalik Pieper

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Ewa Moskalik - Pieper
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail