Czego szukasz

Wszystkim kobietom, które marzą o pracy w IT, radzę nie czekać!

W sieci pojawia się coraz więcej ofert dla osób stawiających pierwsze kroki w branży nowych technologii, a pracodawcy mają w sobie gotowość do zatrudniania juniorów, których będą uczyć. Czasem mam wrażenie, że kobietom po prostu brakuje pewności siebie i przez to tracą szansę na fajną pracę, zarobki, karierę – o wymaganiach pracodawców, rekrutacji i szansach kobiet w branży IT rozmawiamy z Anną Lisowską, która od 7 lat zajmuje się HR, głównie w firmach informatycznych.

  • Joanna Gotfryd - 30/01/2017
Anna Lisowska, HR Business Partner w Objectivity

Aniu od 7 lat zajmujesz się rekrutacją, więc wiesz czego oczekują pracodawcy w branży IT. Jakie są wymagania na poszczególne stanowiska? Takie żelazne “must have”?

Z moich obserwacji wynika, że nie ma czegoś takiego jak uniwersalne „must have” dla konkretnych stanowisk. Już wyjaśniam dlaczego. Otóż każda organizacja ustala swoje wymagania odnośnie stanowisk, więc to, co będzie żelaznym wymogiem dla testera w projekcie mobilnym, może nie mieć żadnego znaczenia dla testera, który pracuje przy realizacji projektów tworzących systemy wbudowane. Zatem w zależności od typu projektu, rodzaju tworzonej aplikacji i stosowanych narzędzi ustala się wymagania względem każdego stanowiska.

Co ciekawe, to nawet to samo stanowisko może mieć różne wymagania w zależności od profilu firmy. Doświadczyłam tego w firmach konsultingowych, kiedy to rekrutowałam jednocześnie np. analityków do banków i firm farmaceutycznych. Niby to samo stanowisko, a wymagania były tak różne, że nie mogłam tego samego kandydata przedstawić obu klientom. To, co jest konieczne dla każdej roli projektowej to: doświadczenie, specyficzna wiedza techniczna, umiejętność pracy z zastosowaniem odpowiednich narzędzi, znajomość języka angielskiego oraz umiejętności miękkie, które powinny być stworzone w oparciu o kulturę organizacyjną firmy i pracujące w niej zespoły.

Jakie umiejętności miękkie są najbardziej pożądane przez pracodawców w branży IT?

Jest pewien zbiór cech, których wymaga prawie każdy pracodawca. Zaliczyć można do nich: komunikatywność, kreatywność, samodzielność, umiejętność pracy w zespole, zarządzanie sobą w czasie, nastawienie na rozwój, zorientowanie biznesowe i zdolność analitycznego myślenia (kolejność jest tu przypadkowa). Tylko właściwie co to dla nich oznacza i czy rzeczywiście jest to ważne?

Mam szczęście pracować w firmie, w której obok wiedzy technicznej równie ważna jest osobowość kandydata. Podczas rozmowy kwalifikacyjnej zadajemy pytania w taki sposób, który pozwoli nam przewidzieć, czy ta osoba odnajdzie się w tym konkretnym zespole, do którego szukamy człowieka. Oprócz standardowych cech, które pozwalają na świetne funkcjonowanie w zespole projektowym, szukamy ludzi, którzy wpasowują się w całą kulturę firmy bazującą na następujących wartościach: People, Integrity, Excellence i Agility.

Fajne jest to, że kobiety mają inne cechy niż mężczyźni i jest to super przydatne w codziennej pracy mieszanych zespołów. Dziewczyny cechuje wyższy poziom inteligencji emocjonalnej, dzięki czemu w teamie jest mniej konfliktów, a jak już się pojawiają, to szybciej dochodzi w nich do zgody. Dodatkowo inne postrzeganie rzeczywistości skutkuje tym, że w odpowiedzi na napotkane problemy padają ciekawe sposoby ich rozwiązania. Usłyszałam kiedyś nawet stwierdzenie, że obecność kobiet podnosi jakość pracy mężczyzn, ponieważ podświadomie chcą oni zaimponować płci przeciwnej. Nie wiem, ile w tym prawdy, jednak na pewno zróżnicowane płciowo zespoły pracują szybciej i lepiej.

Czym jeszcze można przekonać do siebie pracodawcę, bo resztę, mam nadzieję, można szybko nadrobić?

Świadomość swoich mocnych stron jest kluczowa, aby móc wyróżnić się na tle innych kandydatów. Mam tu na myśli pobudzanie i rozwój pasji. Niezależnie od branży, każda z nas powinna próbować różnych rzeczy, aby ostatecznie robić to, w czym czuje się dobrze, a wraz z tym przyjdą pieniądze i stanowisko. Celem powinien być więc rozwój zawodowy, a sukces jest tylko konsekwencją tych działań.

Aby dobrze zacząć polecam wypełnienie testu Strengths Finder (materiał jest płatny, po zakupie dostępny również w języku polskim) przygotowanego przez Instytut Gallupa, który w Objectivity jest bazą do pracy nad rozwojem każdego z pracowników. Jest to obszerne badanie pozwalające na odkrycie własnej, i co najważniejsze, unikalnej kombinacji talentów, co bardzo pomaga w dalszym określeniu swojej ścieżki zawodowej.

Jeśli chodzi o to, co można szybko nadrobić, to zależy, co masz na myśli pod pojęciem tej „reszty” 🙂 Angielskiego i programowania na przyzwoitym poziomie nie da się nauczyć w ciągu kilku dni czy tygodni.

No właśnie, jak to jest z angielskim? (Zobaczcie 100 najpotrzebniejszych słówek po angielsku) w branży IT Jaki poziom jest absolutnie konieczny? Czy ewentualne braki znajomości języka można jakoś nadrobić?

Znajomość języka angielskiego na poziomie komunikatywnym jest moim zdaniem absolutnym minimum, jakie pozwala na rozpoczęcie pracy w międzynarodowej firmie lub polskiej spółce, która realizuje projekty dla zagranicznych klientów, z którymi kontaktuje się na co dzień – telefonicznie lub mailowo. Zdarza się też coraz częściej, że w jednym zespole pracują osoby z różnych zakątków świata i jakoś trzeba się komunikować – czy to w kuchni czy podczas stand-up’u. Zatem bez tego trudno będzie znaleźć pracę, chociaż nie jest to na pewno niewykonalne 🙂

Takie wyjątki stanowią np. prace wykonywane w projektach wewnętrznych dla polskich firm. Co więcej – na rozmowach kwalifikacyjnych sprawdzany jest aktualny poziom angielskiego. Informacja w CV o zdanym certyfikacie językowym nie jest przecież gwarantem jego znajomości, ponieważ zdarza się, że są to egzaminy zdane dawno temu, np. w klasie maturalnej.

Są organizacje takie jak nasza, które umożliwiają pracownikom rozwój kompetencji językowych. Każdy członek zespołu ma możliwość uczęszczania w godzinach pracy na lekcje angielskiego na poziomach od B1 do C2. Co pół roku każdy pracownik może dobrowolnie przystąpić do testu badającego aktualny poziom i jeśli okaże się on wyższy niż wcześniej posiadany, wówczas spotyka go gratyfikacja finansowa.

Inwestujemy w ludzi, ponieważ pracujemy głównie dla brytyjskich i niemieckich klientów i zależy nam, aby swobodnie się z nimi komunikować. Myślę, że coraz więcej firm ma swoim pakiecie benefitów taki właśnie bonus. Znam też takie, które zapraszają do współpracy osoby znające angielski, a w ramach godzin pracy uczą je jeszcze jednego języka obcego np. niemieckiego, ponieważ projekty polegają na bliskiej współpracy z Niemcami.

Czy inne języki też mają znaczenie? Czy raczej znikome? A może mają znaczenie na stanowiskach nietechnicznych?

Oczywiście, że mają znaczenie! Obecnie jest coraz mniej ofert pracy, w których brakuje informacji o wymaganym poziomie znajomości któregoś z języków. Dotyczy to w zasadzie wszystkich branż i wielu stanowisk.

Jak się odnaleźć w pracy w bardzo młodym zespole? Maciek Aniserowicz na spotkaniu w Białymstoku opowiadał, że młody zespół nie chce do pracy „starego” 35-latka, bo ten nie pójdzie z nimi na wódkę do lasu… (wiem, to trochę przerysowany przykład), ale czy tak rzeczywiście jest? Jak się ma 35 lat to już nie chcą do branży IT, zwłaszcza jak jesteś świeżo przekwalifikowaną mamą?

Rynek jest w tej chwili tak chłonny, że wiek nie ma aż takiego znaczenia. Większe znaczenie ma to, czy taka osoba ma w sobie dalej otwartość w kontaktach z innymi członkami zespołu i chęć do ciągłej nauki, śledzenia aktualnych trendów i zmian. Branża nowych technologii jest bardzo dynamiczna i kto chce się w niej utrzymać, musi być na bieżąco ze wszelkimi nowinkami.

Odpowiem może na przykładzie firmy, w której pracuję. Obecnie 32% zespołu Objectivity stanowią osoby po 35 roku życia, natomiast 24% wszystkich zatrudnionych pracuje w działach IT. Ogromną zaletą takich osób jest ich doświadczenie i to nie tylko to zawodowe, ale najzwyczajniej w świecie to życiowe. Dynamika zespołu jest na pewno inna, kiedy pracują w nim ludzie z różnych pokoleń. W końcu jedni mogą uczyć się od drugich.

A gdzie szukać pierwszej pracy w branży IT? Oprócz portalu Mamo Pracuj oczywiście 🙂 ?

Na pewno warto śledzić aktualne oferty pracy na portalach ogólnych oraz takich, które są dedykowane branży IT, czyli np.nofluffjobs.com lub stackoverflow.com. Wskazany jest też udział w konferencjach branżowych i targach pracy, gdzie swoje stanowiska mają firmy, które mogą nas zainteresować. Podczas takich eventów można podejść i na luzie porozmawiać o ewentualnej współpracy, zebrać informacje na temat potrzeb i wymagań firmy oraz poznać jej ofertę.

Innym sposobem jest namierzenie organizacji, które inwestują w osoby niedoświadczone – mają swoich mentorów, programy stażowe i praktyki, po których zatrudniają już na stałe. Do takich firm warto bezpośrednio wysłać CV, nawet jeśli nigdzie się nie ogłaszają.

W wielu miastach funkcjonują spotkania różnych grup skupiających się wokół konkretnych zagadnień. W tej chwili jest tego tyle, że jakbyśmy chcieli chodzić na każde spotkanie, wówczas niewiele wolnych popołudni by nam zostało 🙂

Wśród tych wszystkich grup są i takie, które dedykowane są głównie kobietom. Mówię tu m.in. Geek Girls Carrots i Women in Technology, czy też warsztatach organizowanych przez PyLadies lub Django Girls.

Ja natomiast jestem zdania, że należy wybierać grupy pod względem tematu, a nie per płeć, bo to te pierwsze są bardziej konkretne, a ich poziom wcale nie jest przeznaczony tylko dla turbowymiataczy. Osoba z podstawową wiedzą techniczną lub nawet ta nie związana wcześniej z IT, która próbowała w domu na własną rękę działać w tym kierunku, na pewno wyniesie z tego coś dla siebie. Nie są to oczywiście eventy typu „jak zostać programistą”, ale za to są omawiane różne ciekawostki, które pobudzają apetyt i mobilizują do nauki 🙂

Poza tym w przyjaznym środowisku można nawiązać nowe znajomości, dowiedzieć się czegoś nowego i nabyć większej pewności siebie we wkroczeniu na rynek zdominowany przez mężczyzn. Liczę na to, że to kwestia czasu, aby te proporcje się w miarę zrównały 🙂 Networking podczas takich spotkań pozwala nam na zdobycie informacji z pierwszej ręki, jak pracuje się w poszczególnych firmach, a bliższe znajomości mogą zaowocować poleceniem naszej osoby do danej firmy, bo akurat dowiemy się o istniejącym wakacie, który jeszcze nie został na zewnątrz ogłoszony. Warto więc rozbudowywać swoją sieć znajomych i dużo rozmawiać!

Kobiety często rezygnują z aplikowania na ogłoszenie, jeśli nie spełniają 100% wymagań. Mężczyźni wysyłają CV jeśli choć trochę „pasują” do oferty. Jak zatem przekonać kobiety, że nie mając wszystkich kompetencji, też mogą świetnie sprawdzić się w pracy? Że dużo tracą, rezygnując z rekrutacji na samym początku, że uwagę rekrutera może przykuć coś innego niż 100% kwalifikacji?

Wszystkim kobietom, które marzą o pracy w IT, radzę NIE CZEKAĆ. W sieci pojawia się coraz więcej ofert dla osób stawiających pierwsze kroki w branży nowych technologii, a pracodawcy mają w sobie gotowość do zatrudniania juniorów, których będą uczyć.

Czasem mam wrażenie, że kobietom po prostu brakuje pewności siebie i przez to tracą szansę na fajną pracę, zarobki, karierę. Ta pewność rośnie dopiero wtedy, kiedy ukończą kolejne szkolenia, zdadzą kolejne egzaminy czy certyfikaty i odniosą pierwsze sukcesy zawodowe. Dla pracodawców to, jaki kandydat ma potencjał, czego może nauczyć się jutro, jest czasami ważniejsze niż to, co potrafi już dzisiaj. Jest to kolejny powód, dla którego warto próbować.

Należy też pamiętać, że każda rozmowa rekrutacyjna jest szalenie cennym doświadczeniem. Jeśli po pierwszej, drugiej, czy trzeciej rozmowie nie dostanie się pracy, to może właśnie ta czwarta będzie trafiona, bo wcześniejsza praktyka zaowocuje większą swobodą i lepszą umiejętnością odpowiadania na pytania. Zatem trzymam za Was kciuki i życzę powodzenia! 🙂

Dziękuję Ci za rozmowę.

Anna Lisowska – mama kilkumiesięcznego Janka, zawodowo od ponad 7 lat pracuje w HR – głównie w branży IT, obecnie jako HR Business Partner w firmie Objectivity, wcześniej jako Specjalista ds. rekrutacji w agencji rekrutacyjnej i firmie outsourcingowej. W jej pracy najbardziej fascynują ją ludzie i ich talenty, na ich rozwoju się skupia, aby mogli mądrze pracować. Co ją cieszy? Podróże z jej megamężem, słoik dobrego dżemu w lodówce i nowa książka na półce. Chciałaby być najlepsza w projekcie „dziecko”, ale do jej potomka niestety nie dodali instrukcji obsługi 🙂

Zdjęcie tytułowe: własność Anna Lisowska

Rozmawiała Joanna Gotfryd

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Joanna Gotfryd
Współzałożycielka portalu Mamo Pracuj, absolwentka UEK, z doświadczeniem zawodowym w dużym biznesie. Mama dwóch rozbrykanych dziewczynek. Pasjonatka górskich wycieczek i Italii w każdej postaci. Marzy o dalekich podróżach i zdobyciu Korony Gór Polski.
Podyskutuj

Video: Wszystko co chcesz wiedzieć o roli Scrum Mastera

Na naszej grupie #Mamo pracuj w IT tylko dla członków grupy organizujemy różne akcje tematycznem, np. przeprowadzamy rozmowy z ekspertami najbardziej popularnych dziedzin IT. Ostatnio udostępniłyśmy Wam live na temat początków programowania, a już dziś możecie zobaczyć drugi - o zawodzie Scrum Mastera. Naszą rozmówczynią była Justyna Wykowska. Oglądnij film i dowiedz się jak zostać Scrum Masterem.
  • Agnieszka Wadecka - 23/07/2019
Dłoń trzymająca kartkę

Wszystko co chciałabyś wiedzieć o roli Scrum Mastera

W marcu 2019, na naszej grupie na FB #Mamo pracuj w IT prowadziłyśmy serię LIVE’ów o początkach w branży IT.

Drugi live w Tygodniu Kobiet w IT

Naszym gościem była Justyna Wykowska z ProCognita, która jest agile coachem i trenerką metody Scrum. W tym wywiadzie dowiesz się więcej na temat Justyny i jej pracy.

Live prowadziła Agnieszka Czmyr-Kaczanowska.

O czym rozmawiałyśmy?

Agnieszka z Justyną rozmawiały o pracy Scrum Mastera, odpowiedziały na pytania takie jak:

  • Czym praktycznie zajmuje się Scrum Master?
  • Jak się przebranżowić na Scrum Mastera?
  • Jakie kompetencje są przydatne w tej roli?
  • Jakie wyzwania stoją przed Scrum Masterem który zaczyna pracę?
  • Jak się można przygotować/nauczyć do roli Scrum Mastera?
  • Czy szkolenia, certyfikaty są niezbędne?
  • Jak szukać pierwszej pracy jako Scrum Master?

Zobacz nagranie z naszej rozmowy:

Inne tematy jakie podjęłyśmy to:

Więcej o projekcie #MamoPracujwIT przeczytasz tutaj >>>

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Wadecka
Szczęśliwa żona i mama czwórki dzieci. Macierzyństwo to jej największa pasja, motywująca do rozwoju i działania. Z przyjemnością oddaje się pisaniu. Kocha muzykę, kino i dobre jedzenie. Lubi śledzić trendy i wprowadzać je w życie. Zawodowo początkująca, ale z apetytem na sukces.

Od technika farmacji do front-end developera, czyli jak uzyskać finansowanie szkolenia z urzędu pracy?

Dziś rozmawiamy z Wiolettą Szłapak, która zdecydowała się całkowicie zmienić branżę i zacząć pracować w świecie IT. Wioletta opowiada o tym, jak udało jej się uzyskać całkowite finansowanie kursu, który otworzył przed nią możliwość realizacji jej marzeń. Dzieli się historią, która, choć miała wiele zawirowań, zakończyła się dla niej pomyślnie.
  • Karolina Łachmacka - 22/07/2019

Dlaczego zdecydowałaś się na przebranżowienie i jak wybrałaś kurs?

Dlatego, że do odważnych świat należy! A tak zupełnie serio to wybierając kierunek studiów (biologia) nie zastanawiałam się, co będzie potem. Po prostu interesowałam się biologią i żyłam bardziej „tu i teraz”. Na szczęście w trakcie trwania studiów (które w międzyczasie z dziennych przekształciły się w zaoczne) rodzice okiełznali nieco moją romantyczną naturę i trochę mną pokierowali. Ukończyłam więc kierunek technik farmacji i przez wiele lat pracowałam w aptece. Kochałam tę pracę, kontakt z ludźmi, możliwość niesienia pomocy, przygotowywanie leków, apteczny zapach. W tamtym momencie to było coś, co mnie satysfakcjonowało.

Gdy zaszłam w ciążę wiedziałam, że muszę jednak zmienić zawód. Nie chciałam wracać szybko do pracy, dlatego w 7. miesiącu ciąży zdałam egzamin na tłumacza technicznego i współpracowałam z biurem tłumaczeń mojego taty. Niestety tata zmarł, musiałam zamknąć biuro i zdecydować, co dalej. I tu szczęśliwe zrządzenie losu w postaci pomocy mojej koleżanki Asi dało możliwość wejścia do świata IT.

Asia poleciła mnie w firmie, w której pracowała, przeszłam pomyślnie rekrutację i tak zostałam konsultantem IT. Gdy wspominam tamten czas, to trudno mi w to wszystko uwierzyć. Musiałam szybko nauczyć się nowych rzeczy, z którymi wcześniej nie miałam żadnej styczności. To było trochę szalone, ale otwierało nowe możliwości, dawało ogromną możliwość rozwoju. Otworzył się przede mną nowy świat. Wspaniały świat. Po mniej więcej roku pracy zostałam zatrudniona w innej firmie jako wdrożeniowiec.

Chciałam mieć większy wpływ na tworzenie oprogramowania, ale mój plan jak to zrobić nie był do końca sprecyzowany. Po przeanalizowaniu moich mocnych i słabych stron i zainteresowań zaczął się formułować plan. Proces tworzenia oprogramowania chciałam poznać od strony front albo end-developera. Ostatecznie zdecydowałam się na kurs front-end od podstaw.

Jak dowiedziałaś się o tym, że możesz starać się o finansowanie szkolenia z urzędu pracy, że urzędy dostają środki na szkolenia indywidualne?

Zastanawiałam się jak pozyskać środki na takie szkolenie. I tu skorzystałam z rady bardzo miłych pań z urzędu pracy, z którymi miałam przyjemność rozmawiać na spotkaniu organizowanym przez Mamo Pracuj w bibliotece na Rajskiej w Krakowie. Zarejestrowałam się jako osoba bezrobotna i złożyłam wniosek o dofinasowanie do szkolenia indywidualnego.

Jakie były Twoje pierwsze kroki, kiedy dowiedziałaś się, że „Twój” urząd posiada takie środki?

Musiałam trochę poczekać na te środki. Zgłosiłam się do urzędu w drugiej połowie roku. Urząd już rozdysponował środki, które posiadał. Czekałam więc i regularnie dopytywałam, czy są już środki rezerwowe. Gdy się pojawiły, byłam już zdecydowana na konkretne szkolenie. Dlatego w dziale szkoleń złożyłam wniosek o dofinansowanie do szkolenia indywidualnego.

Tutaj moja rada: najlepiej składać wniosek na początku roku, pieniądze zwykle są już rozdysponowane w pierwszym kwartale, a nigdy nie ma pewności czy będą uruchomione środki rezerwowe.

Co musiałaś krok po kroku zrobić, aby otrzymać tę dotację?

Po pierwsze trzeba być zarejestrowaną osobą bezrobotną. Gdy się rejestrowałam, obowiązywało profilowanie (nie wiem, czy jeszcze obowiązuje), ale gdy podpisywałam się w ewidencji, musiałam napisać test. Jego wynikiem było przydzielenie do jednego z profilów: 1, 2 czy 3.

„Jedynki” nie dostawały możliwości dofinansowania do szkoleń indywidualnych. Jeśli takie profilowanie obowiązuje, i nadal „jedynki” nie dostają dofinansowania, to najlepiej, jeśli urzędnik, przy którym piszemy test, pomoże nam udzielić odpowiedzi, tak żeby wyszedł odpowiedni profil i żeby szansa na pieniądze nie przepadła.

Następnie u doradcy zawodowego powiedziałam jakie są moje umiejętności, jaki mam plan i czego potrzebuję od Urzędu do realizacji celu. Z takim gotowym planem w systemie Urzędu, mogłam skierować się do działu szkoleń. Niestety, dział szkoleń nie dysponował już środkami na szkolenia indywidualne. Musiałam więc poczekać na środki rezerwowe, gdy zostały uruchomione i wtedy złożyłam wniosek.

Jak wygląda proces kwalifikacji i czy jest skomplikowany? Czy otrzymujesz jakąś pomoc urzędników w trakcie?

Sam proces nie jest skomplikowany – przynajmniej w Krakowie (o szczegóły trzeba się dopytać w swoim urzędzie, bo nie ma pewności, że wszędzie wszystko wygląda tak samo). Złożyłam wniosek, z rzetelnym i rozsądnym umotywowaniem prośby, i czekałam na decyzję. Dostałam decyzję pozytywną, wyrażono również zgodę na wybraną przeze mnie jednostkę szkoleniową, poszłam na szkolenie i do drugiego dnia szkolenia wszystko szło płynnie.

Później sprawy się skomplikowały.

Na czym polega opracowanie planu przebranżowienia? Co musiałaś wypełnić i zrobić w związku z tym?

W związku z tym, że między zakończeniem mojej ostatniej pracy, a zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna miałam trochę czasu na zastanowienie się co chciałabym robić, byłam już zdecydowana, że do świata programowania chcę wejść jako front-end developer, co powiedziałam doradcy zawodowemu w urzędzie. Doradca zanotował, co potrafię, czego potrzebuję od urzędu i to był ten plan. Ma on swój termin ważności (ale to nie jest krótki termin ważności), więc trzeba pilnować, żeby był ważny w momencie składania wniosku. Jeśli się „przeterminuje”, to trzeba go odświeżyć.

Ile kosztowało Twoje szkolenie (jeśli to nie tajemnica) i czy udało Ci się pozyskać całość potrzebnej kwoty?

Pierwsze szkolenie, na które wyrażono zgodę kosztowało około 9 tysięcy złotych (to szkolenie, na którym byłam 2 dni, dopóki nie dowiedziałam się, że jednak nie mogę brać udziału w tym szkoleniu), drugie na które wyrażono zgodę i które przeszłam w pełnym wymiarze godzin, kosztowało blisko 4,5 tysiąca. Urząd sfinansował je w 100%.

Jak Twoim zdaniem należy uzasadnić swój wniosek? Jakie wskazówki byś dała innym osobom, które chcą ubiegać się o takie finansowanie szkolenia z urzędu pracy?

Szczerze, ale rozsądnie. Pisałam o tym, jak ważny jest dla mnie rozwój osobisty, jaki jest mój plan na przebranżowienie, czego brakuje mi do osiągnięcia celu i o jakie wsparcie proszę Urząd. Opisałam szkolenie, którym się interesuję i co ono mi da. Miałam na uwadze to, ile kosztują takie szkolenia i że pula posiadanych środków przez Urząd jest ograniczona, a chętnych sporo. Chciałam, żeby ten wniosek jasno wyraził to, jak bardzo mi zależy na uzyskaniu konkretnych kompetencji.

Podanie pisałam z wszystkimi zwrotami grzecznościowymi: szanowni Państwo, zwracam się z uprzejmą prośbą… Nie wiem, czy to zaważyło na decyzji pozytywnej, ale oprócz zwykłej kultury osobistej chciałam też skrócić dystans między mną, a osobą, która czyta wniosek, żeby to nie było takie „suche”.

Trzeba pamiętać też o tym, że urząd raczej nie zgodzi się na szkolenie, które trwa 560 h (maksymalnie szkolenie może trwać 6 miesięcy, w uzasadnionych wypadkach urząd może wyrazić zgodę na czas szkolenia do 12 lub 24 miesięcy). Dlatego jeśli wybieramy jakieś konkretne szkolenie z tych kilkutygodniowych, to raczej wersję podstawową.

Jeśli wskazujemy we wniosku konkretną jednostkę szkoleniową, to musi być ona w Rejestrze Instytucji Szkoleniowych. Szkolenie musi trwać nie mniej niż 25 godzin zegarowych tygodniowo. Urząd może przyznać nam środki, ale nie zgodzić się na wybraną przez nas instytucję szkoleniową.

Zalecałabym też umiarkowanie częste wizyty w dziale szkoleń, tak żeby urzędnicy kojarzyli twarz z nazwiskiem, oraz odpytywanie telefoniczne – żeby mieć kontrolę nad kolejnym krokiem procesu oraz pokazać zaangażowanie. Nim złożymy wniosek, pytać można o to, czy są dostępne środki. Jeśli nie ma, to kiedy będą. Jak już będzie termin, to pytać czy już są, jak jeszcze nie ma, to kiedy pytać ponownie…

Jak już złożymy wniosek, to urząd ma miesiąc na jego rozpatrzenie. Pod koniec tego okresu można zadzwonić i zapytać, na jakim etapie jest wniosek, kiedy można spodziewać się decyzji. Trzeba okazać zaangażowanie.

Co wzbudziło Twoje największe obawy w trakcie ubiegania się o pomoc? Jak je rozwiałaś?

Na początku nie miałam żadnych obaw. Nie zastanawiałam się, czy urząd sfinansuje moje szkolenie. Obawy o to pojawiły się po tym, jak pierwszy raz cofnięto mi dofinasowanie. Te obawy rozwiałam zaangażowaniem w proces. Zrozumieniem, dopytaniem o to jakie proces ma kroki. Odpytywaniem, sprawdzaniem.

Kolejny raz obawy pojawiły się, gdy straciłam środki po raz drugi. Popadłam w krótką melancholię: czyżby wszechświat wysyłał mi sygnał, że nie tędy droga? Te obawy rozwiał mój mąż, który powiedział, że jedyny przekaz, jaki mi wysyła wszechświat, to taki, że mam walczyć o swoje, a także Joanna Gotfryd z Mamo Pracuj, wspierająca mnie w chwili, gdy ja sama traciłam nadzieję.

Żałuję, że urząd nie komunikuje jaśniej procesu. Można taki proces bardzo dobrze rozrysować, zaznaczyć, w którym momencie się znajdujemy, co będzie działo się dalej. Można zrobić prostą wizualizację procesu dla petentów.

Jakie miałaś problemy na swojej drodze?

Moje problemy związane były z tym, że nie znałam całego procesu przyznawania środków. Ponadto uważam, że urząd niechcący wprowadził mnie w błąd. Myślałam, że jeśli urząd przysłał mi list z decyzją pozytywną i oprócz przyznanych środków zgadzają się na wybraną przeze mnie instytucję szkoleniową oraz szkolenie, to już jest „z górki”. Idę na szkolenie. Okazało się, że proces jest bardziej złożony, o czym nie było ani słowa w korespondencji.

Po decyzji pozytywnej uruchamiane są zamówienia publiczne. Czyli na stronie urzędu i w biuletynie zostaje opublikowane ogłoszenie. Urząd w okresie 2 tygodni od opublikowania ogłoszenia czeka na zgłoszenia instytucji szkoleniowych, które wyrażają chęć przeprowadzenia szkolenia. Jeśli nie zgłosi się wybrana przez nas jednostka, a inne zechcą przeprowadzić szkolenie, to urząd wybiera bardziej konkurencyjną ofertę z tych złożonych. Jeżeli nie zgłosi się żadna instytucja, Urząd informuje nas listownie, że straciliśmy środki.

Oczywiście możemy się odwołać, musimy jednak przestrzegać terminów. List z informacją o tym, że straciłam fundusze na szkolenie, dotarł do mnie 5 dni po tym, jak odebrałam telefon z urzędu, że moje fundusze już nie są moje – zostały rozdysponowane, ponieważ jednostka szkoleniowa, z którą byłam w kontakcie, nie złożyła oferty na moje szkolenie. Pomylili mnie z inną kursantką i nie złożyli oferty na mój wniosek tylko na jej.

Ponieważ fundusze rezerwowe na dany rok zostały rozdysponowane, musiałam czekać na nowy rok kalendarzowy i nowe środki.

Jak pokonałaś te problemy?

Gdy środki pojawiły się, ponownie złożyłam wniosek. Ponownie przyznano mi środki, ale nie wyrażono zgody na wybraną przeze mnie instytucję szkoleniową. W zamian urząd zaproponował inną. Ustaliliśmy wymiar godzin szkolenia, zakres, mogłam zadać pytania dotyczące szkolenia przedstawicielowi firmy poprzez urzędnika. Uzyskałam odpowiedzi i odniosłam wrażenie, że sprawa jest dogadana, skoro złożyłam podpis na planie szkolenia, który złożyłam na dzienniku podawczym.

Ruszyły zamówienia publiczne, które uważałam już za czystą formalność, ale tknięta przeczuciem postanowiłam zadzwonić do urzędu. Okazało się, że instytucja szkoleniowa nie złożyła wniosku w terminie. Ponownie straciłam środki. Odwołam się – tym razem udało mi się dotrzymać terminów.

Fundusze przyznano mi ponownie. Jednostka nie złożyła wniosku w terminie, ponieważ nie wiedziała, że jest już ogłoszenie na stronie urzędu. Przedstawiciel firmy powiedział mi, że są przyzwyczajeni jednak do tego, że jest jakaś informacja ze strony urzędu o tym, że wniosek jest w zamówieniach publicznych, ponieważ oni nie mają czasu na to, żeby przeglądać biuletyny urzędów pracy. Urząd z kolei twierdzi, że nigdy nie dawał znać żadnej jednostce szkoleniowej, bo to jest sprzeczne z zasadą zamówień publicznych…

W każdym razie ta przydługa historia ma swój szczęśliwy finał. Szkolenie zostało zrealizowane. Teraz muszę działać, pisać codziennie kod, uczyć się.

Mam plan na kolejne szkolenia i tu na pewno będę też korzystać ze wsparcia w finansowaniu, ale to już będzie współfinansowanie.

Czy polecasz innym chętnym sięganie po takie możliwości? Przed czym byś ich przestrzegła?

Oczywiście – polecam! Jest to sposób na uzyskanie 100% środków na finansowanie szkolenia.

Przestrzegam natomiast przed zostawianiem spraw samych sobie. Sama decyzja pozytywna nie zamyka procesu. Trzeba dzwonić, dopytywać się.

Dziękuję za rozmowę!

Zdjęcia:

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Karolina Łachmacka
Tłumacz pisemny, copywriter, wirtualna asystentka, a także filmowiec. Z pasją opowiada historie na różne tematy, szczególnie te, które budzą ludzi do empatii. Miłośniczka starego kina od końca ery filmu niemego po końcówkę lat 60. XX wieku.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail