Czego szukasz

PyLadies – jak można spełnić marzenie o programowaniu?

Poznaj historię Moniki Jankowiak i Dominiki Jastrzębskiej – polskich PyLadies, działających w Poznaniu, nastawionych na wspieranie kobiet programujących w Pythonie, od którego same zaczynały. Dlaczego Phyton? Bo jest łatwy i polecany do nauki programowania na początek. „Po pierwsze należy zacząć. Nie marzyć, ale zadziałać. Nie zazdrościć koledze, bratu. Nie przejmować się, że środowisko jest jeszcze mało sfeminizowane. Bo kto ma je sfeminizować? Jakieś obce babki? Dlaczego nie ja?” – mówią Monika i Dominika.

  • Agnieszka Kaczanowska - 19/06/2017
Monika Jankowiak i Dominika Jastrzębska pozują do zdjęcia trzymając pluszowe pytony

Dziewczyny, czemu akurat Phyton? I co to jest – tak dla laików?

Monika: w głębi serca zawsze marzyłam o programowaniu. Gdy byłam nastolatką, słowo „komputer” wywoływało we mnie pozytywną gęsią skórkę i walczyłam jak lew o 5 minut dostępu do klawiatury ZX Spectrum (kto dziś zgadnie co to?) na kółku informatycznym.

Nie było wtedy powszechnego dostępu do komputerów i moja ścieżka zawodowa potoczyła się w nieco innym kierunku. Choć w sumie to… szaleję w excelu, a to już jest rodzaj „programowania”.

Półtora roku temu bliska osoba podsunęła mi pomysł nauki programowania. Gdy zapytałam jaki język powinnam wybrać, padła oczywista – teraz to wiem – odpowiedź: Python. Gdy spytałam dlaczego, usłyszałam: bo jest łatwy w nauce. Dziś już wiem, że to była bardzo cenna porada. Python jest łatwy. To powoduje, że nasza głowa w lekki sposób przyswaja kategorie, które są potrzebne do nauki kolejnych języków.

Python jest językiem programowania, w którym napisanie pętli, warunku, utworzenie zmiennej jest dziecinnie proste i pozwala szybko realizować cele.

Osobiście nauka Pythona dała mi odwagę do skorzystania z drugiego języka, w którym – dość irracjonalnie – bałam się pisać, choć poznałam go wcześniej niż Pythona.

Dominika: na urlopie macierzyńskim szukałam dla siebie dodatkowego zajęcia, czegoś w czym mogłabym się rozwijać, przy okazji opieki nad dzieckiem. Dwa miesiące po narodzinach synka zobaczyłam wydarzenie na FB– pierwszy PyTrening w trzeciej edycji PyLadies Poznań i postanowiłam, że pojadę, wezmę udział, zobaczę, jak to jest i… tak jeżdżę do dziś. Oczywiście uczę się. Tak więc Python zupełnie przez przypadek, ale lepiej trafić nie mogłam. Ten język jest bardzo polecany do nauki programowania na początek ze względu na elastyczność. A programowanie jest jednym z dwóch obszarów, które mnie interesują w IT.

A pomysł na PyLadies? Skąd się wziął? Czym się zajmujecie? Jesteście częścią większej społeczności prawda? Gdzie działają PyLadies?

Monika: do poznańskiego PyLadies jako uczestniczka dołączyłam w listopadzie 2015 roku. Utworzyły je kilka lat temu dwie przyjaciółki i entuzjastki programowania – Ania, informatyczka i Kaja, bioinformatyczka. Działały w poznańskim środowisku IT i zaraziły swym marzeniem grupkę programistów. Tak powstała grupa mentorów-wolontariuszy i zaczęły się pierwsze warsztaty.

PyLadies działają na całym świecie, nawet w tak egzotycznych miejscach jak Madagaskar, Japonia, Brazylia czy Maroko. Ta światowa społeczność jest nastawiona na wspieranie kobiet programujących w Pythonie. Kobiety dla kobiet organizują eventy, warsztaty, konferencje, wydarzenia edukacyjne. A gdy jakiś rodzynek zapyta czy panowie też mogą dołączyć, to uśmiechamy się i mówimy – oczywiście, nie będziesz jedyny!

Truizmem będzie proste zachęcenie do odwiedzenia strony www.pyladies.com. Tam się dzieje! Nie mamy w tej chwili kontaktu z PyLadieskami w innych krajach, pewnie najbardziej to z braku czasu. W Polsce najprężniej działamy właśnie w Poznaniu.

W czerwcu sfinalizowałyśmy trzecią już edycję naszych cotygodniowych bezpłatnych PyTreningów w gościnnych murach Politechniki Poznańskiej. Współpracuje z nami wiernie sprawdzona grupa świetnych mentorów-pasjonatów, którym sprawia radość dzielenie się wiedzą i doświadczeniem, Każdy z nich na co dzień intensywnie używa w pracy Pythona. Warsztaty są fajne, panuje miła atmosfera, w październiku ruszamy znów od początku, od nauki Pythona od podstaw, w fajnym tempie, za darmo, bez zapisów, za to z pasją. Jedyne wymaganie to własny sprawny laptop.

Jeśli już mowa o finansach, póki co magią jest, że obywamy się bez pieniędzy. Naszym najważniejszym sponsorem są mentorzy dający nam swój czas i wiedzę oraz uczelnia, która udostępnia świetne sale, z rzutnikiem, wifi i elektrycznością dla laptopów.

Dominika: jako uczestniczka warsztatów dołączyłam do PyLadies Poznań w październiku 2016 r., a w „szeregi administracyjne” w styczniu 2017 r., kiedy to groziła nam utrata sali i byłam tak bardzo przerażona tą wizją, że zaangażowałam się całym sercem w poszukiwania innego ewentualnego miejsca warsztatów. Wówczas można było również zobaczyć potęgę społeczności PyLadies. Kto tylko mógł, działał w poszukiwaniu nowej, bezpłatnej sali, niebo i ziemia zostały poruszone, a jak się czegoś bardzo pragnie… marzenia się spełniają 🙂 Sala została i zajęcia odbywają się nadal.

Użyłam nazwy „szeregi administracyjne”, gdyż działamy jak firma. Dopóki byłam jedynie uczestniczką zajęć nie było widać pracy, jaką trzeba włożyć w organizację warsztatów. Jak w każdej organizacji potrzebne są osoby z tzw. back office, do zarządzania, planowania, organizowania, prowadzenia fan page. Natomiast naszą skarbnicą są mentorzy, służą wiedzą i doświadczeniem. W związku z tym, iż byłam bardzo wdzięczna za możliwość nauki, pokazanie nowych możliwości, poznałam świetnych ludzi, chciałam i ja dołożyć malutką cegiełkę i choć w części oddać to, co dało mi PyLadies Poznań.

Działacie w Poznaniu, gdzieś jeszcze w Polsce? Macie marzenia o ekspansji?

Monika: poza Poznaniem dziewczyny organizują warsztaty we Wrocławiu. Mają one trochę inną formę, są to spotkania weekendowe, całodniowe, co jakiś czas. Również bezpłatne, przy wsparciu sponsorów. Warto śledzić ich fanpage na facebooku.

Co do ekspansji – tak, oczywiście, marzymy o tym! Lokalnie chcielibyśmy (celowo nie mówię „chciałybyśmy” bo nasi mentorzy płci męskiej też potrafią nieźle marzyć i… działać) w październiku, obok PyTreningów, zorganizować edukacyjny event weekendowy. Rozmawiamy też między sobą o warsztacie Django Girls – nauce pisania stronki webowej w Pythonie od podstaw.

Ciągle najpoważniejszą barierą jest póki co nasz brak czasu. Mamy liczne, codzienne obowiązki, pracę zawodową. Nie ukrywam, że pierwsze, co nam się marzy to jedna – dwie osoby, które z pasją, doświadczeniem i zaangażowaniem mogłyby dołożyć cegiełkę swego wolnego czasu, by te marzenia mogły dojść do skutku. Chętne dziewczyny zapraszamy. Rodzynkiem nie pogardzimy.

Jeśli chodzi o ekspansję geograficzną, mamy świadomość atrakcyjności naszej idei i bylibyśmy dumni, gdyby jakaś dzielna dziewczyna w Polsce dołączyła do Poznania i Wrocławia. Naprawdę niewiele trzeba, by zacząć działać pod naszą „marką”. Jeśli ktoś miałby ochotę, wystarczy się do nas odezwać, na przykład za pośrednictwem naszego fanpage’a na facebooku. Chętnie podzielimy się pomysłami, metodami, energią.

Dominika: skrytym marzeniem byłoby, gdyby w każdym mieście w Polsce odbywały się za jakiś czas regularne, cotygodniowe PyTreningi, na przykład pod patronatem uczelni. Wówczas wszystkie Ladies miałyby możliwość spróbować, pouczyć się Pythona, a sama wiem, że wspólna nauka w doborowym towarzystwie, przy wsparciu doświadczonych mentorów w przyjaznej atmosferze przynosi najlepsze efekty. No i ta motywacja… to jest to, co dodaje energii do dalszego działania, uczenia się po nocach i w każdej wolnej chwili.

Kto przychodzi na Wasze spotkania? Czy wpadają czasem mamy, które chcą odmienić swoje życie zawodowe?

Monika: na nasze spotkania w sposób naturalny przychodzą dziewczyny i kobiety – po prostu Pyladies. Mamy też dość duże grono panów. Przedział wieku to z reguły 20-35 lat, ale sama jestem przykładem, że 35 lat to nie jest żadna, absolutnie żadna granica! Wiele dziewcząt przychodzi do nas, by się przekwalifikować. Dla takich osób jesteśmy jednym z ogniw w ich codziennej edukacji programistycznej. Z sali często słyszę głosy, że najpierw kładą spać dzieci, a potem wieczorem, czy wręcz nocą, programują, bo je to kręci i jest to coś co chcą szybko zacząć robić zawodowo. Mamy absolwentki i absolwentów, które spełniają swe marzenie, dostają pracę w IT i zaczynają karierę programisty.

Jest też grono osób, do którego należę, które programuje dla czystej przyjemności lub by zdobyć narzędzie pozwalające rozwiązywać prostsze problemy w codziennej pracy. Bo w Pythonie niekoniecznie trzeba od razu pisać aplikację. Czasem zwykły kawałek kodu oszczędza nam w biurze godziny żmudnej pracy. Te zaoszczędzone godziny oczywiście poświęcamy natychmiast na kodowanie dla przyjemności!

Mile widziane są też osoby, które mają już doświadczenie w programowaniu, ale potrzebują wsparcia i porady, by rozwiązać jakiś specyficzny problem. Mentorzy, za to ich naprawdę podziwiam, znajdują również czas poza godzinami warsztatów, by wspierać zdalnie. Nie dają raczej gotowych rozwiązań, bo nie na tym polega rola mentora. Ale na solidną porcję inspiracji można zawsze liczyć.

Dominika: tak naprawdę każdy może przyjść na nasze spotkania, nie mamy ograniczeń, zapraszamy Panie, ale Panowie też mile widziani. Mamy również wpadają – Beata jest właśnie taką mamą, która odmieniła swoje życie, mianowicie w zeszłym roku zaczęła się uczyć w obszarze IT, a niedawno dostała pracę! Najprawdziwsza, inspirująca historia, od marzeń, poprzez realizację celu do sukcesu. Z Pythona i jego bibliotek również mogą korzystać osoby zajmujące się analizą dużych zbiorów danych, niekoniecznie tylko programiści, bądź osoby szukające nowej drogi zawodowej.

A Wy czym się zajmujecie na co dzień?

Monika: na co dzień pracuję w finansach. Ponadto jestem mocno zarażona grami komputerowymi, uwielbiam książki, filmy, teatr, nietypowe kierunki podróżowania, trudne rozmowy. Za dużo czasu spędzam na facebooku i twitterze.

Dominika: na co dzień jestem przede wszystkim mamą oraz house project manager 🙂 , a zawodowo jestem księgową na urlopie macierzyńskim. Oprócz programowania w wolnych chwilach zajmuję się szyciem i projektowaniem.

Dominiko, a Ty jak rozpoczęłaś swoją przygodę z IT? Jak to się zaczęło?

Dominika: jak wcześniej wspomniałam, zupełnie przez przypadek zobaczyłam na FB wydarzenie PyLadies, w którym zdecydowałam się wziąć udział. Od zawsze zazdrościłam mężowi, który od lat pracuje w IT, jednak w innym obszarze. W jakiej innej pracy można siedzieć w lato w bamboszkach pieskach i jest to uznawane za całkowicie normalne? Strzelać do kolegi siedzącego na przeciwko z nerf guna i ten nie weźmie Cię za wariata? 🙂 A tak naprawdę programowanie, to jest powrót do moich pierwotnych zainteresowań i jeden z dwóch obszarów, w którym mogłabym się odnależć w IT (drugi to QA).

Mój drugorodny na szczęście okazał się mniej wymagającym dzieckiem niż pierworodna, w związku z czym uznałam, iż mogę ten czas wykorzystać dla siebie i zacząć wychodzić z domu na PyTreningi, a potem naładowana dobrą energią siedzieć po nocach i pisać kod.

Ostatnio zastanawiałam się, do czego mogę porównać to uczucie, które pozwala mi od czasu do czasu spędzić cały dzień i pół nocy z Pythonem, przez które podczas wykonywania codziennych zadań i obowiązków nie mogę przestać myśleć, kiedy znów będę mogła usiąść do kodu – to flow, to jakby stan „wiecznego zakochania”.

Pod swoje skrzydła przygarnęła mnie Monika, opowiedziała o PyLadies, o genezie, o tym co trzeba robić i w czym można pomóc. I tak zostałam.

A Ty Moniko?

Monika: tak na dobre zaczęłam wchodzić w środowisko na weekendowych warsztatach PyCode Carrots jesienią 2015. Były to zajęcia z Pythona dla początkujących dziewczyn zorganizowane na UAM przez dużą prężną społeczność kobiecą Geek Girls Carrots. Poznałam tam wiele osób, z którymi współpracuję teraz w PyLadies i usłyszałam o cotygodniowych PyTreningach, do których dołączyłam natychmiast po PyCode.

Moja przygoda z IT to programowanie, ale także koordynowanie PyLadies Poznań, którą to rolę przejęłam po naszych „matkach-założycielkach”, Ani i Kai, których nie ma już niestety w tej chwili w Poznaniu, ale często i chętnie korzystam z ich wsparcia, rady i pomocy. Jesteśmy ze sobą w stałym kontakcie.

Mam przy sobie Dominikę, która robi regularnie, na co dzień dobrą robotę i razem jest nam fajnie i raźno. Cieszę się, że Dominika jest dziewczyną i mamą. To prawdziwa PyLady! Podziwiam ją za zaangażowanie, potęgę marzeń i siłę woli. Chcę jej dawać swoją energię, by mogła pokazać światu, że kobieta w IT to jest to!

Jak zachęcicie do programowania kobiety, które nie miały jeszcze z programowaniem nic wspólnego?

Monika: myślę, że każda z nas zna swoje predyspozycje i wie dokładnie kiedy dostaje pozytywnej „gęsiej skórki”. Jeśli dzieje się to na widok komputera, jeśli frapuje nas pytanie, jak to działa, jeśli zastanawiamy się, dlaczego coś działa tak wolno, a przecież może działać szybciej i to my chcemy to sprawić, należy zacząć programować.

Człowiek jest leniwy, chce leżeć na łące. Robotę ma robić komputer. Poza tym: mało co daje taką satysfakcję jak naciśnięcie klawisza „enter” po wielu godzinach pasjonującego kodowania i obserwowanie rezultatu swojej pracy na ekranie – choćby to nawet była czarno-biała konsola. Gdy słyszysz u sąsiada głośne „Yes!” o czwartej nad ranem – wiedz, że jest to programista.

W sieci bardzo łatwo znaleźć można propozycje kursów programowania, tutoriale i portale edukacyjne, często bezpłatne. Można tam się sprawdzić, zobaczyć czy to nam pasuje. Trzeba przyjść na któreś z naszych pyladiesowych spotkań, najlepiej na samym początku sezonu.

Po pierwsze jednak należy zacząć. Nie marzyć, ale zadziałać. Nie zazdrościć koledze, bratu, sąsiadowi, lecz zacząć własną ścieżkę. Nie przejmować się, że środowisko jest jeszcze mało sfeminizowane. Bo kto ma je sfeminizować? Jakieś obce babki? Dlaczego nie ja?

Warto zacząć od PyLadies, bo jednym z naszych priorytetów jest kreowanie takiej atmosfery, która nie rozróżnia płci.

Dominika:  jeśli choć raz przeszło komuś przez myśl, a może spróbować programować, jeśli ktoś lubi zagadki logiczne, analizowanie, rozwiązywanie problemów, ma predyspozycje techniczne, zapraszamy, zawsze warto spróbować. Wyjść z domu, zamiast siedzieć na kanapie, wpaść na PyTrening, to zawsze być o krok dalej.

Kiedy jakieś kolejne spotkanie?

Monika: trzecia edycja naszych PyTreningów dobiegła już końca. Należy nam się lato i chwilowo spotkań nie będzie. Ale nowy sezon zaczniemy już w połowie października i będziemy go aktywnie ogłaszać na fanpage’u PyLadies Poznań na facebooku. Obserwujcie nas!

 

A na koniec, macie jakieś motto – przesłanie, którym chcecie się podzielić?

Monika: moje motto na dziś jest bardzo konkretne, „ukradzione” Pythonowemu guru doktorowi Chuckowi Severance z University of Michigan:

„Powtarzaj kurs podstawowy (każdy w innym miejscu: w necie, na warsztatach…) tyle razy, aż kolejny zrobisz z łatwością. To najlepsza inwestycja. W programowaniu najważniejsze są solidne fundamenty”.

Sama przez podstawy Pythona przeszłam trzy razy. Za każdym razem z ogromną przyjemnością. Pierwszy raz był z PyLadies.

Dominika: Nie jedno, wszystkie ukradzione od pancytat.pl, między innymi takie dzięki któremu, jeszcze robię, to co robię 🙂 i powtarzam sobie, że ma to sens:

„Człowiek z nowymi pomysłami jest wariatem, dopóki nie odniesie sukcesu” – Mark Twain,

„Kiedy czegoś gorąco pragniesz, cały wszechświat sprzyja potajemnie Twojemu pragnieniu” – Paohlo Coelho,

„Logika zaprowadzi Cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zaprowadzi Cię wszędzie” – Albert Einstein,

„Nigdy nie rezygnuj z tego, o czym nie możesz przestać myśleć nawet na jeden dzień” – Vinston Churchill.

Dziękuję Wam za rozmowę!

Zdjęcie Dominiki i Moniki: Piotr Dyba;

Zdjęcia sal: materiały PyLadies Poland.

Rozmawiała: Agnieszka Kaczanowska

 

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Kaczanowska
Współzałożycielka mamopracuj.pl, od dziesięciu lat rozwija swoje umiejętności łączenia życia rodzinnego i zawodowego i nawet jej to wychodzi! Lubi wyzwania i cieszy ją kiedy pracodawcy znajdują świetnych pracowników. Mama wesołej trójki, żona i miłośniczka kotów.  
Podyskutuj

Jak dostać pracę w IT po studiach pedagogicznych – historia Natalii

Jak dostać pracę w IT po nietechnicznych studiach? W czym Natalii pomogło pedagogiczne wykształcenie i jak odnalazła się w branży IT? Jak znalazła pierwszą pracę jako junior tester i czym zajmuje się na co dzień w pracy? Historia Natalii to kolejny przykład mamy, która przekwalifikowała się dzięki projektowi #Mamo Pracuj w IT. Przeczytaj, może Twoja opowieść będzie następna?
  • Joanna Gotfryd - 04/06/2019
Natalia Respekta z córką

Natalio, jak zostałaś testerem oprogramowania?

Pewnego dnia trafiłam na webinar o pracy testera, który prowadziłyście razem z  Testuj.pl. To było trochę jak olśnienie. Przecież ja od zawsze gdzieś tam byłam z tym testowaniem związana – to idealna praca dla mnie!

Bardzo potrzebowałam pracy, która zapewni mi poczucie bezpieczeństwa, zarówno psychicznego jak i finansowego, ale także takiej, w której będę mogła się rozwijać i spełniać na co dzień. Zapisałam się więc na kurs, zdałam  egzamin ISTQB, odbyłam praktyki i pełna nadziei zaczęłam szukać swojego miejsca w nowej roli.

A czym zajmowałaś się wcześniej?

Właściwie od początku mojego zawodowego życia byłam związana z nowymi technologiami. Moją pierwszą pracą było moderowanie i animowanie opinii na forach jednego z portali internetowych. Stamtąd trafiłam do działu e-commerce, w którym spędziłam kolejne 3,5 roku jako Specjalista ds. Rozwiązań Internetowych. Na początku zajmowałam się tam porządkowaniem produktów w porównywarce cenowej, z biegiem czasu do moich obowiązków dołączyła techniczna obsługa sklepów internetowych – byłam pierwszą linią wsparcia technicznego.

Potem dołączyła kwestia realizacji umów marketingowych z partnerami i dbanie o autopromocję serwisu. Jednak największym wyzwaniem był dla mnie projekt automatyzacji przyłączania sklepów do porównywarki, w którym zajmowałam się właściwie wszystkim – od przygotowania dokumentacji, poprzez projekt graficzny interfejsu użytkownika, nadzór nad pracami programistów, testowanie i migrację ponad 1200 sklepów na nową platformę. Było to naprawdę duże wyzwanie, z którego realizacji jestem bardzo dumna.

Po urodzeniu dziecka znalazłam firmę, która poszukiwała specjalisty od e-commerce i projektów. Potrzebowali kogoś, kto wdroży platformę afiliacyjną i ją rozwinie. Wydało mi się to super wyzwaniem i pomimo, że praca była ciężka, dawała mi mnóstwo satysfakcji.

Niestety współpraca nie wyglądała tak jak oczekiwałam, obowiązków było coraz więcej, a warunki pracy się nie poprawiały. W międzyczasie, moja roczna córka wylądowała w szpitalu. Obciążenie psychiczne w pracy i fizyczne przy dziecku dało o sobie znać – załamałam się. Spędziłam pół roku na zwolnieniu lekarskim i 2 miesiące na zasiłku rehabilitacyjnym – w tym czasie przewartościowałam pewne aspekty życia zawodowego i postanowiłam, że czas na zmiany.

Ukończyłaś studia z resocjalizacji – w czym pomogło Ci nietechniczne wykształcenie w pracy w IT?

Zawsze ciekawili mnie ludzie i mechanizmy ich działania – lubię ich obserwować. Poszłam na resocjalizację, bo chciałam poznać przyczyny pewnych zachowań i łatwiej je zrozumieć.
W trakcie studiów miałam wiele godzin socjologii, psychologii – ogólnej i społecznej, które bardzo poukładały mi w głowie pewne kwestie, jeśli chodzi o zachowania ludzkie. Moja praca dyplomowa, była związana jednak z technologią – pisałam o wpływie Internetu na młodzież w okresie adolescencji.

Myślę, że moje wykształcenie pozwoliło mi dobrze rozwinąć umiejętności miękkie, które wbrew pozorom są bardzo pomocne w pracy w branży IT.

Pomaga mi lepiej współpracować z ludźmi, rozszyfrowywać ich zachowania, znajdować indywidualne podejście do każdego z kim współpracuję. Pomaga także w zwracaniu uwagi na kwestie, które programiści czasem w swojej pracy pomijają np. użyteczność czy łatwość obsługi systemu dla użytkownika końcowego.
Myślę, że moje wykształcenie i umiejętności z nim związane świetnie też sprawdzają się w pracy z Produkt Ownerem czy interesariuszami.

Jak znalazłaś swoją pierwszą pracę jako testerka? Nie miałaś doświadczenia – czym przekonałaś do siebie pracodawcę?

Wykorzystałam doświadczenia z poprzednich miejsc pracy – tam często testowałam np. serwisy, strony internetowe, CRMy itp. Dodatkowo zaczęłam chodzić na trójmiejskie meetup’y dla testerów – 3QA i Trójmiejskiej Grupy Testerskiej. Wyniosłam z nich naprawdę ciekawe informacje, które pomogły mi później rozwijać wiedzę na temat testowania. Oprócz tego zaczęłam doszkalać się z SQL ’a oraz Javy poprzez Codeacademy.

Pamiętam, że na rozmowie zostałam zapytana o to, czy nie będę się nudzić jako tester, bo przecież ta praca jest nudna, wtórna i co dzień taka sama. Odpowiedziałam wtedy, że jest wręcz przeciwnie, bo przecież przyrosty co chwilę generują nowe rzeczy do testowania, projekty się zmieniają, a i zawsze przecież można sobie wymyślić jakiś bardziej skomplikowany przypadek testowy😊
Chyba zapunktowałam, bo po 2 dniach dostałam telefon, że praca jest moja. Skakałam ze szczęścia.

Jak dzisiaj szukałabyś swojej pierwszej pracy w branży IT? Co zrobiłabyś tak samo, a co inaczej?

Na pewno wykorzystałabym ponownie swoje doświadczenia z poprzednich miejsc pracy i na pewno skupiłabym się na tym, żeby rozszerzać swoją wiedzę z branży. Nauczyłabym się korzystać z Linuxowego Basha, a przynajmniej poznała podstawowe jego komendy.

Chodziłabym na meetup’y i poszerzałabym wiedzę o technologii. Zapisałabym się również na grupy związane z testowaniem na Facebooku – czytając posty można się naprawdę sporo dowiedzieć. Środowisko testerów jest bardzo otwarte i pomocne, więc jeśli się chce, to można czerpać wiedzę garściami.

Czego bym nie zrobiła – zastanowiłabym się nad zdawaniem ISTQB od razu po kursie. Dużo więcej czasu poświęciłabym na przerabianie przykładowych pytań niż na studiowanie sylabusa. Ograniczyłabym się bardziej jeśli chodzi o naukę podstaw programowania – skupiłabym się bardziej na jednej technologii, a nie próbowała poznać kilka na raz.

Natalio, a czym zajmujesz się na co dzień w swojej pracy?

Firma, w której pracuję zajmuje się głównie produkcją oprogramowania dla klinik leczenia niepłodności. 100% oprogramowania jest produkowana przez nas, z uwzględnieniem specyficznych potrzeb. Mamy wiele rodzajów aplikacji, takich jak desktopowe – do obsługi pacjenta czy laboratorium analitycznego.

Poza tym wytwarzamy i utrzymujemy serwisy webowe. Praktycznie każdy z tych systemów sprzężony jest z przynajmniej 2-3 innymi i każdy wymaga nieco innego podejścia do jego testowania. Niezwykle ważne w mojej pracy jest więc testowanie integracyjne, eksploracyjne oraz testy regresji którymi się na co dzień zajmuję.

Testuję głównie manualnie, ale od jakiegoś czasu staram się pokrywać testami automatycznymi zadania, wymagające dużej ilości czasu.

Jestem członkiem zespołu deweloperskiego pracującego w Scrumie, więc część czasu spędzam na spotkaniach projektowych. W zakresie mojej odpowiedzialności jest także pisanie instrukcji użytkownika oraz druga linia wsparcia. Zdalnie wspieram zarówno personel medyczny, laboratoryjny jak i pracowników obsługi klienta w razie potrzeby. Dodatkowo od czasu do czasu zdarza mi się szkolić pracowników klinik z obsługi systemów.

Natalia w pracy

Jakie są Twoje zawodowe plany na przyszłość?

Chciałabym móc się rozwijać, więc na pewno nie ograniczę się do testów manualnych, jeśli chodzi o pracę testera. Myślę o tym, żeby w przyszłym roku zdać egzamin z poziomu zaawansowanego ISTQB – Analityk testów lub z Inżynierii wymagań REQB/IREB. Bardzo bym chciała także za jakiś czas wyrobić akredytację trenerską dla poziomu podstawowego ISTQB i przygotowywać innych do zdania egzaminu.

Plany na najbliższą przyszłość to pokonanie lęków przed wystąpieniami publicznymi i podzielenie się swoimi spostrzeżeniami jako prelegentka.

Na koniec poproszę Cię o słowa zachęty do innych mam, dodanie odwagi, zmotywowanie do pójścia w stronę IT. 🙂

Jeśli szukacie miejsca, które pozwoli wam rozwinąć skrzydła i będzie sprawiało, że z radością i chęcią będziecie chodzić do pracy, to z czystym sumieniem polecam pracę w IT.

Tam możecie kreować swoją drogę i rozwój – wystarczy, że będziecie się angażować i konsekwentnie dążyć do obranego celu, a na pewno prędzej czy później go zrealizujecie. W pracy w IT sprawdzą się osoby, którym radość i satysfakcję daje ustawiczna nauka.

Ja trafiłam też na wspaniały zespół, który mnie docenia, bardzo wspiera w rozwoju i motywuje do samodoskonalenia. W końcu mogę być sobą, za co z całego serca dziękuję.

Półtora roku temu kiedy rozpoczęłam pracę za pośrednictwem grupy #Mamo Pracuj w IT, opisywałam swoje doświadczenia w nowym miejscu. Moje historie zmotywowały do aplikacji na stanowisko Testera jedną z członkiń grupy, Asię – 2 tygodnie temu świętowaliśmy jej pierwszą rocznicę pracy –
Obecnie rozglądamy się za kolejnymi osobami do naszego zespołu w Gdańsku, także gorąco zachęcam do śledzenia ogłoszeń. Może z którąś z was uda mi się wkrótce przybić piątkę.

Natalia i Joanna testerki

Zdjęcie: archiwum prywatne Natalii

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Joanna Gotfryd
Współzałożycielka portalu Mamo Pracuj, absolwentka UEK, z doświadczeniem zawodowym w dużym biznesie. Mama dwóch rozbrykanych dziewczynek. Pasjonatka górskich wycieczek i Italii w każdej postaci. Marzy o dalekich podróżach i zdobyciu Korony Gór Polski.

Warsztaty Popołudnie ze Scrum w Krakowie – fotorelacja ze spotkania

Trochę teorii, trochę praktyki i dużo pytań, a przede wszystkim świetna zabawa i mnóstwo inspiracji. 20 wspaniałych kobiet wzięło udział w warsztatach Popołudnie ze Scrum, które w kwietniu zorganizowaliśmy wspólnie z ProCognita i u2i w Krakowie. Zobacz jak było i nie przegap naszych kolejnych wydarzeń.
  • Joanna Gotfryd - 29/05/2019
Popołudnie ze SCRUM w Krakowie - zdjęcie z warsztatów

Popołudnie ze Scrum to 4-godzinne warsztaty, które zorganizowaliśmy 4 kwietnia 2019 r  w Krakowie w ramach projektu #MamoPracuj w IT .

Warsztaty poprowadzili fantastyczni Justyna Wykowska i Mariusz Petlic z ProCognita, firmy, która od wielu lat szkoli przyszłych Scrum Masterów.

  • Justyna Wykowska: Agile Coach a także inżynier, manager, coach personalny i mama. Współwłaścicielka ProCognita jednej z największych polskich firm szkoleniowo-konsultingowych w branży Agile.
  • Mariusz Petlic: Agile Coach z ogromnym doświadczeniem, ekspert w byciu Scrum Masterem. Współtwórca wielu polskich społeczności i inicjatyw Agile.
  • Gościem spotkania była Marysia Leszko, Scrum Masterka z u2i i mama małej Róży.

Popołudnie ze SCRUM zajęcia

Popołudnie ze SCRUM słuchaczki

Popołudnie ze SCRUM prowadząca

Popołudnie ze SCRUM prowadzacy

 

Co działo się na warsztatach?

Warsztaty zostały podzielone na trzy części:

  • teoria
  • praktyka
  • oraz inspirująca część Q&A, czyli pytania od uczestniczek

Podczas spotkania najbardziej pasjonująca była część praktyczna, podczas której uczestniczki budowały (z klocków lego) scenografię do najnowszego filmu o Jamesie Bondzie, pracując według metodologii scrum.

Popołudnie ze SCRUM zadania

Popołudnie ze SCRUM klocki

Popołudnie ze SCRUM słuchaczki

Popołudnie ze SCRUM zadania na kartkachPopołunie ze SCRUM ogranizator

Popołudnie ze SCRUM

Popołudnie ze SCRUM zajęcia praktyczne

Popoludnie ze SCRUM zajęcia teoretyczne

Popołudnie ze SCRUM prowadzący

Popołudnie ze SCRUM praktyka

Popołudnie ze SCRUM zainteresowane uczestniczki

Chcesz wiedzieć więcej?

Dołącz do naszej grupy #MamoPracuj w IT na Facebooku 

Przeczytaj:

A może wiesz już, że chciałabyś pracować jako Scrum Master? Sprawdź ofertę kursów ProCognita w naszej bazie Kursów i skorzystaj z 10% zniżki na hasło mamopracuj!

Zdjęcia: Alina Gamza

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Joanna Gotfryd
Współzałożycielka portalu Mamo Pracuj, absolwentka UEK, z doświadczeniem zawodowym w dużym biznesie. Mama dwóch rozbrykanych dziewczynek. Pasjonatka górskich wycieczek i Italii w każdej postaci. Marzy o dalekich podróżach i zdobyciu Korony Gór Polski.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail