Czego szukasz

Jestem dla siebie sterem, żeglarzem i okrętem

Kiedyś zajmowała się księgowością, a dziś jest akredytowanym fotografem dziecięcym. Ewa Zajfert – mama dwójki dzieci, postanowiła zainwestować w swoją pasję i w przeciągu 3 lat ukończyła 7 kursów w Akademii Fotografii Dziecięcej. Dziś prowadzi własną firmę fotograficzną i choć początki nie były łatwe, jest szczęśliwa, bo robi to co kocha, a tego nie da się przeliczyć na żadne pieniądze.

A może Ty podobnie jak Ewa marzysz o pracy fotografa? Na hasło mamopracuj możesz kupić kurs w Akademii Fotografii Dziecięcej z 10% zniżką. Sprawdź szczegóły >>>

Ewo, 14 lat w księgowości. Domyślam się, że również stała pensja i poczucie stabilizacji. Co takiego się stało, że postanowiłaś wszystko zmienić, założyłaś własną działalność i zajęłaś się fotografią?

Kiedy kończysz Akademię Ekonomiczną to naturalnym, kolejnym krokiem wydaje się praca w księgowości. Jednak po 14 latach pracy w korporacji przestałam czuć satysfakcję, nie było pasji. Stała pensja jest ważna, ale uważam, że nie najważniejsza. Częste wyjazdy, życie w delegacji. To wszystko jest fajne, jak się nie ma dzieci.

W 2010 roku urodziłam córkę, a 2 lata później synka. Mając takie maluchy chciałam być z nimi w domu. Nie wyobrażałam sobie, że one zostają np. z nianią, a ja znowu jestem na walizkach. To był nasz czas. Cudowny czas, którego nikt nam nie odbierze.

Urlop macierzyński, a potem wychowawczy tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że nie chcę wracać do poprzedniej pracy. Będąc z dziećmi miałam czas na fotografowanie i wtedy poczułam, że chcę zająć się fotografią na poważnie, czyli profesjonalnie.

Wiedziałam, że szczególnie interesuje mnie fotografowanie dzieci, więc zaczęłam szukać szkoły fotografii, która spełniłaby moje oczekiwania. I tak natknęłam się na Akademię Fotografii Dziecięcej. Decyzja o przystąpieniu do Akademii była szybka. Byłam zdeterminowana założyć własną firmę i potrzebne mi były solidne podstawy, które AFD mi dała. Dziś wiem, że robię to co kocham, a tego nie da się przeliczyć na żadne pieniądze.

Agnieszka jest mamą bliźniaków i pracuje zdalnie jako wirtualna asystentka. Sprawdź na czym polega jej praca. Może to też pomysł dla Ciebie? 

Czy zanim trafiłaś do AFD interesowałaś się fotografowaniem, ciągnęło Cię do tego?

Do AFD trafiłam w styczniu 2014 r. 10 lat wcześniej kupiłam swój pierwszy cyfrowy aparat, z którym praktycznie się nie rozstawałam. Fotografia wciągnęła mnie bez reszty. Fotografowałam wszystko począwszy od ludzi, architektury, na robaczkach i listkach skończywszy.

 Jakie kursy Akademii Fotografii Dziecięcej ukończyłaś i jak długo się tam uczyłaś?

Naukę rozpoczęłam w styczniu 2014 r., a zakończyłam jesienią 2016 r. Po dwóch latach od rozpoczęcia nauki otrzymałam wymarzoną akredytację. Przez okres prawie 3 lat zrobiłam 7 kursów:

  • wprowadzenie do fotografii dla Mam,
  • fotografia dziecięca część I,
  • fotografia dziecięca część II,
  • sekrety Fotografowania emocji,
  • obróbka i publikowanie zdjęć w programie Lightroom,
  • uniwersytet sem. I,
  • uniwersytet sem. II.

Twoja firma Ewa Zajfert Fotografia działa już od ponad trzech lat, czyli jesteś w stanie utrzymać się z fotografowania?

Moja decyzja o zajęciu się zawodowo fotografią po części zbiegła się ze zmianą miejsca zamieszkania. Początki były dość trudne, gdyż bazę klientów budowałam od zera. Nie miałam na miejscu żadnych koleżanek, nawet rodziny, od której można by było zacząć szukanie klientów. Do tego dochodziły koszty związane z inwestowaniem w sprzęt oraz budowę studia w moim domu.

Przez okres około dwóch lat występowały też spore różnice w poszczególnych miesiącach jeśli chodzi o ilość zleceń. Były miesiące, w których ledwo się wyrabiałam i takie, gdzie ilość sesji można policzyć na palcach jednej dłoni. Dopiero w trzecim roku działalności znacznie większa ilość zleceń pozwoliła mi uzyskać płynność finansową. Dzisiaj jestem w stanie utrzymać się z fotografowania, cały czas inwestując zarówno w rozwój swój, jak i firmy.

Olga pracuje zdalnie robiąc strony www dla klientów. Poznaj jej historię i daj się zainspirować. 

Jesteś mamą dwójki dzieci. Co w prowadzeniu własnego biznesu jako mama najbardziej sobie cenisz, a co Ci przeszkadza? Czyli trochę o blaskach i cieniach takiej pracy 🙂

Jako mama najbardziej cenię sobie elastyczny czas pracy. Mam czas dla moich najbliższych, a to jest dla mnie najważniejsze. Moje dzieci nie muszą być do późna w świetlicy, mamy czas na zajęcia dodatkowe i różne przyjemności. Oczywiście ważna jest tutaj dobra organizacja oraz samodyscyplina.

Niewątpliwym plusem mojej pracy jest także to, że jestem dla siebie sterem, żeglarzem i okrętem. A przede wszystkim, że moja pasja stała się moim zawodem.
Codziennie spotykam się z ludźmi, poznaję fantastyczne rodziny, a że lubię dzieci, to właśnie fotografia dziecięca i noworodkowa jest najbliższa mojemu sercu.

Minusem prowadzenia jednoosobowej działalności jest to, że muszę zajmować się mnóstwem pobocznych spraw niezwiązanych z samym fotografowaniem. Są to różnego rodzaju prace biurowe, sprawy księgowe, cała logistyka itp.

Kto był Twoim pierwszym klientem?

Historia była dość zabawna, bo moi sąsiedzi dowiedziawszy się, że zakładam firmę chcieli koniecznie zostać moimi pierwszymi klientami i przyszli na sesję całą rodziną.

Czy zapadła Ci szczególnie w pamięć jakaś sesja?

Z wielu zabawnych sesji, które zrobiłam na prowadzenie wysuwa się reportaż z 90-tych urodzin Pani Rozalii. Na imprezę przyszły przyjaciółki Pani Rozalii, z których najmłodsza miała tyle lat co szacowna jubilatka. Temperamentu, pogody ducha, kondycji i dobrego humoru zazdrościli Paniom wszyscy pozostali goście (łącznie ze mną).

Co poradziłabyś innym mamom, które planują założenie własnej działalności?

Uważam, że jestem na początku drogi w prowadzeniu własnej firmy i nie mam dużego doświadczenia, ale się wypowiem 🙂

Ciężka praca, determinacja, pasja i zaangażowanie to klucz do sukcesu. Nie należy zniechęcać się trudnymi początkami i cierpliwie dążyć do wybranego celu. Ważne jest także wsparcie bliskich osób. W moim przypadku jest to mój mąż, który kibicuje mi każdego dnia, cieszy się z moich sukcesów i służy pomocą kiedy tylko tego potrzebuję.

Bardzo dziękuję Ci za rozmowę.

A może Ty podobnie jak Ewa marzysz o pracy fotografa? Na hasło mamopracuj możesz kupić kurs w Akademii Fotografii Dziecięcej z 10% zniżką. Sprawdź szczegóły >>>

Rozmawiała: Ewa Moskalik – Pieper

Zdjęcia: Ewa Zajfert

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.

Jak szukać pracy, będąc etatową mamą – część 2

Jak przekonać potencjalnego pracodawcę do swoich umiejętności i jak zabrać się za szukanie pracy? Zapraszamy do drugiej części artykułu, w którym autorka omawia jak się zaprezentować pracodawcy!
Etatowa mama szuka pracy

Po wyznaczeniu „smartnego” celu, czas na inteligentny plan jego realizacji, czyli działanie

To, że szukając pracy należy zidentyfikować grupę docelową – to już wiemy. Twoje CV może być atrakcyjne tylko dla wybranej grupy pracodawców i trzeba jasno ją sobie wyodrębnić. Kolejną wartą zastosowania metodą ubiegania się o pracę jest też dotarcie do konkretnej osoby rekrutującej na dane stanowisko.

Nawiązanie z nią kontaktu, np. poprzez obecne biznesowe portale społecznościowe, może przynieść wiele korzyści. Choćby dlatego, że część ogłoszeń o pracy z różnych powodów nie jest nigdzie publikowana. Pracodawcy wykorzystują swoją sieć kontaktów, szukają zarekomendowanych osób bądź samodzielnie wyszukują kandydatów metodą direct search. Wtedy dobrze jest oczywiście znać kogoś, kto zna kogoś, kto wie, że dany pracodawca szuka nowej osoby do zespołu, albo samemu przez kontakt z rekruterem „pokazać” siebie i swoją wolę podjęcia pracy.

Sieć kontaktów

W obecnej sytuacji, jaka jest na rynku pracy, nie wystarczy tylko odpowiadać na ogłoszenia zamieszczane na portalach pracy. Dobrze jest być obecnym w Internecie, często bowiem rekruterzy przeszukują wspomniane portale społecznościowe, takie jak Goldenline, LinkedIn, nawet Facebook czy Twitter w poszukiwaniu odpowiednich kandydatów.

Oczywiście też dzięki tworzonej w Internecie sieci kontaktów zwiększamy swoje szanse na bycie dostrzeżonym. A co więcej, możemy jako młode mamy opisać swoje oczekiwania, doświadczenie, umiejętności. Możemy brać udział w dyskusjach na forach, choćby po to, by być na bieżąco z tym, co dzieje się w naszej branży, co pozwoli nie tylko ujawnić się światu, zmaksymalizować swoje szanse na otrzymanie ciekawej oferty, ale przede wszystkim jest dowodem naszej proaktywności w poszukiwaniu pracy – bardzo pożądanej i cenionej przez pracodawców cechy.

Przeczytaj także: Mama pracuje w domu. Poznaj te trzy historie!

Rozważając kwestię nurtującą wszystkie młode mamy, chcące wrócić do pracy po urlopie macierzyńskim/wychowawczym: jak przekuć przerwę w pracy zawodowej na atut w rozmowie z pracodawcą, przyszła mi do głowy jedna z najprostszych i najczęściej stosowanych technik analitycznych, do której szczerze zachęcam. To tak zwana analiza SWOT.

Skrót pochodzi z języka angielskiego i oznacza odpowiednio:

  • S – strenghts = silne strony;
  • W – weaknesses  = słabe strony;
  • O – opportunities = szanse;
  • T – threats = zagrożenia.

Choć metoda może wydawać się skomplikowana to… kluczem tej techniki jest szukanie zależności między tym, co mam ja sama, a tym, co daje otoczenie. Nasze silne i słabe strony to czynniki wewnętrzne – nasze zasoby to coś, co w pełni zależy od nas. Szanse i zagrożenia – to czynniki zewnętrzne, na które nie mamy bezpośredniego wpływu. Na przykład zapotrzebowanie rynku na określone umiejętności czy kompetencje.

Istotą tej analizy jest to, że silne strony mogą służyć niwelowaniu zagrożeń, a szanse mogą pomóc przezwyciężyć słabe strony.

Punktem wyjścia jest więc tutaj zdiagnozowanie z jednej strony tego, co potrafię i z drugiej strony tego, w czym jestem słaba. Im więcej wiemy o sobie, tym mądrzejsze i trafniejsze podejmujemy decyzje. Dobrze jest też zrobić analizę rynku – by wiedzieć, czy to, co chcę bądź mogę zaoferować, ma szanse spotkać się z zainteresowaniem oraz by zorientować się choćby, jaka jest konkurencja. Świadomość swoich mocnych i słabych stron wiedzie nas do zagadnienia, które jest kluczowe w życiu zawodowym. Są to kompetencje. I tu drogie Panie bez różnicy, czy jest się mamą 3 uroczych urwisów, czy zadeklarowaną bezdzietną singielką. Bez wyjątku – liczy się to, co wiem i umiem, a szczególnie to czy i jak potrafię to zaprezentować. Posiadanie umiejętności bowiem to jedno, umiejętność pokazania tego, co potrafię – to kolejne zagadnienie, przy którym na chwilę się zatrzymamy.

Jak Cię widzą, tak Cię piszą… czyli o sztuce autoprezentacji

Odwoływanie się do pojęć autoprezentacji i kreowania wizerunku w aspekcie poszukiwania pracy wydawać by się mogło przerostem formy nad treścią. Bo przecież nie chcemy wygrać wyborów prezydenckich, a „jedynie” znaleźć pracę. Ale przecież wysyłanie aplikacji, rozmowa kwalifikacyjna czy assessment centre to nic innego jak autoprezentowanie się!

Nie pozbędziemy się swojego wizerunku, więc warto o niego zadbać. Kreowanie wizerunku służyć ma nawiązywaniu i budowaniu dobrych relacji, wyzwalaniu pozytywnych emocji i co najważniejsze skutecznej komunikacji tego, co chcemy przekazać adresatowi, w tym wypadku potencjalnemu pracodawcy.

Moje CV

Już wysyłając swoje CV, coś o sobie mówimy. I nie chodzi tu tylko o zawartość treściową naszego zawodowego życiorysu, ale też o jego formę, przejrzystość, tzw. layout. Nie ma drugiej szansy, by zrobić pierwsze wrażenie, trzeba się więc postarać, by w naszym CV potencjalny pracodawca zobaczył dokładnie to, czego szuka. Warto więc podkreślić te z naszych zawodowych doświadczeń, które są adekwatne/zbieżne z wymaganiami stanowiska, o które się ubiegamy.

Tak samo jest z listem motywacyjnym. Przeciętny rekruter poświęca statystycznie „kilka spojrzeń” na to, by zaznajomić się z treścią listu. Bardzo szybko wyłapuje, czy jest to list pisany pod konkretne stanowisko czy szablon rozsyłany do wielu firm. Nic nie robi na pracodawcy gorszego wrażenia niż wiadomość, która ewidentnie została wysłana w tej samej formie do wielu firm. Nie wspominając już o sytuacji, kiedy kandydat wysyłając list do jednego pracodawcy, „zapomni” zmienić nazwę firmy, do której zaaplikował dzień wcześniej. To tak, jakby wysłać do wszystkich przyjaciół ten sam e-mail czy tę samą wiadomość SMS z życzeniami urodzinowymi. Może być to odczytane jako dowód braku szacunku, bądź motywacji. A to nie jest dobrze oceniane.

Dlatego ważne jest maksymalne zindywidualizowanie przekazu. Również w aspekcie treści, która powinna być odpowiedzią na ogłoszenie pracodawcy. To bowiem, co pracodawca chce przeczytać w liście, to nic innego jak przyczyna, dla której zaaplikowałaś właśnie na to stanowisko, a nie na kilkanaście innych.

Przeczytaj także: Jak sprawdzić i opisać znajomość języka w CV?

List motywacyjny

Pisząc list, warto posłużyć się metodą 5W. Z języka angielskiego: who, what, when, where, why? W liście powinniśmy zawrzeć więc informacje:

  • kto? (who?) wysyła CV – czyli ja,
  • co? (what?) – czyli moje dokumenty,
  • kiedy? (when?) – w dniu takim a takim,
  • gdzie? (where?) na takie, a takie stanowisko,
  • dlaczego? (why?).

I to ostatnie pytanie jest w zasadzie najważniejszą część listu. Pracodawca właśnie tej informacji szuka w liście motywacyjnym. Dlaczego ubiegam się o to stanowisko, co pracodawca zyska, zatrudniając mnie oraz co ja zyskam dzięki tej pracy. Wystarczy kilka zdań, ale na temat, jasno i konkretnie. Jest duże prawdopodobieństwo, że żaden rekruter nie będzie czytać trzystronicowego eseju o przebiegu twojej kariery. Dlaczego? Bo zwyczajnie – na tym pierwszym, wstępnym etapie selekcji aplikacji – nie ma na to czasu.

1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 sekund

Wróćmy jednak do wspomnianego już kreowania wizerunku i związanego z nim zjawiska pierwszego wrażenia. Istnieją teorie, według których już w ciągu zaledwie kilku sekund nasz rozmówca wyrabia sobie opinię na nasz temat. Jest wiele praw psychologicznych podkreślających wagę pierwszego wrażenia, jakie wywieramy na innych.

Na przykład prawo pierwszeństwa, niezwykle ważne w przypadku rozmowy kwalifikacyjnej, które mówi, że pierwsze wrażenie, jakie tworzymy wobec drugiej osoby, wpływa na to, że jej późniejsze zachowanie  interpretujemy w sposób zgodny z tym pierwszym wrażeniem. Inne to uproszczone metody wnioskowania. Jedną z ważniejszych w kontekście rozsyłania aplikacji jest heurystyka dostępności. To reguła, na mocy której ludzie, wydają sąd, kierując się tym, jak łatwo mogą coś przywołać do świadomości (Aronson, 1997).

Dlatego to, jak łatwo rekruter może przywołać naszą aplikację w świadomości, zależy między innymi od tego, co mu przedstawimy w naszym CV. Im bardziej adekwatne informacje zgodne z wymaganiami stanowiska umieścimy w naszym życiorysie, tym bardziej zostaniemy zapamiętani jako osoby spełniające oczekiwania pracodawcy. Im więcej udokumentowanych sukcesów pokażemy przyszłemu pracodawcy, tym bardziej prawdopodobne jest to, że będziemy zapamiętani jako osoby, które odnoszą sukces. A przecież o to nam chodzi.

Motyw przewodni życia

Z kwestią pierwszego wrażenia związane jest również zagadnienie „lejtmotywu”, czyli motywu przewodniego. Chodzi tu o motyw przewodni naszego życia, o nasze przekonanie o sobie, o świecie. To wbrew pozorom często jest widoczne na pierwszy rzut oka i z dużym prawdopodobieństwem nasz rozmówca, w tym wypadku rekruter, jest w stanie wyłapać podczas rozmowy. Dlatego, aby nie pozostawiać miejsca na wątpliwości, które mogą zostać niekorzystnie dla nas zinterpretowane, najpierw trzeba poznać siebie, a potem dać się poznać tak, jak sobie tego życzymy.

Zachęcam więc – nim wyślesz swoje CV, zastanów się. Czy to właśnie jest ta praca, dla której poświęcisz część swojego cennego czasu. A także czy to jest właśnie ten pracodawca, dla którego chcesz osiągać swoje codzienne zawodowe sukcesy? Jeśli tak – nic, tylko aplikować i czekać na zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną. A o tajnikach rozmowy – w kolejnej odsłonie mojej rekrutacyjnej opowieści.

Polecamy pierwszą część artykułu: Jak szukać pracy, będąc etatową mamą

Zdjęcie: Canva

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Psycholog i certyfikowany trener. Od przeszło 6 lat związana z obszarem Zarządzania Zasobami Ludzkimi. Specjalizuje się w rozwijaniu potencjałów ludzi i ich "umiejętności miękkich". Fanka gór wysokich i podróży. Wróciła do pracy kiedy synek skończył pierwszy roczek.
Podyskutuj

Nad brzegiem piaskownicy usiadłam i myślałam… pracować czy nie?

Od jakiegoś czasu przebywasz na urlopie wychowawczym i myślisz o powrocie do pracy, ale boisz się rozstania z dzieckiem? A może przed ciążą nie byłaś aktywna zawodowo i teraz chciałabyś to zmienić? Wbrew pozorom podjęcie zatrudnienia po narodzinach dziecka wcale nie jest proste. Na pewno zadajesz sobie pytania: czy będę miała siłę pracować skoro w domu jest tyle obowiązków? Kto je przejmie? Czy w tej sytuacji jest jeszcze miejsce na pracę w moim życiu? Zapraszam na felieton mamy, która miała podobne wątpliwości…
Pracować czy nie - jak wrócić do pracy po przerwie?

Halo, tu mama

Po dwóch latach spędzonych na placach zabaw nabrałam nowej umiejętności – bezbłędnej oceny, które z mam tam przebywających są kobietami aktywnymi zawodowo. Co je wyróżnia? Entuzjazm – śpiewają dzieciom piosenki, recytują wiersze, podrzucają, huśtają i całą swoją uwagę poświęcają tylko im. Rzadziej się irytują i mają cierpliwość, by po raz setny tłumaczyć, dlaczego koledze z piaskownicy nie można wyrywać łopatki. Są w tym szczere i bezpretensjonalne. Łatwo je wyłapać wśród ziewających, zajętych patrzeniem na zegarek i zamyślonych nad listą zakupów pełnoetatowych mam.

Skąd w nich ta iskra? To proste, zdążyły się stęsknić, nabrać dystansu, ale przede wszystkim nie mają czasu do stracenia. Bo w ich życiu nie zabrakło miejsca na realizację własnych potrzeb, na odmianę od domowego reżimu, słowem na aktywność zawodową. Czy płacą jakąś cenę za często uznawaną w opinii publicznej „fanaberię” w postaci zatrudnienia? Czy ich pociechy na tym tracą?

Jeśli grafik jest na tyle elastyczny, by nie odbierać matki dzieciom na ponad 8 godzin dziennie, jeśli same mogą narzucić sobie tempo i limit czasowy pracy, z pewnością korzyści są obopólne. Wbrew pozorom nasze brzdące nie potrzebują mamy na okrągło by czuć się kochane. Wręcz przeciwnie – bywa to szkodliwe, bo obciąża mamę, która przyjmuje w życiu tylko jedną życiową rolę, niezwykle ważną, ale co z pozostałymi?

Przeczytaj także: Chcę pracować, bo kocham moje dziecko!

W poszukwianiu kobiety

Gdzie podziała się kobieta, partnerka, którą mąż się nieustannie fascynuje? W kolorowym magazynie dla nastolatek, stylizowanym na dojrzałą prasę kobiecą czytam: „niezależność jest sexy, miej przed nim tajemnice, mimo upływu lat zawsze zaskakuj czymś nowym, a podgrzejesz temperaturę waszego związku do poziomu z pierwszych trzech miesięcy”.

Dziecinne? Może trochę, ale bądźmy szczere, która z mam aktywna, czy nieaktywna zawodowo ma na to większe szanse? Która pamięta, by regularnie robić manicure i farbować pasemka, która ma codziennie ogolone łydki? Nie chcę nadepnąć na odcisk pełnoetatowym mamom, które przecież też dbają o siebie, a dzięki korzystaniu z pomocy niani lub babci mogą angażować się w wolontariat lub fascynujące hobby. I są sexy.

Zwracam się do tych, które zagubiły wiarę w siebie. Do tych, które chciałyby podjąć pracę, ale wątpliwości i niepewność, a także brak zrozumienia w otoczeniu ciągle je od tego oddalają. Czym jest aktywność zawodowa w porównaniu z przewalaniem ton nieświeżego prania, szorowaniem sterty zaschniętych naczyń, czy prasowaniem? Relaksem, mentalną idyllą, dopieszczaniem umysłu i ciała. Pomaga osiągnąć równowagę, zregenerować siły, słowem nie zwariować.

No dobra, a co z domem, dziećmi, gotowaniem, gdy my zarabiamy?

Wyjść jest kilka. Część obowiązków może przejąć tata, skoro zarabiamy, będzie też nas stać na opiekunkę, a może otrzymamy bezinteresowną pomoc kogoś bliskiego? Rodząc dzieci nie podpisałyśmy dożywotniego paktu wyparcia się własnych potrzeb, usunięcia w cień, czy odwalania w domu najczarniejszej roboty. Bycie mamą, nie musi oznaczać bycia służącą, gosposią, sprzątaczką i nianią w jednym. Jeśli i Ty zastanawiasz się: pracować czy nie… Przyszła wiosna, a wraz z nią czas odgruzować swoją garderobę, fryzurę i zakurzone CV!

Mamo pracuj jeśli chcesz!

Interesują Cię nasze propozycje dla rodziców?

Zapisz się do newslettera Mamo Pracuj i nie przegap żadnych nowości!

Zapisując się na newsletter, wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych na zasadach określonych w polityce prywatności. W każdej chwili zgodę możesz wycofać.

Przeczytaj także: Kryzys macierzyństwa – czy mama powinna pracować?

Zdjęcie: Canva

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Mama pełną parą, która od spraw domowych i trywialnych ucieka w nałóg… pisanie. Dzieli się matczyną dolą i z innymi rodzicielkami na portalu www.niedoskonalamama.pl. Prowadzi także blogi www.takeitizi.pl oraz www.kobietawe-biznesie.pl.
Podyskutuj
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie