Czego szukasz

Telepraca możliwa na wniosek pracownika – bardziej elastyczne zasady?

Możliwość wprowadzenia telepracy na sam wniosek pracownika, uelastycznia tę formę zatrudnienia. Ma to niebagatelne znaczenie dla rodziców dzieci znajdujących się w szczególnej sytuacji, którzy korzystając z tej formy zatrudnienia mają możliwość pozostania na rynku pracy. 

  • Lilianna Skiba - 07/07/2019

Podstawą telepracy jest art. 128 § 1 Kodeksu Pracy, z którego wynika, że pracownik świadczący pracę powinien znajdować się w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Pracownik może więc wykonywać pracę w innym miejscu niż zakład pracy. Miejsce pracy pracownikowi wyznacza pracodawca poprzez określenie w Umowie o pracę.

Przeczytaj także: Koronawirus – prawa pracujących rodziców – zasiłek ZUS i wniosek do pobrania 

Jakie cechy charakteryzują telepracę ?

Mamy dwie charakterystyczne cechy zatrudnienia pracowników w formie telepracy:

  • pierwsza – to regularne wykonywanie pracy poza zakładem pracy,
  • druga – wykorzystywanie przez pracownika do wykonywania pracy środków telekomunikacji elektronicznej.

Środki Telekomunikacji elektronicznej są to rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi (Ustawa z 18.7.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną). Jednym z najpowszechniejszych środków komunikacji elektronicznej, wykorzystywanym przez telepracowników i telepracodawców, jest poczta elektroniczna.

Przeczytaj także: Praca zdalna – gdzie szukać i w jakich zawodach?

Istotą telepracy jest jej wykonywanie poza zakładem pracy, nie oznacza to jednak konieczności pracy w domu. Rodzaj telepracy często zależy od miejsca jej wykonywania. Telepraca może być wykonywana częściowo w biurze i częściowo w domu (jak również w innym miejscu, np. w samochodzie, poczekalni lotniska itd.).

W wyniku zawarcia umowy o pracę telepracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Zatrudnienie w takich warunkach jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, nawet gdyby strony nazwały zawartą umowę umową zlecenia czy o dzieło. Niewątpliwie kierownictwo pracodawcy przy telepracy ma inną formę niż w przypadku zatrudnienia tradycyjnego, jednakże nie oznacza to ułatwień dla pracodawcy w zakresie stosowania umów cywilnoprawnych do telepracy.

Wymagania formalne do wprowadzenia telepracy

Kodeks pracy stawia wiele wymagań formalnych niezbędnych do wprowadzenia telepracy. Wprowadzono obowiązek określenia warunków stosowania telepracy w porozumieniu albo w regulaminie oraz wskazano procedurę ustalania tych aktów zakładowych. Dopuszczono także możliwość wprowadzenia telepracy na wniosek pracownika. Po niedawnej nowelizacji przepisów o telepracy (obowiązujących od 6.6.2018r.) przepisy przewidują dwa rodzaje wniosków, z których jeden jest wiążący dla pracodawcy.

Zgodnie z art. 67 (6) § 5 KP wykonywanie pracy w formie telepracy jest dopuszczalne na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, niezależnie od zawarcia porozumienia określającego warunki stosowania telepracy albo określania tych warunków w regulaminie. Oznacza to, iż telepraca jest dopuszczalna, zarówno w sytuacji gdy u pracodawcy nie obowiązuje porozumienie czy regulamin w sprawie telepracy, jak i wówczas, gdy taki akt wydano. Zasady świadczenia telepracy na wniosek pracownika mogą odbiegać od postanowień zawartych w porozumieniu czy regulaminie w sprawie telepracy pod warunkiem, że są obiektywnie uzasadnione, a więc nie naruszają obowiązku równego traktowania pracowników.

Wniosek pracownika, „wiążący” pracodawcę (art. 67 (6) § 6-7 KP).

Prawo do wykonywania pracy w formie telepracy na wiążący wniosek przysługuje pracownikom wymienionym w art. 142(1) § 1 pkt 2 i 3 KP, czyli:

  • pracownikom-rodzicom dziecka posiadającego zaświadczenie o ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniu albo nieuleczalnej chorobie zagrażającej życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu (zaświadczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „Za życiem”),
  • pracownikom-rodzicom dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
  • pracownikom-rodzicem dziecka posiadającego odpowiednio opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego lub orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, o których mowa w przepisach ustawy z 14.12.2016 r. – Prawo oświatowe.

Z uprawnienia do wykonywania pracy w formie telepracy na wiążący wniosek mogą skorzystać wyżej wymienieni pracownicy, także w przypadku, gdy opiekować się będą dorosłymi dziećmi, tj. powyżej 18. roku życia.

W wyżej wskazanych sytuacjach pracodawca może odmówić uwzględnienia wniosku, jedynie w przypadku, gdy byłoby to niemożliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika.

We wniosku o telepracę pracownik powinien określić, czy w jakieś dni chciałby świadczyć pracę w dotychczasowym miejscu pracy. W systemie telepracy praca jest wykonywana regularnie poza zakładem pracy, co nie wyklucza częściowej pracy w zakładzie pracy. Pracownik może także wskazać propozycje szczegółowych rozwiązań w zakresie warunków wykonywania telepracy. Przyjęciem wniosku jest jego akceptacja zgodnie z zakresem wskazanym we wniosku.

Ustawodawca nie określił terminu, od jakiego należałoby wprowadzić telepracę czy też terminu na złożenie wniosku liczonego od planowanego dnia rozpoczęcia telepracy. Pracodawca powinien porozumieć się w tej sprawie z pracownikiem, z uwagi na działania, jakie w związku z wnioskiem musi podjąć podmiot zatrudniający.

A jeśli pracodawca odmówi możliwości telepracy?

W sytuacji, gdy pracodawca odmawia zatrudnienia pracownika w tej formie, o przyczynie odmowy informuje pracownika w postaci papierowej lub elektronicznej. Pracodawca narusza obowiązek z art. 67(6) § 6 KP poprzez brak reakcji na wniosek pracownika, wyrażenie odmowy bez podania przyczyn lub podanie przyczyny nieprawdziwej. Pracownik może wówczas domagać się przed sądem pracy dopuszczenia do pracy w formie telepracy, jeżeli wykaże brak okoliczności umożliwiających wykonywanie pracy w systemie telepracy.

Wniosek pracownika, „niewiążący” pracodawcę (art. 67 (6) § 5 KP)

Zgodnie z art. 67(6) § 5 KP, każdy pracownik może wykonywać pracę w formie telepracy na swój wniosek, niezależnie od zawarcia, w trybie przewidzianym w § 1–4, porozumienia określającego warunki stosowania telepracy albo określenia tych warunków w regulaminie.

W przepisie nie określono, że pracodawca powinien, w miarę możliwości, uwzględnić wniosek pracownika dotyczący wykonywania pracy w formie telepracy. Takie rozwiązanie obowiązuje natomiast wobec wniosków złożonych w sytuacji obowiązywania u pracodawcy porozumienia albo regulaminu w zakresie prawa pracy i odwołujących się do tych aktów (art. 67(7) § 3 KP). Konsekwencją takiej regulacji jest przyjęcie co do zasady poglądu, że pracownikowi przysługuje roszczenie o zatrudnienie w formie telepracy, oczywiście o ile istnieje po stronie pracodawcy taka możliwość.

Obowiązki pracodawcy po akceptacji wniosku pracownika

Po zaakceptowaniu wniosku, zarówno wiążącego, jak i niewiążącego należy postępować tak, jak w przypadku wprowadzania telepracy po zawarciu porozumienia/wydaniu regulaminu. Oznacza to, konieczność zawarcia porozumienia zmieniającego (art. 67(7) KP), uzgodnienia szczegółów związanych ze sprzętem, ochroną danych, BHP itp.

Zaprzestanie telepracy

Przepisy przewidują, że każda ze stron w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia pracy w formie telepracy po porozumieniu zmieniającym może wystąpić z wiążącym wnioskiem o zaprzestanie wykonywania pracy w tej formie. Uprawnienie to przysługuje zarówno pracownikowi, który wystąpił z wnioskiem na podstawie art. 67(6) § 5 KP, jak i temu, który złożył wniosek wiążący z art. 67(6) § 6–7 KP.

Uprawnienie pracodawcy w tym zakresie przedstawia się następująco:

  1.  może złożyć wiążący wniosek o zaprzestanie telepracy wobec pracownika, którego wniosek o telepracę był „niewiążący”,
  2. nie może złożyć wiążącego wniosku o zaprzestanie telepracy wobec pracownika, którego wniosek o telepracę był wiążący; w przeciwnym razie wniosek podwładnego nie byłby wiążący. Wydaje się jednak, iż złożenie takiego wniosku byłoby możliwe jedynie wyjątkowo, jeżeli dalsze wykonywanie telepracy byłoby niemożliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika.

Podsumowanie

Możliwość wprowadzenia telepracy na sam wniosek pracownika, uelastycznia tę formę zatrudnienia. Ma to niebagatelne znaczenie dla rodziców dzieci znajdujących się w szczególnej sytuacji, którzy korzystając z tej formy zatrudnienia mają możliwość pozostania na rynku pracy.

Bibliografia:

1) Kodeks pracy. Komentarz, red. dr hab. Krzysztof Walczak Rok: 2019;
2) Kodeks pracy. Komentarz, prof. dr hab. Andrzej Marian Świątkowski Rok: 2018;
3) „Warunki świadczenia pracy w systemie telepracy”, dr. Ewa Suknarowska – Drzewiecka, Monitor Prawa Pracy 3/19.

Czy telepraca to dobre rozwiązanie dla Mamy? >>>

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Lilianna Skiba
Adwokat. Prowadzi kancelarię adwokacką w Warszawie oraz Łomiankach. Specjalizuje się w sprawach z zakresu prawa pracy i prawa rodzinnego. Jest członkiem Sekcji prawa pracy oraz prawa rodzinnego przy OR Adwokackiej w Warszawie. Prywatnie mama dwóch chłopców, Wiktora i Aleksandra.

Gdzie zaczyna się równość kobiet i mężczyzn?

160 godzin - tyle czasu miesięcznie, wg statystyk kobiety spędzają na swoim "drugim etacie", czyli wykonując obowiązki domowe. Z okazji Dnia Matki, Centrum Praw Kobiet przypomina, że to właśnie na naszych - kobiet, matek - barkach, spoczywa większość domowych obowiązków. I przekonuje, że nie będzie równości pomiędzy kobietami i mężczyznami w sferze publicznej bez równości w domu.
  • Ewa Moskalik - Pieper - 29/05/2020
partnerzy razem sprzątają

Równość zaczyna się w domu

Równość w domu to kwestia elementarnej sprawiedliwości społecznej, ale też inwestycja w lepszy świat dla kobiet i mężczyzn – mówi Urszula Nowakowska, prezeska Fundacji Centrum Praw Kobiet.

W naszym społeczeństwie nadal wszystko co związane z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi jest głównym obowiązkiem kobiet – matek. Pomimo iż tradycyjny model ról społecznych kobiet i mężczyzn ulega przemianom, to wciąż jednak dominuje nierówny podział obowiązków domowych, który wielu kobietom ogranicza możliwość rozwoju zawodowego i udziału w życiu społeczno – politycznym.

Centrum Praw Kobiet z okazji Dnia Matki zorganizowało kampanię, której głównym celem jest zwrócenie uwagi na konieczność sprawiedliwego dzielenia się obowiązkami domowymi. Kampania ma zwrócić uwagę na to, iż pomimo znaczącego awansu społecznego, kobiety nadal są głównym „beneficjentem” obowiązków domowych i to na nich przede wszystkim spoczywa odpowiedzialność za sprzątanie, pranie, gotowanie oraz opieką nad innymi, wymagającymi tego członkami rodziny (dziećmi, osobami starszymi, niepełnosprawnymi).

W tym obszarze, postęp jest bardzo powolny, dlatego swoją CPK swoją kampanią „Równość zaczyna się w domu” chce zachęcić kobiety do większej asertywności w budowaniu partnerskich relacji i delegowaniu większej ilości obowiązków na partnerów, a do mężczyzn zaapelować o przejęcie większej odpowiedzialności za dom i obowiązki z nim związane.

Partnerski model rodziny w Polsce

Z badań CBOS wynika, że praca na rzecz domu nadal nie jest postrzegana jako praca, a polski model rodziny, oparty na zawodowej pracy obojga partnerów, przebiega bez większego wpływu na współdzielenie obowiązków domowych. Statystki nie są optymistyczne, bo według nich tylko 2% mężczyzn wykonuje pranie, a 4% samodzielnie robi porządki.

Odkurzacz – bolid Formuły 1

Od strony wizualnej kampania to pomysł krakowskiej agencji Dziadek do Orzechów. Przyciągać uwagę panów mają groteskowe i absurdalne obrazy: fikcyjny odkurzacz – bolid Formuły 1, czy męski płyn do mycia szyb z wyciągiem z meksykańskiego kaktusa, albo ważący 55 kilogramów mop chromowo-molibdenowy do łączenia sprzątania z treningiem.

Rewolucje domowe

Kampania wystartowała 26 maja w Dzień Matki, bo to właśnie kobiety, które mają dzieci są najbardziej obciążone obowiązkami domowymi. „Słychać w naszym kraju narzekania i to nie tylko ze strony prawicowych polityków, że w Polsce rodzi się mało dzieci. Może to właśnie w nierównym podziale obowiązków domowych i wychowawczych tkwi tajemnica niskiej dzietności kobiet. Kobiety mają coraz większe aspiracje zawodowe i chcą prawdziwego, a nie deklaratywnego partnerstwa w rodzinie. Nadszedł zatem czas na REWOLUCJE DOMOWE”.

Zdjęcie: 123 rf

Źródło:

cpk.org.pl

cpk.org.pl

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Ewa Moskalik - Pieper
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.

Powrót do biura! Szukamy idealnej sukienki do pracy

Niezależnie od tego, gdzie wychodzimy, chcemy pięknie i kobieco wyglądać. A co może być bardziej kobiecą częścią garderoby, niż doskonale skrojona sukienka? Sprawdźmy, jakie sukienki będą najlepsze, kiedy szykujemy stylizację biurową.
  • Zofia Kowalska - 28/05/2020
młoda kobieta w sukience w drodze do biura

Nie jest tajemnicą, że w pracy musimy przestrzegać pewnych zasad dotyczących stroju. Nie oznacza to jednak, że musimy wyglądać nudno i bezbarwnie. Jest wiele pięknych sukienek, nawet tych klasycznych, w których będziemy prezentować się wspaniale.

Zasady stroju w biurze

W pracy zawsze musimy wyglądać profesjonalnie i elegancko. Absolutnie nie wchodzą w grę głębokie wycięcia i mini. Postawiłybyśmy siebie w złym świetle i nawet jeśli wyglądamy w sukience świetnie, w pracy będzie ona nietaktem i narażamy się na nieprzyjemności.

Nasz strój ma szczególne znaczenie, jeśli nasze stanowisko pracy wiąże się z bezpośrednimi kontaktami z klientami lub partnerami biznesowymi.

W wielu firmach panuje sztywny dress code, co oznacza, że wolno nam nosić tylko gładkie ubrania lub z bardzo delikatnym wzorem w takich kolorach jak czarny, szary, czy granatowy. W części firm nieco się od tego odchodzi, co nie znaczy, że wolno nam nosić to, co chcemy. Jaskrawe kolorowy, błyszczące zdobienia i wycięcia powinnyśmy odłożyć na bok.

Wybierając sukienki do pracy, musimy również pamiętać o wygodzie. Każdego dnia w pracy spędzamy wiele godzin, warto więc postawić na coś, co nie będzie nas uwierać, czy drapać nawet po dłuższym czasie.

Jakie sukienki będą idealne?

Wiemy już, czego unikać, teraz pora pokazać, co będzie warte uwagi. Zastanawiając się nad długością, z pewnością bezpiecznym wyborem będzie sukienka o długości midi lub za kolana. Przykładem odpowiednich strojów o tej długości są sukienki do pracy Quiosque. Powinnyśmy pamiętać, że o ile sukienka do kolan lub za kolana będzie raczej uniwersalnym wyborem, po który każda z nas może sięgnąć bez obaw, o tyle midi już niekoniecznie. Midi jest specyficzną długością, która optycznie skraca nogi. Jeśli jesteśmy niskie, musimy uważać, by nie zaburzyć swoich proporcji.

Drugim elementem, na który musimy zwrócić uwagę, jest obecność rękawów i dekolt. Sukienki na ramiączkach niech zostaną w szafie i czekają na wyjście z przyjaciółmi. Do pracy sięgajmy po sukienki z krótkim lub długim rękawem i z dekoltem w łódkę albo mniej wyciętym okrągłym, lub w serek. Jeżeli natomiast chodzi o krój, mamy dość spory wybór. Bez obaw możemy włożyć sukienkę rozkloszowaną, trapezową i ołówkową.

Oczywiście to, że sukienki te są w pracy dozwolone, nie znaczy jeszcze, że możemy od razu ruszyć szturmem do sklepów. Najpierw zastanówmy się, jaki posiadamy typ figury, bo nie każda sylwetka wygląda dobrze w każdym fasonie.

Gdzie kupić sukienkę do pracy?

To, że na pierwszy rzut oka sukienka spełnia wymogi formalne względem stroju służbowego, nie znaczy jeszcze, że będzie idealna. Nie zapominajmy o tym, że w pracy musimy wyglądać elegancko i profesjonalnie, a już szczególnie podczas ważnych spotkań biznesowych. Co za tym idzie, musimy wybierać tylko te modele, które są z wysokiej jakości tkanin, które podniosą nasz prestiż.

Sukienki biznesowe powinny być z materiałów dobrej klasy, dzięki czemu będą ładnie się prezentować przez długi czas. Wystarczy do nich dodać buty na obcasie i skromną biżuterię i będziemy wyglądać doskonale. Mało tego to za pomocą zmiany dodatków możemy uzyskać stylizację, która będzie odpowiednia również na rodzinne przyjęcie lub kolację.

Materiał powstał we współpracy z partnerem portalu.

Zdjęcie: partnera portalu.

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Zofia Kowalska
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail