Czego szukasz

Cała prawda o Porozumieniu Bez Przemocy. Kiedy działa, a kiedy nie?

Sporo się mówi ostatnio o „Porozumieniu bez przemocy” (z ang. NVC, nonviolent communication). Ja jestem wielką fanką tego sposobu porozumiewania się, co oczywiście nie oznacza, że zawsze potrafię… O tym kiedy to działa, a kiedy nie, co daje mojej rodzinie i wielu innym, rozmawiam z Basią Bielanik, w bardzo osobistej rozmowie. Czemu z Basią? Bo i ja i mój mąż braliśmy udział w kursie prowadzonym przez nią. Sprawdź, może Ty też go potrzebujesz?

Basia Bielanik

Dla naszych Czytelniczek kupon rabatowy 7 % na kurs, na hasło: mamopracuj >>>

Kurs zaczyna się już 19 maja 2017 r!

Basiu, mam sporo pytań o Porozumienie Bez Przemocy (NVC) i o Twój kurs, ale zacznę o sobie, ok? Czuję, że chcę podzielić się swoją historią, o tym jak NVC zagościło w naszym domu… No to zaczynam.  

Jakieś cztery lata temu. Nasza druga córka, Helenka, dawała nam nieźle popalić. A mówiąc językiem żyrafy, to my nie wiedzieliśmy jak reagować na jej wybuchy złości, nagłe zmiany nastroju, wycia i awantury… Mieliśmy świadomość, że coś robimy źle, ale co? Strasznie trudno popatrzeć na siebie z boku. Bałam się. Oczami wyobraźni widziałam awantury z nastolatką…

Gdzieś przeczytałam o warsztatach Porozumienia bez przemocy, które prowadziła Marzena Kopta. Pojechaliśmy z mężem razem. Pełni wątpliwości, ale też nadziei. To, co usłyszałam, nie było łatwe. Ja stosuję przemoc? Jak? Oceniam? No przecież… Już w trakcie warsztatów otworzyły mi się oczy. Widziałam, że choć mam się za dobrą mamę, to nie widziałam wszystkich potrzeb mojego dziecka. Że czasem proszę, ale de facto rozkazuję, że oceniam, a nie obserwuję, że niby coś widzę, ale przecież nie wiem na pewno, co się stało…

Oboje wróciliśmy trochę „odmienieni” z tych warsztatów, ale tylko trochę – taki pierwszy stopień wtajemniczenia. Mówienie o potrzebach, powtarzanie, nazywanie i obserwowanie, to nadal nie zawsze są nasze naturalne odruchy. Przyznam, że czasem się śmieję, że w duchu NVC powinnam to powiedzieć tak, a i tak robię inaczej, bo szybciej, bo prościej. Tylko, że mniej skutecznie… Oboje próbujemy od czterech lat. Widzimy, że to działa. I to nie tylko w kontaktach z dziećmi. Z dorosłymi jeszcze bardziej! Czasem jednak nie mamy siły i idziemy przetartym szlakiem.

Ale powiem Ci, że najprzyjemniejszym momentem, jest kiedy słyszymy jak dzieci między sobą mówią z takim zrozumieniem. Choćby wczoraj, kiedy mieli oglądać bajkę, ale umyci, w piżamach, a brat się ociągał i Hela mówi: „Krzyś, Ty tak bardzo chcesz teraz pobawić się autem? Ach, no tak. Bo Ty strasznie lubisz auta. – Tak, mówi Krzyś. To może pobawimy się razem jak tylko się umyjemy? No dobja”. I poszedł z radością. Wtedy jestem bardzo dumna.

Pewnie takich historii słyszałaś sporo…

Agnieszka, mów mi tak jeszcze. Ja uwielbiam słuchać takich historii, choć one zawsze maja podobny scenariusz. Czasem trzeba spaść na samo dno, żeby zacząć szukać pomocy. A kiedy na naszej drodze stanie żyrafa, to czasem jest trudno, czasem jest dziwnie, a czasem idzie gładko. Bywa i tak, i tak, ale zawsze warto.

Basiu, w jakich sytuacjach przydaje się stosowanie NVC? Tylko nie mów, że zawsze 😉

Tak, powiem, że przydaje się zawsze, ale nie zawsze chcemy stosować Porozumienie. Sama idea Marshalla Rosenberga opiera się na wolności, na komunikowaniu z serca. Idealnie byłoby, gdybyś powiedziała mi, co czujesz i czego potrzebujesz, ja również to powiem i już jesteśmy szczęśliwe. To tak nie działa, bo intencją komunikacji jest dogadanie się, a idąc krok dalej uzyskanie tego, a czym nam zależy.

To, w czym NVC bardzo mi pomaga, to jest dotarcie do potrzeby, jaka kieruje zachowaniem. Moim, dziecka, teścia. Kiedy to wiem i pokazuję, że dostrzegam tę potrzebę, pojawia się przestrzeń na szukanie sposobów na jej zaspokojenie. Nazywamy to strategiami i mimo że to brzmi dla niektórych bardzo poważnie, jest to nic innego, jak wachlarz rozwiązań danej sytuacji w taki sposób, żeby każda ze stron została zauważona i wysłuchana.

Basia_Bielanik_szkola_mocy_z_corka_640

 A możesz podać przykłady? Sytuacje z Waszego rodzinnego życia?

Jasne, nie muszę szukać daleko, bo one są na porządku dziennym. Choćby sytuacja z wczoraj. Moja 6-letnia Julka płacze, że za rozładowanie zmywarki należy się jej 10 zł. Mogę powiedzieć to, co samo ciśnie się na usta, że gdyby mnie tak płacili, to nie musiałabym pracować, ma przestać się mazać, że ja jej też nie pomogę składać ubrań, itp.

Mogę też zastanowić się DLACZEGO tak zależy jej na tych pieniądzach i wtedy dowiaduję się, że ona obiecała Ewie, że jutro w szkole każda przyniesie po 5 zł i pójdą do sklepiku. Zobacz, ile nagle pojawia się przestrzeni. Mamy zidentyfikowaną potrzebę i możemy zacząć szukać rozwiązań, dogadywać się.

Ja uwielbiam ten moment, kiedy już wiadomo, o co chodzi, napięcie mija i nagle każdy ma po kilka pomysłów, co można zrobić. Ważne jest dla mnie, żeby w tym momencie nie narzucić swojego rozwiązania, a wycofać się i pozwolić kombinować dziecku. Ona wie najlepiej, co zrobić, żeby jej potrzeba została zaspokojona.

Do czego jeszcze się przydaje?

U mnie w domu Porozumienie zaczęło się od dzieci. Ponieważ była to dla mnie rewolucja, to najpierw mówiłam do nich językiem serca… kiedy spały. Obawiałam się ich oceny, zdziwienia. Kiedy już trochę poćwiczyłam, zaczęłam mówić do nich „na jawie” i efekty były zaskakujące. Bo nagle okazywało się, że my współpracujemy!

Kiedy poczułam się pewniej, naturalną konsekwencją było zwracanie się w ten sposób do męża. A on na to „don’t NVC me”. Ups… Zaczęłam szukać przyczyny i na mój własny użytek powstała teoria, że język żyrafy jest tak skuteczny, że mąż był… bezbronny. Ponieważ nie potrafił odpowiedzieć mi żyrafą, brakowało mu argumentów, by nie zrobić tego, o co proszę. To już był dla mnie pewien rodzaj manipulacji i ostatecznie NVC w kontaktach z mężem stosuję do wyrażania siebie, a sposób realizacji mojej potrzeby pozostawiam w jego gestii.

Bo NVC to nie magiczna metoda, prawda?

Znowu prosisz mnie o potwierdzenie niemożliwego, ale wybrnę może tak, że NVC to nie metoda, ale jest w niej magia. Porozumienie bez przemocy nie jest metodą, bo bycie prawdziwą żyrafą nie polega na sprytnym komunikowaniu tak, by wyjść na swoje.

Magia NVC polega dla mnie na tym, że kiedy zaczynam od siebie, jestem ze sobą w kontakcie, pytam samą siebie co czuję, czego potrzebuję, to pojawia się zaufanie, że to dostanę.

My bardzo często „gramy w grę”. Chcemy żeby mąż przynosił kwiaty, przytulał i zabierał do restauracji, bo takie mamy strategie na zaspokojenie potrzeby miłości. Mój tego nie robi, za to szuka po całym świecie białego kubka termicznego, bo ja lubię biały kolor. Na urodziny zabiera mnie w rejs, a w weekend na strzelnicę, bo chce być blisko, bo kocha. Magia polega na dostrzeganiu tego.

Zrobiło się romantycznie, ale ja znam, pamiętam takie sytuacje kiedy jestem od NVC lata świetlne… Choćby taka sytuacja: późno, dzieci po szkole/ja po pracy/idzie wieczór/każdy chce coś innego; zadanie, bajkę, jeść, wszyscy mówią coś do mnie, ja próbuję robić 3 rzeczy na raz i … wtedy nie daję rady. No idę starą ścieżką, kursem idealnie kolizyjnym… I robi się nerwowo. Powiedz, że nie jestem sama…

Tutaj wreszcie zgadzam się z Tobą w zupełności. Taka jest nasza codzienność i nie warto dodawać lukru. Można natomiast stosować prewencję. U mnie w domu to cała sieć strategii. Pierwsza, najprostsza jest taka, że kiedy czuję, że z powodu zmęczenia nad naszym domem zbierają się czarne chmury, biorę wolne. Tak po prostu. Mówię, że jestem tak zmęczona, że czuję napięcie i boję się, że rozmowa potoczy się w niepożądanym kierunku i proszę o czas.

Praktycznie zawsze nastawiam budzik, żeby było jasne kiedy on minie! Siedzę sobie ze słuchawkami, albo zasypiam na flash-drzemkę. Świat się nie zawala z tego powodu, dom nie płonie, a ja z nowymi siłami mogę wrócić do życia. Bo najważniejsze w tym momencie dla mnie jest zadbanie o moje potrzeby, tak by pojemnik moich sił i miłości był wypełniony. Nie jest to moje odkrycie, ale zgadzam się z nim w 100%, że jeżeli nie mamy własnych zasobów, np. spokoju, to nie możemy tego dać innym ludziom. Oczywiście to jedna ze strategii, mogłabym tak wymieniać godzinami.

Basia_Bielanik_szkola_mocy_kurs_baner640

Albo kiedy za szybko reaguję. Nie zdążę pomyśleć tylko… bach. Awantura już w toku. To z mężem najczęściej…

Czas. Tego nauczyła mnie Agnieszka Pietlicka, certyfikowana trenerka NVC. Kiedy nie wiesz, co powiedzieć, nie mów nic. Kiedy czujesz, że jeżeli teraz coś powiesz i już wiesz, że nie będziesz z tego dumna, powiedz: „potrzebuję chwili, by zebrać myśli”. Wtedy oddychaj! Wdech – wydech. Tam i z powrotem. Albo wyjdź do łazienki i wrzeszcz! Aż poczujesz spadek energii, z oczu spadnie szara zasłona i pojawią się rozwiązania, pomysły. Bo nie jest sztuką nie odczuwać złości, ale cudownie potrafić ją wyrażać nie raniąc drugiego człowieka.

Czasem jednak udaje się nam zapobiec kłótni! I przyznam się, że NVC staram się używać także w relacjach z innymi dorosłymi. Mamą, przyjaciółką. Ale też… z klientami i współpracownikami mamopracuj.pl. I to działa. Zwłaszcza, gdy muszę odmówić, albo nie mogę dać tego, o co ktoś prosi. Też tak masz?

Hmmm, tutaj mam taka myśl i szczerze się z nią podzielę. Czasem mi się nie chce. Bywa, że wybieram standard, bo nie mam gotowości na zdziwioną minę, obojętne wzruszenie ramionami. Kiedy jednak zależy mi na relacji i na kontakcie, z automatu sięgam po narzędzia komunikacji ze skrzynki z napisem NVC. Czasem jest to parafraza, czasem po prostu aktywne milczenie, takie, w którym mimiką pokazuję, że jestem w kontakcie, ale pozwalam mówić. Dla mnie wszystko w Porozumieniu opiera się na wolności. Mogę tak i mogę tak. Wybieram.

Rosenberg napisał wiele książek, sporo powstało też tekstów inspirowanych metodą, ale wiem z własnego doświadczenia, że to nie tak łatwo zmienić całkowicie komunikaty. Dlatego wymyśliłaś kurs?

Ktoś może powiedzieć, że jestem szczęściarą, bo warsztaty z Porozumienia pojawiły się dokładnie w momencie, kiedy ich potrzebowałam. Ja odczytuję to po wielu latach nie jako przypadek, a jako sygnał mojej gotowości do zrobienia porządku z moim życiem i relacjami z bliskimi. Tak samo było z kursem online. Miałam chęć dzielenia się Porozumieniem ze światem, ale kiedy przyszła gotowość, to wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce.

Stworzyłam kurs Jak zostać Mamą Mocy inspirowany Porozumieniem bez przemocy i otwarłam darmowe zapisy. Kiedy zapisywali się znajomi czułam radość i wdzięczność, ale kiedy wieści poniosły się w świat i do kursu dołączyło ponad 300 osób urosły mi skrzydła! Potem to była już lawina. Odbyła się druga edycja kursu, z potrzeby serca i na zamówienie wielu kobiet stworzyłam kurs Mocy w relacji z Partnerem, a następnie w reakcji na dynamiczne dorastanie mojej starszej córki – Survival z Nastolatkiem. Ponad 500 osób skorzystało z tych propozycji i naprawdę wiele wciąż jest w kontakcie, bo potrzebuje rozwijać swoje żyrafie kompetencje.

Kiedy kurs startuje, jak się zapisać?

Kurs Jak zostać Mamą Mocy odbywa się 2 razy w roku. 19 maja 2017 zaczyna się kolejna edycja. Nie jest on dostępny w regularnej sprzedaży, bo jestem zdania, że relacje, to nie robótki ręczne – jak się nie uda, to będziemy pruć. Dlatego kurs różni się od książek, bo jest tak skonstruowany i prowadzony, że popycha do realnej zmiany. Nie da się go odłożyć na półkę i zapomnieć. Od pierwszej lekcji nic już nie jest takie samo, jak wcześniej i to chyba jedyne ryzyko, jakie niesie udział w kursie.

Basiu, lubisz to co robisz, prawda?

Tak, wiem, ja mogłabym o tym opowiadać na okrągło, ale rozumiem, że musimy kończyć. Czy ja to lubię? Nie, ja to uwielbiam!

A ja uwielbiam z Tobą rozmawiać 😉 Dziękuję za rozmowę i do następnego razu!

Dla naszych czytelniczek kupon rabatowy na kurs, na hasło: mamopracuj>>>

Zdjęcia: Basia Bogacka

Grafika: annamatecka.pl

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Współzałożycielka mamopracuj.pl, od dziesięciu lat rozwija swoje umiejętności łączenia życia rodzinnego i zawodowego i nawet jej to wychodzi! Lubi wyzwania i cieszy ją kiedy pracodawcy znajdują świetnych pracowników. Mama wesołej trójki, żona i miłośniczka kotów. 
Podyskutuj

Szukałam zajęć dla córki, znalazłam pomysł na biznes – historia Alicji

Alicja Pakuła ze Szczecina jest mamą dwójki dzieci i na własny biznes zdecydowała się po urodzeniu młodszego dziecka. Chciała mieć więcej czasu dla rodziny i... szukała zajęć edukacyjnych dla córki. Mimo przekonania, że współpraca na zasadzie franczyzy nie jest dla niej, pomysł i warunki jakie dostała w Akademii Bystrzak spowodowały zmianę jej decyzji. Sprawdź, czy własna placówka edukacyjna dla dzieci to może być także Twój biznes!
Alicja Pakuła franczyzobiorca Akademii Bystrzak w Szczecinie

Już dzisiaj otwórz Akademię Bystrzak w swoim mieście i prowadź rozwijające zajęcia dla dzieci. Poznaj szczegóły biznesu!

Nowość! Od września 2021 możesz także prowadzić zajęcia z języka angielskiego Akademia Smart Kids oraz zajęcia sportowe – Dzieci w Ruchu – wszystko we współpracy z jedną firmą!

Kwestie organizacyjne związane z założeniem Akademii Bystrzak, Akademii Smart Kids i Dzieci w Ruchu:
Michał Wójcik
tel.: 508 343 666
e-mail: [email protected]

Alicjo, rok temu założyłaś własny biznes – oddział Akademii Bystrzak w Szczecinie – co było motorem Twoich działań?

Moją największą motywacją było, aby mieć więcej czasu dla rodziny. Dwa lata temu miałam 7-letnią córkę i dowiedziałam się, że po raz drugi zostanę mamą. Przy pierwszym dziecku wróciłam do pracy, kiedy córeczka skończyła rok.

W Szczecinie nie mamy rodziny, nie mogliśmy liczyć na pomoc żadnej babci, cioci, czy kogokolwiek innego, córeczka poszła więc do żłobka. Ja wróciłam na etat.

Bardzo lubiłam i lubię moją pracę. Czułam, że spełniam się zawodowo i naprawdę robię to, do czego jestem stworzona, ale z tyłu głowy miałam poczucie, że nie tak to wszystko powinno wyglądać.

Wielokrotnie wracałam do domu, kiedy córeczka już spała, rano odprowadzałam ją do żłobka, potem do przedszkola i znowu się nie widziałyśmy przez wiele godzin.

Czułam, że nasz wspólny czas trochę przelatuje nam przez palce, że różne chwile nie wrócą. Dlatego, kiedy po raz drugi zaszłam w ciążę, w głowie miałam przeświadczenie, że „muszę” zrobić coś inaczej w sferze zawodowej. Nie za bardzo wiedziałam jeszcze co, ale czułam, że etat mnie mocno ogranicza. I czasowo, i jak się okazuje, finansowo.

Czyli założyłaś własną firmę, żeby mieć więcej czasu dla rodziny. A dlaczego akurat wybrałaś ofertę franczyzy Akademii Bystrzak?

Wiedziałam, że chcę założyć własny biznes, ale nie wiedziałam jaki. Pomysł na otwarcie placówki edukacyjnej pojawił się spontanicznie. Potrzeba matką wynalazków. Tak było w tym przypadku. 🙂

We wrześniu moja 7-letnia wówczas córka rozpoczęła edukację szkolną. Wiązało się to z naturalnymi obawami i lękiem z mojej strony. Chciałam pomóc w pełni wykorzystać jej potencjał. Tym bardziej, że moją córkę (wszyscy twierdzą, że ma to po mamie) można określić jako „żywe srebro”. Jest bardzo zdolna, jednocześnie mocno temperamentna i jak sama mówi „kocha gadać”.

W tak dynamicznej rzeczywistości naturalną decyzją było poszukanie zajęć, najlepiej grupowych, które wspomogłyby rozwój mojego dziecka. Po dość wnikliwych poszukiwaniach nie znalazłam w Szczecinie miejsca, które spełniałoby moje oczekiwania… Tu po raz pierwszy pojawił się pomysł, aby taką placówkę… otworzyć w Szczecinie. 😉 Zaczęło się od tej myśli.

Zaraz potem, wyświetlił mi się na Facebooku post Akademii Twórczego Rozwoju Bystrzak w Częstochowie (ostatnio od kogoś usłyszałam, pół żartem pół serio, że Facebook wie, o czym marzymy). Ja ten moment odebrałam jako znak. Weszłam bowiem na stronę Bystrzaka i … zakochałam się!

Filozofia, podejście, program. Wszystko o czym myślałam zebrane w całość. Byłam przekonana, że to jedyne miejsce prawdopodobnie w całym kraju, gdzie bez obaw zapiszę moje dziecko na zajęcia. 🙂

Bystrzak miał jednak jedną wadę – nie było go w Szczecinie. Na szczęście nie było to przeszkodą nie do przejścia. Okazało się, że jest możliwość, aby w oparciu o program Bystrzaka otworzyć taką placówkę u nas w mieście.

Zaczęło się od tej myśli, którą oczywiście szybko podważyłam, bo pewnie mają warunki nie do przejścia, czy ja się nadaję, czy to praca odpowiednia dla mnie itp.

W sumie chyba z ciekawości napisałam jednego maila z pytaniem o warunki współpracy, jednocześnie będąc przekonaną, że nic z tego nie wyjdzie.

Bardzo szybko dostałam odpowiedź od Agnieszki Gorzyńskiej. Umówiłyśmy się na rozmowę telefoniczną… Reszta poszła lawinowo. Kolejne rozmowy, ustalenia, szkolenia i moje wyobrażenia idealnej placówki. Po miesiącu od mojego pierwszego maila już robiłam szkolenie w Częstochowie przeznaczone dla przyszłych właścicieli i trenerów.

Ja już chyba po pierwszej rozmowie z Agnieszką wiedziałam, że będę prowadzić w Szczecinie placówkę Bystrzaka. Placówkę, która posiada nie tylko idealny program, ale także ludzi z dużym doświadczeniem w pracy z człowiekiem, pasją, niespożytymi pokładami energii oraz niekończącym się optymizmem. 🙂

franczyza akademii bystrzak biznes

Podczas naszej pierwszej rozmowy powiedziałaś, że wcześniej w ogóle nie brałaś pod uwagę współpracy na zasadzie franczyzy. Dlaczego?

Sprawdzałam kilka bardziej znanych mi sieci franczyzowych. W każdej z nich warunki, jak dla mnie, były nie do przejścia. Albo wymagano bardzo dużego wkładu finansowego (30 000 – 50 000 zł) albo własnego lokalu itp. Nie chciałam wykładać wszystkich oszczędności na coś, do czego nie do końca byłam przekonana albo zapożyczać się na kolejnych kilka lat.

Ale jednak zdecydowałaś się na biznes, który wcześniej wydawał Ci się nierealny. Co Cię przekonało?

Tak jak wspomniałam wcześniej, warunki, które ja jako franczyzobiorca musiałam spełnić, w Bystrzaku były dla mnie do przejścia. Bystrzak to tzw. franczyza miękka.

Tak naprawdę decyzja, czy będę prowadziła zajęcia we własnym czy wynajmowanym lokalu, czy w podnajmowanych w szkołach salach, należała do mnie. To ja decydowałam, ile pieniędzy chcę włożyć w ten biznes. Najbardziej odpowiadało mi to, że od początku nikt mi niczego nie narzucał.

Na początku miałam pomysł, żeby zainwestować jak najmniej, zajęcia chciałam prowadzić w salach szkolnych czy przedszkolnych. Z czasem jednak stwierdziłam, że jeżeli już w coś wchodzę, to zrobię to na maksa. Dałam sama sobie taki umowny rok, aby stwierdzić, czy prowadzenie takiego biznesu jest dla mnie. Czy to czuję, czy to lubię, czy mi się to opłaca, czy dzieciom się to podoba, no i przede wszystkim czy mam czas dla rodziny. 🙂

Przeczytaj także: Mój przepis na sukces – świetny produkt i wsparcie najbliższych – historia Beni

Podpisałaś umowę, zaczęłaś się szkolić i… złapałaś doła, że to była błędna decyzja. Co się stało?

Rzeczywiście był taki moment, że mocno dewaluowałam swoją decyzję. Z wykształcenia jestem pedagogiem i psychoterapeutą systemowym i motywującym. Nieprzerwanie od 15 lat pracowałam jako psychoterapeuta, od lat się szkolę i rozwijam.

Miesiąc po podjęciu decyzji już byłam na szkoleniu dla przyszłych właścicieli i trenerów. No i tu się zaczęło dziać w mojej głowie. 😉 Że tyle lat się uczyłam, tyle czasu, energii i pieniędzy w włożyłam w swój rozwój, a teraz (dosłownie miałam taką myśl w głowie) „stanę się panią od festynów” i że to mało ambitne zajęcie.

Oczywiście szybko tą myśl wyłapałam i przepracowałam, aby nie blokować się w dalszych działaniach. Bo przecież to kompletna bzdura! A moje wykształcenie i dotychczasowe doświadczenie zawodowe jest ogromnym zasobem w prowadzeniu własnego biznesu.

Wielu osobom, nawet bliskim (w tym własnej mamie) nawet nie mówiłam, że zdecydowałam się na taki (szalony?) krok. Powiedziałam dopiero po podpisanej umowie, po odbytym szkoleniu i w momencie kiedy już zaczęłam promować Bystrzaka w Szczecinie. 🙂

Od wielu osób usłyszałam wtedy: „A czy Ty się nie boisz?”, „Czy sobie poradzisz?” itp. Chyba podświadomie nie chciałam tego słyszeć wcześniej, bo być może bym się wycofała. 😉

Myślę, że to też pokazuje jak często działamy w życiu. Jak nie wierzymy w swój potencjał, jak bardzo umniejszamy swoją wartość, aby nie wychodzić ze swojej strefy komfortu. Może często to wygodne w życiu, ale przez to trudno nam pójść dalej… A przecież tego chcemy dla naszych dzieci, aby uwierzyły w siebie i w swój potencjał i żeby uczyły się podejmowania wyzwań.

franczyza akademii bystrzak biznes

No i jeszcze ta pandemia – podpisałaś umowę, a miesiąc później zaczął się lockdown – to nie był łatwy start, prawda?

Rzeczywiście start mieliśmy bardzo trudny. Wcześniej miałam w głowie piękny plan naszej promocji. Dla mnie najważniejszy jest kontakt z człowiekiem, rozmowa, relacja. W tamtym czasie – marcu, kwietniu 2020 byliśmy tego całkowicie pozbawieni.

I znowu na początku ogromny dół i zniechęcenie. Jak mam przekonać kogoś, że nasza placówka, podejście do dzieci, program są super, jeżeli nawet nie mamy możliwości rozmowy? Ale po mojej początkowej reakcji zaczęłam to przekuwać na plusy. O ile możemy mówić o jakichkolwiek plusach.

Zyskałam trochę więcej czasu na poznanie programu, trochę więcej czasu na poszukiwanie najlepszych pracowników. 🙂

Całą promocję, którą wymyśliłam wcześniej, przenieśliśmy do internetu. Zaczęłam bardzo stawiać m.in. na promocję w mediach społecznościowych, głównie na Facebooku. Zależało mi na tym, aby rodzice i dzieci poznali mnie jako osobę, jako Alicję Pakułę, mamę, żonę, a nie tylko panią psychoterapeutkę i pedagożkę.

Pamiętam, że naszą promocję zaczęłam od napisania na Facebooku bardzo szczerego posta nt. historii powstania Bystrzaka w Szczecinie. Czyli w sumie wszystko to, o czym opowiadam tutaj w tym wywiadzie. I mam takie poczucie, że to był punkt kulminacyjny.

Post miał bardzo szeroki zasięg w internecie. Zyskaliśmy bardzo dużo polubień, zaczęło odzywać się do mnie bardzo wielu rodziców, np. z zapytaniami czy organizujemy półkolonie. No i tak wychodząc naprzeciw aktualnym potrzebom, zorganizowaliśmy półkolonie w sierpniu. To były nasze pierwsze zajęcia. 🙂

Dzięki temu, że zdecydowałaś się na wynajęcie lokalu (zamiast organizowania zajęć w szkołach) mogliście prowadzić zajęcia praktycznie przez cały rok. Jak wyglądają Wasze zajęcia w czasie pandemii?

W sierpniu odbyły się nasze warsztaty wakacyjne, od września ruszyliśmy z rekrutacją na kursy rozwoju intelektu, od października do dziś stale odbywają się zajęcia. Pracujemy w małych grupkach, oczywiście w ścisłym reżimie sanitarnym.

Nie przechodzimy jednak na opcję zdalną. Uważam, że dzieci mają tych opcji zdalnych w tym roku zdecydowanie za dużo. A my, poza pracą nad rozwojem intelektualnym dziecka, bardzo dużą wagę przykładamy do rozwoju w sferze emocjonalnej. Czasem dzieci muszą się ze sobą nawet pokłócić, aby potem się pogodzić, porozumieć, dogadać. W ten sposób kształtują m.in. swoje kompetencje społeczne.

Dobrze, jeżeli dzieje się to pod okiem wykształconego trenera. Takie sytuacje później możemy omówić, wesprzeć dzieci. Tego nie jest nam w stanie zapewnić nauczanie zdalne. Tutaj nie ma relacji.

Przeczytaj także: Jak reklamować własną firmę? Z Bystrzakiem możesz liczyć na duże wsparcie!

Jak wygląda Twój typowy dzień pracy? I jak dzielicie się z mężem obowiązkami zawodowymi – bo biznes zdecydowaliście się prowadzić razem.

To prawda, już w tym momencie mogę stwierdzić, że jest to biznes rodzinny. Mąż od wielu lat zajmuje się szeroko pojętą sferą IT, prowadził profile na portalach społecznościowych różnych placówek. W wielu tematach mi podpowiadał, np. w jaki sposób pozycjonować stronę w wyszukiwarce, na czym się skupić itp. Wcześniej nawet bym nie pomyślała, że jest to takie istotne. 🙂

Poza tym wiele lat pracował z dziećmi i młodzieżą w ośrodkach kulturowych i resocjalizacyjnych prowadząc warsztaty artystyczne, zna więc temat pracy z człowiekiem od podszewki. I oczywiście w trakcie, jak zwykle przypadkowo, okazało się, że świetnie się uzupełniamy w wielu tematach i będzie idealnie, jeżeli Bystrzaka poprowadzimy wspólnie.

Choć oczywiście nie zawsze jest tak idealnie. Parę już kłótni w domu dotyczyło właśnie naszych różnych wizji Bystrzaka. Na szczęście, jak do tej pory, udawało nam się znajdować złoty środek. 🙂 Myślę, że taka wspólna praca w pewnym sensie nas wzmacnia, bo to nie jest łatwe. 🙂

A mój typowy dzień pracy? Zależy. Odpowiadam za kontakt z rodzicami, czasem bywa tak, że większość czasu w ciągu dnia rozmawiam przez telefonem z rodzicami, sporo czasu spędzam też przy komputerze. Jest to często taka praca typowo biurowa.

Praca sprawia mi ogromną satysfakcję, bo z jednej strony mam kontakt z ludźmi, z drugiej, mam możliwość być z dziećmi w domu.


Oczywiście biorę też udział w wielu zajęciach w Bystrzaku, bardziej jako „gość”. Zajęcia są prowadzone przez przeszkolonych i certyfikowanych trenerów. Ja w tym czasie zazwyczaj jestem w placówce, można powiedzieć jako ktoś, kto zaraża dobrą energią.

Dużo rozmawiam z pracownikami, wspieram ich, motywuję, podpowiadam różne rozwiązania w momencie pojawienia się trudności. Poza tym robię zakupy do naszej placówki i sprzątam. 😉

Wszystko to idealnie mi odpowiada, ponieważ sama decyduję, kiedy to zrobię.

Dzięki temu, że w tygodniu mam trochę więcej czasu, mogę wspiąć się na wyżyny mojej kreatywności i obmyślam wtedy np. scenariusze zajęć dodatkowych, warsztatów artystycznych itp.

A osobiście zajęcia prowadzę głównie w weekendy, kiedy odbywają się zajęcia dodatkowe bądź warsztaty urodzinowe. W tygodniu mimo mnóstwa rzeczy, które mam poczucie, że ogarniam, to w większości jestem z rodziną.

Alicja Pakuła właścicielka Akademii Bystrzak w Szczecinie

Wspomniałaś, że biznes z Akademią Bystrzak zaczął się od szukania zajęć dla córki. Czy Lena uczestniczy w zajęciach? Które najbardziej się jej podobają?

Dziękuję za to pytanie. Aż dziwne, że nie wspomniałam o tym wcześniej. 😉 Tak, moja córka uczestniczy w zajęciach. Chodzi na zajęcia wraz z dziećmi ze swojej klasy, ale też bierze udział w innych. I mimo tego, że równolegle mamy kilka grup z tej samej grupy wiekowej i program teoretycznie jest ten sam, to prosi, żeby pójść na kolejne zajęcia, bo dowie się jeszcze czegoś nowego, spotka z dziećmi, w każdej grupie ma już wielu przyjaciół. 🙂

Oczywiście swoje 8 urodziny też miała w Bystrzaku. I mimo tego, że na początku miała ogromne wątpliwości, czy chce, abyśmy je zorganizowali w Bystrzaku (chciała urodziny na ściance wspinaczkowej, która była nieczynna), to po imprezie stwierdziła, że to jej najlepsze urodziny i za rok też chce je w taki sposób obchodzić!

To był dla mnie największy komplement! Bo dzieci, szczególnie własne, to najwięksi i najbardziej szczerzy krytycy. 😉

Przeczytaj także: Jak pogodzić macierzyństwo z pracą? Mama 4 dzieci wybrała własny biznes.

Alicjo, powoli już kończąc naszą ciekawą rozmowę – powiedz jaki jest Twój przepis na sukces? Czym kierujesz się w biznesie?

Przede wszystkim, mimo tego, że kilka razy użyłam tu słowa „biznes” i Ty w tym pytaniu też pytasz o biznes i o sukces, to ja tak tego nie czuję.

Zależało mi, aby stworzyć miejsce, które pełne będzie pozytywnej energii, gdzie każdy będzie czuł się dobrze


– dzieci, które będą się twórczo rozwijały, ale i rodzice, którzy je będą przyprowadzać i odbierać z zajęć.

Zanim jeszcze weszły kolejne obostrzenia zapraszałam rodziców na kawę. Kupiłam nawet ekspres – to jeden z pierwszych moich zakupów, stwierdziłam, że to jeden z priorytetów.

Oczyma wyobraźni widziałam dzieci, które biorą udział w zajęciach i rodziców, którzy po przyprowadzeniu swoich dzieci mogą usiąść w poczekalni na kanapie, napić się kawy, pogadać i odpocząć. To było dla mnie bardzo ważne.

Tu akurat rzeczywistość trochę zweryfikowała ten aspekt, obecnie rodzice w ogóle nie wchodzą do placówki, w związku z aktualnymi obostrzeniami. Ale i tak kiedy tylko jest taka możliwość, to staram się z każdym porozmawiać, choćby „w drzwiach”, przez moment i przy odpowiednim dystansie.

Wracając do tego czym się kieruję. Chyba po prostu swoją autentycznością. Byciem sobą i byciem z drugim człowiekiem. Dla nas Bystrzak to trochę, jakkolwiek by to nie brzmiało, to drugi dom. I wiem, że dzięki naszej energii, którą napełniamy to miejsce, wiele osób też tak to czuje. 🙂

franczyza akademii bystrzak biznes

Co powiedziałabyś mamom czytającym ten wywiad, które zastanawiają się nad tym w którym kierunku pójść?

Jeżeli czegoś bardzo chcesz, to za bardzo, tak przesadnie tego nie analizuj. Prawda jest taka, że gdybym ponad rok temu wiedziała, jakie trudności mnie spotkają, ile stresu, to zapewne bym w to nie weszła. Myśląc, że sobie z tym nie poradzę.

Bo przecież nie jestem przedsiębiorcą, nie mam takich umiejętności. Bo teraz to wszystko pięknie brzmi, ale wiele rozwiązanych problemów już za nami, a my z każdym kolejnym stajemy się silniejsi i bardziej świadomi. Wszystkiego można się nauczyć i poradzić sobie w każdej naprawdę trudnej sytuacji, która się dzieje na żywo.

Ważne, aby słuchać siebie i swojej intuicji. Dążyć do tego, co podpowiada nam serce. Nie słuchać innych, często życzliwych sugestii, jednak odbierających moc i chęć do działania: „jak sobie poradzisz”, „na etacie jest bezpieczniej” itp.

Ja zrobiłam to wszystko z jednego powodu: żeby za 20 lub 30 lat nie żałować, że nie spróbowałam. Oczywiście ryzyko jest zawsze. Ale jeżeli nie spróbujesz, to nie będziesz wiedziała, czy warto było. A nawet jeżeli by nie wyszło, to przynajmniej będziesz wiedziała, że spróbowałaś i że coś nie jest dla Ciebie.

Może teraz ten wywiad „przypadkowo” wyświetli się komuś, kto szuka swojej drogi w życiu. 🙂 Tego Wam życzę!

A czego mogę życzyć Ci na przyszłość?

Trudne pytanie. 🙂 Chyba takiej 100 procentowej pewności, że to moja droga. Bo z jednej strony czuję to wszystko, a z drugiej jest to zupełnie nowe, co za tym idzie kruche, niepewne. A ja mimo tego, że mam świadomość wielu rzeczy, wielu swoich schematów, w których funkcjonuję, to miewam też wątpliwości. Więc takiej pewności, że to dobra decyzja i pewności siebie.

No i jak najszybszego końca pandemii, bo chciałabym już z wieloma osobami napić się tej kawy. 😉

Dziękuję za rozmowę.

Chciałabyś poprowadzić własny oddział Akademii Bystrzak w swoim mieście?

Zapoznaj się ze wsparciem jakie oferuje franczyzodawca i dołącz już dzisiaj!

Kwestie organizacyjne związane z założeniem Akademii Bystrzak, a także Akademii Smart Kids i Dzieci w Ruchu:
Michał Wójcik
tel.: 508 343 666
e-mail: [email protected]

Wywiad powstał w ramach akcji Franczyza dla Mamy

Zdjęcia: prywatne archiwum Alicji Pakuły

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Współzałożycielka portalu Mamo Pracuj, absolwentka UEK, z doświadczeniem zawodowym w dużym biznesie. Mama dwóch rozbrykanych dziewczynek. Pasjonatka górskich wycieczek i Italii w każdej postaci. Marzy o dalekich podróżach i zdobyciu Korony Gór Polski.

Czy my, po tym wszystkim będziemy potrafili się tak po prostu przytulać?

Od ponad roku niezmiennie pozostajemy w dziwnym czasie. Być może mocno wymagającym dla Ciebie. Wielu rodziców, z którymi niedawno rozmawiałam (często online), mówiło mi, że po prostu chce przetrwać te najbliższe dwa tygodnie. Nie przeżyć, nie odpocząć, PRZETRWAĆ. A jak jest z Tobą?

Czy my, po tym wszystkim będziemy potrafili się tak po prostu przytulać?

Tryb przetrwania część z nas włączyło już ponad rok temu. Widzę zmęczenie – sama je też mocno odczuwam. I to nie jest tak, że nie doceniam tego, że na ten moment zarówno ja, jak i moi najbliżsi są zdrowi. Bo doceniam. Bardzo!

Ostatnio usłyszałam takie pytanie od bliskiej mi osoby, którą od ponad roku widzę wyłącznie dzięki łączeniom online:

„Czy my, po tym wszystkim, będziemy potrafili się tak po prostu przytulać?”

Będziemy potrafili?

Mam poczucie, że będziemy na nowo oswajali się z bliskością, uczyli się na nowo dotyku. A czy teraz potrafimy same siebie przytulić? Tak po prostu? Pogłaskać się po ramieniu na przykład za niesamowitą pracę, którą wykonujemy będąc w tym samym czasie z dziećmi, z bliskimi, ze współpracownikami – w naszym domu, salonie, kuchni podczas rozmów w pracy, nauki zdalnej, zdalnym przedszkolu (!).

Interesują Cię nasze propozycje dla rodziców?

Zapisz się do newslettera Mamo Pracuj i nie przegap żadnych nowości!

Zapisując się na newsletter, wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych na zasadach określonych w polityce prywatności. W każdej chwili zgodę możesz wycofać.

Pogłaskać się i popatrzeć na siebie z czułością, kiedy padamy po całym dniu z dziećmi na kwarantannie i kolejny już raz wymyślałyśmy niesamowite rzeczy i zabawy, żeby dać im trochę beztroskiej normalności. Zachęcam Cię do tego. Do zatrzymania się. Nawet na chwilkę. Doceń się. Przytul. Sprawdź czego potrzebujesz. Tu. Teraz.

Przeczytaj także: Jak mieć więcej czasu dla siebie?

Dokładnie w tej chwili. Zrób sobie długą (więcej niż 5 minutową) gorącą kąpiel, połóż się wcześniej spać, poprzytulaj się z dziećmi dłużej niż zwykle, zjedz czekoladę, idź pobiegać lub na poranny spacer – sama ze sobą, w ciszy. Łap mikro-chwile dla siebie. Bądź dla siebie tak czuła i wspierająca tak, jak jesteś dla swoich dzieci, dla swoich bliskich.

Dużo dobrego dla Ciebie!

Ps. Będzie mi miło, kiedy napiszesz, jaki jest Twój sposób na zadbanie o siebie, skoro się już tak rozpisałam…

Przeczytaj jeszcze: Jak organizować życie rodziny, żeby mieć czas dla siebie?

Zdjęcie: Canva

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Jestem mamą mądrej indywidualistki. Posiadam doświadczenie w koordynacji projektów, prowadzeniu szkoleń oraz doradztwa. Uwielbiam spędzać czas z rodziną, podróżować, czytać książki i celebrować picie kawy. W "wolnym" czasie wspieram osoby chore onkologicznie.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie
Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×