Czego szukasz

Luka w CV? Sprawdź jak ją dobrze opisać

Najpierw zostałaś mamą, potem byłaś na urlopie macierzyńskim, a następnie zdecydowałaś się na urlop wychowawczy. W ten sposób na jakiś czas wypadłaś z rynku pracy. Tak powstała luka w CV, która wcale nie musi być taka zła. Wszystko zależy od tego jak ją opiszesz.

  • Anna Lisowska - 03/10/2018
na biurku leży laptop i segregator na dokumenty

Pytania Czytelniczek

Marta chce się dowiedzieć:

„Co z 4 latami przerwy? W tym czasie nie robiłam doktoratu, przewijałam, karmiłam, gotowałam, sprzątałam – chyba nie ma co się rozwodzić na ten temat? W międzyczasie 10 miesięcy pracowałam dla organizacji NGO. Wykonywałam prace biurowo – administracyjne, żeby wyjść trochę do ludzi. Ostatnio szlifuję angielski na kursach i sama przerabiam dostępne online kursy programowania, czytam dużo książek. Czy o takich rzeczach pisać?”

Karolina napisała:

„Obecnie jestem na urlopie macierzyńskim. Będę nieobecna w pracy prawie dwa lata (niestety z powodów zdrowotnych musiałam iść na L4 podczas ciąży). Pracowałam jako jr project manager IT w jednej z krakowskich korporacji. Niestety na 2 lata wypadłam całkowicie i nie zdobyłam żadnego doświadczenia w obszarze, w którym dotychczas pracowałam. Co robiłam przez te 2 lata? Przejęłam część obowiązków w sklepie internetowym męża (reklama, marketing, magazyn, obsługa klienta, SEO, content marketing, prowadzenie bloga firmowego). Ukończyłam kurs “Zorganizuj się w 21 dni” oraz program mentorski Tech Leaders (organizowany przez Women in Technology). Jak to wszystko ująć w CV, aby podkreślić, że „nie siedziałam w domu”, tylko rozwijałam swoje umiejętności i zdobywałam doświadczenie podczas tych 2 lat?”

A Agnieszkę trapi:

„[…]Zastanawiam się, czy urlop macierzyński i wychowawczy prawidłowo ujęłam w doświadczeniu. Czy powinnam wpisać to gdzieś indziej?”

Podpowiedź eksperta – luka w CV to nie koniec świata

Dobra wiadomość jest taka, że luka w CV to nie koniec świata 😉 Przyczyn przerw w zatrudnieniu jest sporo. Może to być np. opieka nad chorą mamą, wychowywanie dzieci, niemożność znalezienia pracy przez dłuższy czas, własna choroba, brak odpowiednich kwalifikacji, aby podjąć interesujące zatrudnienie, czas na samodoskonalenie, wypalenie zawodowe itd.

Przyznanie się do przerwy absolutnie nie jest czymś złym. Rozsądny pracodawca wie, że kandydaci stają czasem przed różnymi wyborami życiowymi.

Prawdą jest natomiast, że prowokuje to osobę rekrutującą do zadania pewnych pytań w tym obszarze. Uważam, że z przyszłym pracodawcą trzeba być szczerym i należy poinformować go o luce w zatrudnieniu oraz opowiedzieć, co zrobiłaś lub nadal robisz, aby swoją sytuację zmienić.

Jak wykorzystałaś ten czas?

Jak przygotować się do rozmowy na ten temat? Najpierw ustal przyczynę, dla której przez pewien czas nie pracowałaś – czy sama byłaś powodem czy wpływ na to miały czynniki zewnętrzne. Następnie zastanów się, jak wykorzystałaś ten czas. Czy byłaś aktywna w jakikolwiek sposób? Przerwa wykorzystana na naukę czy realizację ciekawych zadań (np. wolontariat) jest plusem.

Jeśli jednak „straciłaś” ten czas, nie robiąc zupełnie nic, aby się rozwijać, wówczas może być trudno przekonać pracodawcę, aby Cię zatrudnił. Będąc w tej pierwszej sytuacji, dokładnie wypisz sobie, co udało Ci się zrobić.

Mogą być to następujące aktywności: czytanie książek, uczestnictwo w kursach stacjonarnych i online, ukończenie szkoły policealnej, pomoc w rodzinnym interesie, udział w programie work&travel, pisanie artykułów branżowych, zaangażowanie w pracę fundacji, uczestnictwo w spotkaniach branżowych, podróżowanie w celu doskonalenia języka, rozwój hobby, samodzielna nauka obsługi komputera, itd.

jak_znaleźć_dobrą_pracę_po_przerwie_banner

Weź pod uwagę dosłownie wszystko

Nawet to, czego nie możesz potwierdzić żadnym papierem. Także opieka nad dzieckiem rozwija szereg różnych umiejętności, o których możesz opowiedzieć na rozmowie kwalifikacyjnej. W końcu każde nasze doświadczenie życiowe uczy nas czegoś nowego. Nie musimy dostawać wynagrodzenia za zadania, które nas ubogacają poprzez nabywanie ciekawych umiejętności, np. wolontariat czy praktyki.

Nie tylko pełnoetatowa praca przynosi nam wartość. Wszystkie tego typu działania świadczą o tym, że jesteś osobą bardzo aktywną i ambitną, a mówienie prawdy pokaże z kolei, że można Ci zaufać. Luka więc nie jest zła. Wszystko zależy od tego, jak ją opiszesz 🙂 Pokaż, co wniosła pozytywnego do Twojego życia zawodowego! Pokaż swoją gotowość do podjęcia nowej pracy. Pokaż, że masz plan na siebie.

Niektóre powody przerwy w zatrudnieniu uniemożliwiają nam podjęcie działań, np. choroba. W takiej sytuacji fajnie jest poinformować przyszłego pracodawcę, że wróciłaś do zdrowia, problem został zażegnany i jesteś gotowa do podjęcia pracy.

Urlop macierzyński

Najbardziej interesująca jest dla Was przerwa w zatrudnieniu spowodowana urlopem macierzyńskim lub wychowawczym. Otóż temat planowania rodziny, ciąży i wychowywania dzieci nie powinien być w ogóle tematem rozmów podczas wywiadu rekrutacyjnego. Praktycznie wygląda to niestety bardzo różnie.

Planowanie dzieci czy też ich posiadanie nie powinno stanowić przeszkody w podjęciu zatrudnienia. Gdyby tak jednak w jakiejś firmie się zadziało, wówczas zastanów się, czy chcesz w niej pracować, skoro Twoim priorytetem jest rodzina. Dla innych organizacji matki są obecnie postrzegane jako osoby świetnie zorganizowane, wielozadaniowe, lojalne i zaangażowane.

Ambitne kobiety mają silną motywację wewnętrzną do rozwoju, bo robią to dla siebie. Dodatkowo mamy mają na utrzymaniu córki i synów, którym chcą zapewnić dobre dzieciństwo. Obecna polityka prorodzinna w wielu firmach (zwłaszcza IT) pozwala mamom na powrót na rynek pracy.

Wszystko należy dobrze opisać w swoim CV

Brak komentarza do widocznej przerwy w zatrudnieniu może, ale nie musi (!) z automatu nasunąć negatywne myśli rekrutującego na temat Twojej kandydatury, że np. jesteś leniwa lub niezbyt dobra w tym co robisz, skoro przez tyle a tyle czasu nie pracowałaś.

Tak się może zdarzyć zwłaszcza w sytuacji, gdzie kandydatów na jedno miejsce jest całkiem sporo. Zdobywasz więc pewien minus już na wejściu. Jednak nadal pamiętaj – przerwa nie może być jedynym powodem, dla którego rekruter odrzuci Twoją kandydaturę!

Trzymamy kciuki!

Zdjęcie: 123.rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Anna Lisowska
Zawodowo od 2009 roku związana z branżą HR – głównie w branży IT, obecnie jako HR Expert / HR Business Partner w firmie Objectivity, wcześniej jako Specjalista ds. rekrutacji w agencji rekrutacyjnej i firmie outsourcingowej. W jej pracy najbardziej fascynują ją ludzie i ich talenty, na ich rozwoju się skupia, aby mogli mądrze pracować. Mama dwóch wspaniałych chłopaków. Co ją cieszy? Podróże z jej megamężem i nowa książka na półce. Chciałaby być najlepsza w projekcie „dziecko”, ale do jej potomków nie dodali instrukcji obsługi.
Podyskutuj

W każdym kryzysie dostrzegam szansę – Mamy kupują u Mam

Poznaj Oliwię Samelak. Jest pierwszą kobietą - mamą, która zgłosiła się do naszej akcji Mamy kupują u Mam. Oliwia jest psychologiem i prowadzi własną działalność. Przeczytaj jak ze swoim biznesem radzi sobie Oliwia w czasie pandemii! A może Ty też chcesz wziąć udział w naszej akcji i wypromować swój biznes wśród innych mam?
  • Listy do Redakcji - 03/05/2020
Oliwia z synkiem podczas zabawy

Oliwia Samelak zgłosiła się do naszej akcji Mamy kupują u Mam. Przeczytaj czym zajmuje się Oliwia, jaką prowadzi działalności i jak sobie teraz radzi!

Nie trzeba wybierać, albo dziecko, albo samorozwój

Nazywam się Oliwia Samelak, jestem psychologiem i ekonomistką, piszę pracę doktorską z połączenia tych dwóch dziedzin wiedzy na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu. Uwielbiam psychologię tak bardzo, że od dziecka czytałam książki psychologiczne wieczorami przy zgaszonym świetle. 🙂 Wstawałam też zawsze o piątej rano, żeby móc się uczyć.

Od prawie dwóch lat opiekuję się moim małym synkiem, przebywając z nim w domu i to jest absolutnie najpiękniejsze doświadczenie w moim życiu. Kiedy usłyszałam o epidemii koronawirusa, potraktowałam to jako szansę na spełnienie swoich „psychologicznych” marzeń. Przeczytałam w internecie, że polski rząd będzie finansował „pomoc psychologiczną w kwarantannie”.

Zaczęłam szukać ofert, żeby przyłączyć się do tej akcji, ale niczego nie znalazłam. Nie zastanawiając się długo, około 3 marca utworzyłam stronę na facebooku „Pomoc psychologiczna w kwarantannie”, która okazała się wielkim strzałem w dziesiątkę, bo uzyskała w ciągu 3 tygodni aż 1000 polubień.

Można być szczęśliwą i spełnioną we wszystkich obszarach

Przed urodzeniem dziecka, pracowałam na etacie i bałam się działać w moim wymarzonym zawodzie „psychologa”. Miałam różne ograniczające mnie przekonania, typu „Jesteś za mało kompetentna, żeby pomagać ludziom”, „Psychologia jest dla świrów”, „Najpierw musisz obronić doktorat, a dopiero później zaczniesz myśleć o własnym biznesie”, „Nie nadajesz się do biznesu, bo nie umiesz wymagać od ludzi zapłaty”, itp.

Po urodzeniu dziecka zdecydowałam, że już nie wrócę na etat, bo chciałam zostać z synem. Spędzanie 8 h w biurze wydało mi się kompletnie pozbawione sensu w porównaniu z możliwością bycia mamą na pełen etat. Mój synek Leoś, to jest moja największa miłość. 🙂 Będąc w domu, znajdowałam czas na samorozwój. Zaczęłam chodzić na terapię własną i kształcić się w zakresie mojego ulubionego nurtu terapeutycznego – terapii akceptacji i zaangażowania. Otworzyłam przewód doktorski. Sprowadziłam do Poznania „biodanzę”, jest to terapeutyczna forma tańca. Uwielbiam tańczyć, prowadzę stronę na ten temat, gdyby któraś z mam była zainteresowana. 🙂

Wierzę, że można być kobietą szczęśliwą i spełnioną we wszystkich obszarach, że nie trzeba wybierać „albo dziecko, albo samorozwój”. Bardzo ważne jest umieć sobie zorganizować wsparcie otoczenia.

Będąc na urlopie wychowawczym, za namową mojej znajomej położnej, zaczęłam jeździć po domach i wspierać psychologicznie kobiety w ciąży i po urodzeniu dziecka. Zdobyłam doświadczenie we współpracy indywidualnej z kobietami i dało mi to dużo radości. Napisałam też serię artykułów dla kobiet.

Pisałam też artykuły z serii „Człowiek jako marka”. To jest mój autorski projekt, który ma pokazywać światu wspaniałych, inspirujących ludzi . Pisałam m.in. o najdłużej żyjącej kobiecie po przeszczepie nerki, o mojej przyjaciółce, która ma 82 lata i nadal gra w tenisa. 🙂

Przeczytaj także: Mamy kupują u Mam – wspieramy Wasze biznesy. Dołącz do akcji!

W każdym kryzysie dostrzegam szansę

Jednak tak naprawdę dopiero epidemia koronawirusa uświadomiła mi, że życie jest potwornie krótkie i że

trzeba już teraz zacząć w pełni żyć życiem swoich marzeń. Nie ma innej chwili na podjęcie działania niż „DZIŚ”.

Założyłam stronę „Pomoc psychologiczna w kwarantannie„, która w niespełna 3 tygodnie przyciągnęła aż 1000 osób. 🙂 Okazało się, że wystarczy zrobić pierwszy krok, otworzyć się na życie i zaczynają się dziać niesamowite rzeczy.

Mam to szczęście, że mąż mi dużo pomaga i wspiera mnie we wszelkich działaniach. Mam też wspaniałych przyjaciół. Myślę, że wielu kobietom brakuje tego wsparcia, dlatego rozmowa z psychologiem przez telefon, może im pomóc otworzyć się na pełnię swoich możliwości i znaleźć nowe rozwiązania.

Badania wykazują, że wystarczy mieć chociaż jeden przyjazny „głos” w swoim życiu, żeby nie dać się pochłonąć lękowi. 🙂

Uważam, że nie jest tak, że nagle człowiek doznaje olśnienia w swoim życiu. To jest raczej długotrwały proces pracy nad sobą i zdobywania dojrzałości, który owocuje po pewnym czasie wielkimi odkryciami.

Czuję się niesamowicie spełniona podczas tego kryzysu, aż mi jest czasem głupio, że jestem taka szczęśliwa, kiedy inni cierpią, ale wtedy bardzo szybko staram się im pomóc.

Myślę, że to też wynika z mojej natury, że ja w każdym kryzysie dostrzegam szansę i bardzo szybko się adaptuję do okoliczności. Są też ludzie, którzy nie tolerują zmian i im jest teraz dużo gorzej. Warto potraktować ten czas jako okazję do poprawy jakości własnego życia we wszystkich obszarach.

Oliwia ma dla Was 50% zniżki na pierwszą konsultację telefoniczną na hasło: mamopracuj.

Zobacz także jak wyglądała wcześniej akcja Mamy kupują u Mam!

Jeśli chcesz być na bieżąco z innymi historiami kobiet, zapisz się na nasz newsletter!

Zdjęcia: Natalia Nordling

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Listy do Redakcji

Poglądy wyrażone w listach są wyłącznie poglądami ich autorów i nie mogą być uznane za poglądy Redakcji Mamo Pracuj.

Czekałam na dziecko 10 lat i zapomniałam o sobie – list od Anny

- Gdy spoglądam wstecz, widzę najpierw niepewną siebie dziewczynę, potem zapracowaną żonę, a na końcu matkę. W ciągłym pędzie, ciągle gdzieś spóźniona, coś komuś winna. Przed oczami mam obrazy ciągłych powinności, że coś trzeba tu i teraz. Łatwo się pogubić, prawda? Ale takie jest przecież życie większości kobiet w Polsce. - To słowa Anny, bohaterki listu do redakcji. Przeczytaj!
  • Listy do Redakcji - 12/02/2020
zamyślona młoda kobieta

Długa walka o dziecko

Najpierw nauka – dużo nauki. Liceum, studia. Wyjazd z małego miasteczka do dużego miasta. Na studiach chłopak, para, ślub. Praca, dziecko… Tak miało być.

A jak było?

Problemy zaczęły się wtedy, gdy w tej klasycznej układance pojawił się pomysł na dziecko. Najpierw z dystansem, nie do końca pewna, czy to mój pomysł. W sumie – opierałam się. Przekładałam. Bo pierwsza praca, stres, rozwój… Ale też podeszliśmy z mężem do sprawy projektowo – a więc na początek kompleksowe badania. No i u mnie problem. Cysta. Nic wielkiego – „Przeleczymy kilka miesięcy i możecie Państwo się starać dalej”. Tak mówił pierwszy, drugi i trzeci lekarz.

Za każdym razem przerwa między kuracjami hormonalnymi nie wynosiła mniej niż 2 – 3 miesiące. Minęły 3 lata. I zupełnie siebie nie poznawałam. Hormony zamieniły mnie w demona. Nie kontrolowałam swoich emocji, byłam chodzącą bombą. A przede wszystkim – ogromnie siebie nie lubiłam. Z dnia na dzień coraz bardziej.

Projekt – dziecko

Stałam się nieistotnym tłem. Okazało się, że w chwili, gdy dziecko stało się takim wyzwaniem, za szybą, za rzeką – to zafiksowałam się na nie. Odłożyłam na bok wszelkie decyzje. Praca stała się narzędziem do celu – dawała pieniądze na dalsze leczenie, na wychowanie dziecka. I z dnia na dzień, to co robiłam – w takim pośpiechu, tak przypadkowo, tak zorientowane na pieniądze – przestało sprawiać mi jakąkolwiek przyjemność. Kolejne prace. Firma, kolejne zlecenia. Przypadek. Zero planu i pomysłu na siebie.

Zatraciłam się w tej mechanicznej pracy. Zapomniałam, że istnieje coś takiego jak hobby, przyjemność, sport – dla własnej przyjemności. Wszystko było podporządkowane projektowi DZIECKO. Nie do przecenienia była presja otoczenia – cóż z tego, że w dobrej wierze. Krzywdzili, bo dopytywali, czy już, bo doradzali… Ci, którzy wiedzieli. Dla innych – co często wychodziło po długim czasie – była wysoko uniesiona garda. To nasz wybór i już.

Kiedy po latach rozmawiałam z bratową, opisując jej co przeszłam, była zdziwiona. Była pewna, że my nie chcieliśmy mieć dziecka z wyboru. A ja nie mogłam zrozumieć, jak nie zauważała naszych smutnych spojrzeń skierowanych na bratanice i bratanków… Z czasem zaczęliśmy się separować od ludzi z dziećmi.

Przeczytaj też historię Sylwii – Pracoholiczka, która chce zostać mamą

Jak to się stało, że nie zwariowaliśmy?

Nie pojmuję tego. Ale przyszło kilka życzliwych zbiegów okoliczności. Choć pewnie nie wszyscy tak to ocenią. Lata terapii, psychicznej presji, moich zmian charakteru odcisnęły się boleśnie na naszym małżeństwie. Nie mogliśmy na siebie często patrzeć, a co dopiero starać się o dziecko…

Gdy doszły problemy męża z jakością nasienia, opadły nam ręce. Szanse na dziecko malały coraz bardziej. In vitro albo adopcja. Moja kariera – choć tak naprawdę jej nie było – nie dawała takich zarobków, żeby do in vitro się przymierzyć, bez opcji zadłużenia na długi czas. Ale tak – braliśmy to pod uwagę. Choć lekarze coraz częściej sugerowali, że problem ma podłoże psychiczne.

Na koniec tej męki – mądry, doświadczony, a co najważniejsze – zaprzyjaźniony lekarz w innej części Polski – podjął decyzję o zoperowaniu cysty. Na ostatni dzwonek. Uratował jajnik, choć niewiele go zostało. Dowiedziałam się też, że drugi jajnik jest „leniwy”.

Korespondencyjnie nie zrobimy dziecka

Potrzebowaliśmy oboje dużej zmiany. I wysłuchano nas. Choć pewnie nie tak to sobie wyobrażaliśmy. Mąż dostał pracę za granicą. Na 2 lata. Co robić? Korespondencyjnie nie zrobimy dziecka… Ale to był taki punkt, w którym ta decyzja nagle okazała się zbawienna. 2 lata rozłąki, „widzenia” raz na miesiąc. Masakra. Zatem najpierw w domu kot – bo do pustego domu nie wracam – a potem pożegnanie na lotnisku.

Po miesiącu jego powrót i upojne powitanie. A miesiąc później dwie kreski na teście! Kolejne dwa miesiące później usunięcie martwej ciąży… A kolejne 2 miesiące później lekarz mówi, że mamy zielone światło. I znowu pojawiły się szanse na dziecko. I potem znowu przez 4 miesiące staramy się i staramy.

Pomysł na siebie

Aż nagle powiedzieliśmy dość! Bo ile można. Cieszmy się z tego co mamy. Ja w Polsce dzięki tej rozłące poczułam, że mogę, umiem żyć i mieszkać sama. Zaczęłam się na nowo odkrywać. Poszukiwałam nowych pomysłów na siebie. Powinnam to była zrobić na samym początku. Jak mogłam pomyśleć, że to dobry pomysł, aby ładować w taki bałagan dziecko? I co najważniejsze dla nas – seks odciążony obowiązkowym zapłodnieniem, stał się nagle bardzo inspirujący.

Pół roku później pojawił się nasz Synek

Było to coś tak abstrakcyjnego, że długo nie wiedziałam, jak to ogarnąć. Próbowałam projektowo. I dobrze mi szło. Do porodu. A potem – kosmiczna zjeżdżalnia. Powikłania poporodowe, pół roku bez snu… Znacie to pewnie, nie ma sensu się rozpisywać.

Problemy z firmą, brak pieniędzy. I dziecko zamiast radości stało się dodatkowym zadaniem. Musiało minąć parę lat, moje 2 lata terapii, kiedy myślałam, że właśnie zaczynam chorować na depresję – jak moja mama – żebym naprawdę ponad życie pokochała swoje dziecko.

Czy miałam depresję poporodową? Być może. Gdy patrzę te 10 lat wstecz, to widzę, że moimi decyzjami rządził przypadek, presja społeczna. Rzuciłam wszystko w oczekiwaniu na coś, co ostatecznie było poza moją kontrolą.

Dzisiaj, gdy moje dziecko robi się coraz większe, zauważam, że mam sporo luk. Chciałabym mu pokazywać piękno i bogactwo świata, ale jak mam to robić, gdy sama nie poznałam go dogłębnie? Próbuję nadgonić stracony czas i szukam siebie, aby pokazać wszystko mojemu dziecku. Dzisiaj wiem to, czego nie wiedziałam 10 lat temu.

Posłuchaj mnie Mamo?

Czy czuję się kompetentna do takich rad? Raczej nie. Każdy przechodzi ścieżkę swojego życia sam. Choć czasami pomaga uświadomienie sobie, że ostatecznie na jej końcu – czy to jest praca, rodzina, zdrowie – jesteśmy niezmiennie sami postawieni wobec dokonanych przez nas wyborów.

Jeżeli my nie mamy z tego co robimy radości. Jeżeli nie lubimy siebie, budzimy się codziennie ze zdziwieniem i pytaniem po co to wszystko – to po prostu jesteśmy nieszczęśliwi. I nikt nam nie będzie stawiać pomników.

Pamiętacie, komu stawia się pomniki? Czy tym ludziom robi to różnice, czy go mają czy nie? Nie, to jest ważne dla żywych. Natomiast dla tych co odeszli, mogło mieć znaczenie, czy robili w życiu to, do czego czuli „miętę” i zapał.

Anna

Zdjęcie: Pixabay.com

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Listy do Redakcji

Poglądy wyrażone w listach są wyłącznie poglądami ich autorów i nie mogą być uznane za poglądy Redakcji Mamo Pracuj.

Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail