Czego szukasz

Nie muszę wybierać między pracą a macierzyństwem – mówi Ewa Brzozowska – Freelance Mama

Na jej blogu przeczytasz, że jest zdeklarowaną freelancerką, Surface Pattern Designerką, a prywatnie szczęśliwą żoną, mamą – niedługo już w po raz drugi – oraz wyciskaczką doby i ogarniaczką chaosu. Niedawno też napisała swoją książkę „Kierunek: freelance”. Jeśli jesteś ciekawa jak żyje mama na freelansie, to trafiłaś pod właściwy adres. Zapraszam Cię na rozmowę z Ewą Brzozowską, autorką bloga Freelance Mama.

  • Ewa Moskalik - Pieper - 11/05/2018

Ewo prowadzisz blog Freelance Mama i jesteś zdeklarowaną freelancerką, a w dodatku od niedawna można kupić Twoją książkę „Kierunek: freelance”. Za co Ty sobie cenisz bycie freelancerką i dlaczego taką formą pracy wybrałaś? Opowiedz o początkach.

Moją przygodę z freelancingiem zaczęłam nieśmiało, jeszcze przed maturą, czyli 11 lat temu. Moim pierwszym zleceniem była strona internetowa dla nauczyciela historii – za jakieś grosze i bezcenną piątkę na koniec roku 😉

Grafiki komputerowej uczyłam się sama, jeszcze w gimnazjum. Rodzice nie mogli odpędzić mnie od komputera. Postanowiłam więc iść za ciosem i wybrałam studia właśnie w tym kierunku. W międzyczasie budowałam moje portfolio oraz zdobywałam pierwsze zlecenia na umowę o dzieło.

Na pierwszym roku studiów zaliczyłam krótki epizod na etacie, który ostatecznie utwierdził mnie w tym, że to nie moja bajka. Po zdobyciu tytułu inżyniera zarejestrowałam działalność gospodarczą i na poważnie wzięłam się za swój biznes.

We freelancingu najbardziej kocham wolność – pracuję jak chcę, kiedy chcę, sama decyduję o swojej przyszłości. Jestem introwertykiem, do tego artystą, więc podczas pracy w samotności uwalnia się mój potencjał. Po latach doszedł jeszcze jeden ważny argument –

nie muszę wybierać między pracą a macierzyństwem, spełniam się w obydwu rolach jednocześnie.

Czy Twoim zdaniem freelance jest  dla każdego?

Na pewno nie. Są ludzie, którzy na etacie, w korporacjach czują się jak ryby w wodzie. Są też tacy, którzy bez szefa nie zmobilizują się do pracy.

Do freelancingu potrzeba samodyscypliny i odwagi, by realizować własne pomysły.

Częstą reakcją na niewątpliwe zalety freelansu jest entuzjazm: tak chcę pracować elastycznie, chcę pracować z domu, ale przecież ta praca może mieć też swoje wady. Co jest w niej najtrudniejsze? A za co ją najbardziej cenisz?

Praca na freelansie ma oczywiście swoje wady. Najtrudniejsze to chyba brak stabilizacji finansowej i utrzymanie równowagi między pracą a rodziną.

Pracując w domu łatwo jest przeholować w jedną lub drugą stronę. Ale freelancing ma mnóstwo zalet, które rekompensują te niedogodności – wspomniana wcześniej wolność, elastyczność i świadomość, że mogę osiągnąć, co tylko chcę.

Biorę całkowitą odpowiedzialność za swoją karierę i pracuję na własne marzenia, a nie na marzenia mojego szefa.

Dlaczego napisałaś książkę o freelansie? Czego można się z niej nauczyć?

O freelansie zaczęłam pisać trzy lata temu, gdy założyłam bloga Freelance Mama. Po pewnym czasie okazało się, że mój styl trafia do czytelników. Jako że bardzo lubię dzielić się wiedzą i doświadczeniem, w naturalny sposób zrodził się temat na książkę.

Freelancing to dla wielu ludzi jeszcze abstrakcja. Praca na swoim kojarzy się z fizycznym biznesem, dużym kapitałem na start i milionem formalności. A ja chcę pokazać, że sukces można osiągnąć na własnych zasadach – w małej skali, w zgodzie ze sobą, w zaciszu swojego domu.

Z mojej książki można dowiedzieć się, jak to zrobić. To pozycja zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych freelancerów, którzy chcą na nowo zakochać się w swoim biznesie. Sama chętnie przeczytałabym ją dziesięć lat temu 😉

Opowiedz jeszcze o blogu? Prowadzisz go zupełne sama, czy korzystasz z pomocy innych? Fotografa, grafika – choć podejrzewam, że nie? 🙂 Skąd potrzeba prowadzenie bloga?

Bloga założyłam będąc w ciąży. Zastanawiałam się nad tym, jak będę godzić pracę z macierzyństwem. Zawsze chciałam też mieć jakieś swoje miejsce w sieci, więc stwierdziłam, że to dobry pomysł na bloga.

Freelance Mama to był mój pierwszy pomysł na nazwę, domena była wolna, więc kupiłam i tak to się zaczęło. Cały proces myślowy trwał może pół godziny 😉 Bloga prowadzę zupełnie sama, to miejsce, w którym mogę wyżyć się kreatywnie i emocjonalnie.

Prowadzę go już ponad trzy lata i nie żałuję ani minuty nad nim spędzonej. Dzięki niemu poznaję mnóstwo wspaniałych ludzi, rozwijam się, zdobywam blogowe wyróżnienia, trafiam też do potencjalnych klientów, no i dzięki niemu powstała moja książka.

Na blogu wspominasz, że od prawie roku pracujesz jako Surface Pattern Designer. Czym dokładnie się zajmujesz? I jak zaczęła się Twoja przygoda z projektowaniem?

Zajmuję się projektowaniem wzorów tkanin dla dzieci. To bardzo wdzięczna praca 🙂 Ta przygoda zaczęła się zupełnym przypadkiem.

W sierpniu 2015 narysowałam mój pierwszy w życiu wzór na konkurs w jednym sklepie i momentalnie okazał się bestsellerem. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że takie rysowanie jest zawodem i ma swoją nazwę. Zaczęłam czytać na ten temat, uczyć się warsztatu i dwa wzory później (one też odniosły sukcesy) poszłam w to.

Cała sytuacja zbiegła się akurat z moim lekkim wypaleniem zawodowym (na freelansie też się zdarza). Na początku 2015 roku zostałam mamą, więc sesje nocnego karmienia skłaniały mnie do życiowych refleksji. Chciałam zmienić coś, postawić na większą autentyczność, rozwinąć markę osobistą, dlatego chętnie spróbowałam czegoś nowego. Proces przebranżowienia przebiegł bardzo szybko, bo moje wieloletnie doświadczenie jako grafik okazało się być świetną bazą w nowym zawodzie.

Jesteś również mamą Piotrusia, żoną, a jeszcze lubisz zrobić coś z niczego? 😉 Jak organizujesz sobie codzienność? Masz może jakieś rady lub patenty jak ogarniać codzienne zadania i obowiązki?

Robienie czegoś z niczego to moje ulubione zajęcie 😉 Uwielbiam ten dreszczyk emocji, towarzyszący nowym przedsięwzięciom. Dlatego co jakiś czas decyduję się na mniejsze lub większe rewolucje – dziecko, blog, nowy zawód, teraz też otwieram swój sklep internetowy.

Kluczem do dobrej organizacji i efektywności jest robienie tego, co mnie pasjonuje. To mnie uszczęśliwia, sukcesy budują pewność siebie, a praca pomogła mi przetrwać trudne początki macierzyństwa. Często kosztem snu, ale za to z jaką satysfakcją!

Nie mam żadnych magicznych sposobów na organizację codziennej pracy. Jestem fanem filozofii „Getting Things Done” – oczyszczam umysł, zapisując wszystko w planerze. Ustalam też priorytety i wiem, kiedy mogę coś odpuścić. Nie staram się robić wszystkiego jednocześnie na sto procent, bo to po prostu nie wychodzi 😉

Udaje Ci się znaleźć czas tylko da siebie?

Udaje mi się, czasami mam nawet wyrzuty sumienia, że jestem w tym zbyt dobra 😉 Nie mam problemu z tym, żeby znaleźć chwilę na czytanie książek czy nadrobienie seriali na Netflixie. Wydaje mi się, że taka odrobina zdrowego egoizmu jest potrzebna. To bardzo dobrze robi na psychikę, a budowanie swojego imperium to nie tylko ciężka praca, ale też zasłużony odpoczynek.

Zdradzisz nam swoje plany na przyszłość?

W najbliższej przyszłości, już w maju, będę otwierać mały sklep internetowy związany z moją działalnością. To niby nic wielkiego, ale marzyłam o tym od dawna 🙂 Mam też pomysł na kolejną książkę, ale to będzie musiało chwilę poczekać. Poza tym nieustannie będę robić swoje – projektować, blogować i rozwijać swoje marki 🙂

Kilka dni temu na swoim blogu podzieliłaś się z czytelniczkami nowiną, że po raz drugi zostaniesz mamą. Twój wpis jest szczery i pełen radości, pomimo, że wspominasz o ciążowych dolegliwościach. Myślisz już teraz o tym jak będziesz ogarniać swoje zadania, gdy pojawi się drugie dziecko, czy jeszcze Ci to nie w głowie? 🙂

Nauczona doświadczeniem już nie łudzę się, że wszystko będzie pięknie i różowo, niemowlak będzie drzemać po trzy godziny, a ja w tym czasie zapanuję nad biznesem 😉 Ale wiem też, że umiem odnaleźć się w takich warunkach. Mam teraz więcej zaufania do siebie jako mamy i dam radę to wszystko pogodzić. Lubię, gdy jest trochę pod górkę, więc cierpliwie i z cichą ekscytacją czekam na ten nowy chaos 🙂

To trzymam kciuki i bardzo dziękuję Ci za rozmowę!

Rozmawiała: Ewa Moskalik Pieper

Zdjęcia: Ewa Brzozowska

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Ewa Moskalik - Pieper
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.
Podyskutuj

Projekt Mamo Pracuj laureatem nagrody Employer Branding Excellence Awards!

Kampania wizerunkowo-rekrutacyjna, przygotowana we współpracy z Capgemini Polska, a skierowana do mam wracajacych do pracy, otrzymała główną nagrodę w konkursie EBExcellence Award w kategorii "Kampania rekrutacyjna off-line"! Rozdanie nagród odbyło się 5 czerwca 2019 roku podczas Gali konkursu. To dla Nas ważna chwila! I dzięki, za Wasze zaufanie do tego co robimy!
  • Redakcja portalu Mamo Pracuj - 13/06/2019
Nagroda Employer Branding Excellence Awards, na zdjęciu Angelika Gawlik-Gajda, Agnieszka Czmyr-Kaczanowska

Projekt Mamo Pracuj laureatem nagrody Employer Branding Excellence Awards!

Employer Branding Excellence Awards 2019  to uroczysta gala, podczas której zostały wręczone nagrody dla pracodawców, którzy prowadzili najlepsze działania employer brandingowe w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Ideą konkursu organizowanego przez HRM Institute jest nagrodzenie i zaprezentowanie najlepszych praktyk employer brandingowych w Polsce, które mogą stać się wzorem i inspiracją dla innych. Nagrody zostały wręczone już po raz ósmy. Do zdobywców głównych nagród trafiły statuetki łucznika, specjalnie zaprojektowane i ręcznie wykonane na tę okazję.

Employer Branding Excellence Awards Prelegrnci

W tym roku do konkursu wpłynęło 150 zgłoszeń. Z każdym rokiem jest coraz więcej dobrych kampanii i działań employer brandingowych, coraz więcej firm angażuje się w budowanie marki pracodawcy, co jest bardzo pozytywnym zjawiskiem. Dobre kampanie robią nie tylko duże firmy, posiadające równie duże budżety, ale także mniejsze organizacje.

Nagrody w konkursie przyznawane są w siedmiu kategoriach:

  • Strategia,
  • Kampania rekrutacyjna off-line,
  • Kampania internetowa,
  • Wewnętrzna kampania wizerunkowa,
  • Innowacja EB,
  • Film rekrutacyjny / wizerunkowy,
  • Strona / Zakładka kariera / Landing page.

Nasz wspólny projekt z Capgemini Polska otrzymał główną nagrodę w kategorii Kampania rekrutacyjna off-line 2019

Wkrótce opiszemy projekt w szczegółach!

A tymczasem zapraszamy do profilu Capgemini Polska w naszej Bazie Pracodawców Przyjaznych Mamie! 

Wyróżnienia w tej kategorii należą do: IKEA Retail, PZU, Toyota Motor Manufacturing Poland.

Serdecznie gratulujemy!

Employer Branding Excellence Awards statuetki

Nagrodzeni w pozostałych kategoriach to:

Kategoria Strategia EB 2019
Zwycięzca: Netguru
Wyróżnienie: Freightliner PL, Eko-Okna, McDonald’s Polska, Lidl Polska

Kategoria Kampania internetowa 2019
Zwycięzca: AmRest
Wyróżnienie: Budimex, Empik, EY, mBank

Kategoria Wewnętrzna kampania wizerunkowa 2019
Zwycięzca: Credit Agricole Bank Polska, McDonald’s Polska
Wyróżnienie: Data Art, Deloitte Polska, Accenture, Roche Polska

Kategoria Innowacja EB 2019
Zwycięzca: PwC
Wyróżnienie: Accenture, Capgemini Polska, Solaris Bus & Coach

Kategoria Film rekrutacyjny / wizerunkowy 2019
Zwycięzca: Atos Global Delivery Center Polska
Wyróżnienie: Lidl Polska, Performante, Edge One Solutions, EY

Kategoria Strona / Zakładka kariera / Landing page 2019
Zwycięzca: DGS Poland
Wyróżnienie: Danone, Fabryka Farb i Lakierów Śnieżka, Aviva

Wszystkim zwycięzcom, wyróżnionym oraz uczestnikom serdecznie gratulujemy!

Każdemu należą się ogromne brawa!

Źródło i zdjęcia: HRM Institute oraz archiwum prywatne

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Redakcja portalu Mamo Pracuj

Jestem dobrym przykładem, że jak się chce, to się da – Ewelina Wiercioch

Ewelina Wiercioch w 2013 r. złożyła papiery na kandydatkę na ratowniczkę TOPR i jest pierwszą po 30 latach przyjętą w szeregi elity kobietą - ratowniczką Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Czy było łatwo? - Przerażała mnie bardziej presja tego, że jestem sama jako kobieta i że nie do końca wszyscy są zadowoleni że jestem. To było bardzo trudne. Ale pokonałam to. Wiedziałam czego chcę - opowiada Ewelina, dziś również przewodniczka tatrzańska i międzynarodowa UIMLA, instruktorka narciarstwa zjazdowego, narciarstwa wysokogórskiego (ski-tourowego) oraz wspinaczki sportowej. Wybrała góry, bo tam odkryła siebie.
  • Ewa Moskalik - Pieper - 12/06/2019
Ewelina Wiercioch

Ewelina jesteś pierwszą od ponad trzydziestu lat kobietą – ratowniczką TOPR. Znałaś tę organizację od środka, pracowałaś w administracji TOPR-u, Twój mąż był ratownikiem TOPR-u, jesteś córką prezesa TOPR-u i wiedziałaś, że pokutuje opinia, iż ratownictwo górskie to męskie zajęcie. A jednak zdecydowałaś się złożyć papiery. Co Tobą kierowało?

To było już dobrych kilka lat temu i moje emocje z tym związane są dzisiaj zupełnie inne. W tamtym czasie miałam bardzo trudny okres, byłam w trakcie rozwodu, przeżywałam rewolucję w życiu. Potrzebowałam bodźców, żeby się trzymać i jakoś przetrwać. Podchodzę do życia zadaniowo i tak też podeszłam do tego wyzwania.

Pracowałam w administracji kilka lat, obserwowałam pracę ratowników. Ja również nieustannie byłam w górach, w tamtym czasie startowałam w zawodach zarówno w narciarstwie wysokogórskim, jak i wspinaczkowym. Byłam aktywna. Pewnego dnia, będąc tradycyjnie po pracy na treningu na nartach skiturowych stwierdziłam… czemu nie spróbować. Naczelnik TOPR także delikatnie mnie namawiał. I stało się. Złożyłam papiery na staż kandydacki do TOPR.

Jak zostało to przyjęte w środowisku?

Oj działo się. To była dla mnie stresująca sytuacja. Zrobiłam pewnego rodzaju rewolucję w TOPR, bo po tylu latach nikt się nie spodziewał, że nagle w TOPRze pojawi się kobieta. Był to gorący okres. Nie wszyscy byli zadowoleni. Zrobiło się wokół tego wydarzenia bardzo głośno, zarówno w Zakopanem, jak i w mediach. Dałam z siebie wszystko i udało się. Dzisiaj mogę powiedzieć, że jestem z siebie dumna. Nie zraziłam się, tylko konsekwentnie realizowałam to, co sobie założyłam.

Samo przyjęcie do elity Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratowniczego to jeszcze nie koniec. Jak wygląda droga do zostania ratownikiem?

Droga aby zostać ratownikiem jest dość długa. Początek tej drogi bierze się od naszej pasji chodzenia po górach. Oczywiście to nie tylko chodzenie po szlakach, ale także poza szlakami, wspinanie, czy bardzo dobra umiejętność jazdy na nartach. Nasze doświadczenie górskie, wykaz działalności to takie nasze CV.

Dodatkowo należy zdać egzaminy wstępne na staż kandydacki: medyczny, test kondycyjny na Kasprowy Wierch, wspinanie, jazdę na nartach po trasach i poza trasami, czy z topografii Tatr. Musimy mieć dwóch wprowadzających (opiekunów), którzy za nas ręczą, i którzy się nami „opiekują” podczas stażu kandydackiego.

Staż kandydacki trwa dwa lata. W tym czasie mamy cały szereg szkoleń z technik ratowniczych zarówno w lecie, jak i w zimie. Każde szkolenie zakończone jest egzaminem. Musimy także dyżurować i brać udział w wyprawach ratunkowych. Cały staż zakończony jest egzaminem. Po dwóch latach i po pomyślnym zaliczeniu wszystkiego zostajemy ratownikami ochotnikami TOPR 🙂

Podczas uroczystości Dnia Ratownika składamy Naczelnikowi TOPR przysięgę ratowniczą. To jest bardzo ważne wydarzenie. Zostaje w głowie chyba do końca życia. Ja moją przysięgę składałam w dolinie 5 Stawów Polskich.

Nie przerażały Cię te wszystkie testy, szkolenia, wyprawy? Miałaś chwilę zwątpienia?

Nie przerażały mnie szkolenia, dyżury czy wyprawy. Tym byłam podekscytowana, bo podnosiłam swoje umiejętności. To był super czas, ale miałam krótkie chwile zwątpienia. Tak jak wspomniałam, to był dla mnie ciężki okres i dużo się wówczas nałożyło.

Przerażała mnie bardziej presja tego, że jestem sama jako kobieta i że nie do końca wszyscy są zadowoleni że jestem. To było bardzo trudne. Ale pokonałam to. Wiedziałam czego chcę. Poza tym mój tata i moja rodzina bardzo mnie wspierali.

Jak wygląda praca ratownika?

W TOPR jest grupa ratowników zawodowych, którzy pracują na „etacie” i grupa ratowników ochotników. Ja jestem ratownikiem ochotnikiem. Praca ratownika zawodowego od ochotnika różni się tym, że Ci pierwsi pracują w systemie 12 godzinnym przez 7 dni, a następnie mają 7 dni wolnego. Ratownik ochotnik ma konieczność być na dyżurach społecznych co najmniej 120 godzin w ciągu roku.

Dyżurować możemy zarówno w Centrali TOPR, która znajduje się w Zakopanem, jak i w schroniskach. Jeśli jest wyprawa, a nas nie ma na Centrali to dostajemy informacje sms. Jeżeli mamy możliwość, to bierzemy udział w wyprawie.

Jesteś też przewodniczką tatrzańską, instruktorką narciarstwa zjazdowego, wysokogórskiego oraz wspinaczki sportowej. Wspólnie z ojcem, siostrą i mężem prowadzicie rodzinną firmę TAMiTU Tatry. Z Grzegorzem, Twoim mężem poznaliście się jeszcze w TOPR.

Tak, jestem w górach non stop. Albo prywatnie albo w pracy albo społecznie, jako ratownik albo na wakacjach – też w górach. Jak ja to wytrzymuje? 🙂 Na szczęście mam farta, bo cała moja rodzina chodzi po górach, dzięki temu się rozumiemy. To prawda, prowadzimy małą rodzinna firmę TAMiTU Tatry, która zajmuje się organizowaniem wypraw w góry. Jestem szczęśliwa, że pracuje z moim mężem. Rozumiemy się doskonale. Dodatkowo on jest także Ratownikiem TOPR, więc wspólnie chodzimy na dyżury.

Grzesia znam od dawna, ale nasze drogi zeszły się dopiero kilka lat temu. Przyznam, że wcześniej nie za bardzo się lubiliśmy 🙂 On był także przeciwnikiem kobiety w TOPR, brrr… do dzisiaj za to przeprasza 🙂 🙂 Nie znał mnie. Teraz już wie, że sobie dobrze radzę. Ale to wszystko nas połączyło. Cieszę się, że nasza pasja to także nasza praca, choć ma to także ciemne strony.

A jakie są ciemne strony tej pracy?

Każda praca ma swoje plusy i minusy. W mojej plusem jest to, że łączę pasję z pracą, że jestem w ciągłym ruchu, poznaję sporo świetnych ludzi, z niektórymi zawiązały się przyjaźnie. Niestety bywam bardzo zmęczona fizycznie i psychicznie. Moje życie nie kończy się po przyjściu z gór do domu, gdzie przeważnie każdy już odpoczywa. Po powrocie dopiero zaczynam życie, mam rodzinę i sporo różnych obowiązków. W górach opowiadam za ludzi, za ich bezpieczeństwo, a w domu za moją rodzinę.

Muszę też bardzo o siebie dbać. Moja działalność obarczona jest ryzykiem kontuzji, nie mogę sobie pozwolić na żadne problemy zdrowotne. No i… moja praca związana jest z czynnikiem, na który zupełnie nie mam wpływu – pogodą. A w Tatrach bywa bardzo kapryśnie 🙂

Staram się utrzymać balans pomiędzy pasją a pracą. Niestety oddając się przewodnictwu mam bardzo mało czasu, żeby być w górach wyłącznie dla siebie, z mężem czy z córką. Oczywiście znalazłam sposób żeby to w pewien sposób łączyć. Często pracuje z Grzesiem, a córkę biorę ze sobą jak idę z zaprzyjaźnionymi Klientami lub na łatwe szlaki. Mimo pewnych trudności cieszę się, jak obserwuje ludzi, którzy się rozwijają, zaczynają o siebie dbać, a niektórzy przewartościowują swoje życie.

Co jest takiego w górach, że pod ich wpływem ludzie zmieniają swoje życie?

To jest pasja. To nie muszą być góry, to może być cokolwiek co wciąga człowieka bez reszty, coś co jest tylko jego i nikt, ale to nikt mu tego nie zabierze. Pasja trzyma przy sobie podczas różnych zakrętów, trudności. Ja wybrałam góry. To prawda, zmieniły moje życie, bo znalazłam w nich coś wartościowego, odkryłam siebie.

Dzięki nim pokonuje różne bariery, jestem silna, twarda i konsekwentna, dążę w nich zawsze do celu. A żeby go osiągnąć – muszę się zmęczyć, czasami mocno zawalczyć. Nic nie przychodzi od tak i tego w nich uczę moją córkę. To także miejsce, w którym odpoczywam, w którym mam spokój. W górach nie muszę się spieszyć, myśleć o problemach „na ziemi”. W nich liczą się zupełnie inne rzeczy.

To ile czasu w ciągu roku spędzasz w górach? Da się to zliczyć?

🙂 Nie da, myślę, że co najmniej 6 dni w tygodniu. Czasami mam dość, ale zazwyczaj po dniu odpoczynku już mnie ciągnie. Nie mogę wysiedzieć w domu, nie lubię się nudzić. Fajnie jest coś robić. To nie zawsze są wysokogórskie wycieczki, wystarczy, że pójdę pobiegać i już jest dobrze 🙂

Jeszcze nie wspomniałyśmy o jednej ważnej roli w Twoim życiu – jesteś mamą nastoletniej już Oli. Czy Ola podziela Twoją pasję do gór?

Tak, moja córka ma już prawie 15 lat, kiedy to zleciało…? Ola podziela moją pasję do gór, choć nie w takim stopniu jak ja 🙂 Najbardziej lubimy się wspinać, a w zimie chodzić na skiturach. Moja córka jest przede wszystkim artystką. Dostała się do świetnego liceum plastycznego w Zakopanem. Moim zadaniem jest ją wspierać i pokazywać na własnym przykładzie, że wszystko jest możliwe i że fajnie jest fajnie żyć, z pasją.

W górach uczę ją przełamywania własnych barier, które potem wykorzystuje we własnym rozwoju. Ja też dużo zyskuję, bo „zmusza” mnie, żebym z nią jeździła po wszystkich muzeach sztuki nowoczesnej. Jak tylko pojawia się nowa wystawa to jedziemy. Raz w roku zabieram ją też do wybranej stolicy europejskiej, żeby mogła zobaczyć dzieła największych artystów. Przyznam, że te podróże są dla nas wszystkich fajne, to idealna odskocznia od gór.

Ewelina wspomniałaś mi wcześniej, że chcesz się angażować we wszelkie akcje pomagające kobietom. Czy nadal realizujesz projekt „Kobiety na szczytach”? – który ma na celu zachęcanie kobiet do chodzenia po Tatrach.

Tak, w tym roku kładę duży nacisk na kobiety. W wakacje będę organizowała wyjścia tylko dla kobiet o różnym stopniu trudności. Chcę pokazać, że góry są dostępne. Oczywiście wszystko musi odbywać się z głową. Ponadto chciałabym aktywować kobiety i przez góry pokazywać, że można i że warto mieć coś tylko dla siebie. Chciałabym żeby przestały się bać.

W tym roku kończę 40 lat, to jakiś mały przełom w moim życiu. Niektóre kobiety: młodsze, starsze które spotykam, z którymi chodzę po górach opisują się jako stare, wszystkie grube 🙂 „zablokowane”, przeważnie źle o sobie mówią. Zupełnie nie wiem skąd się to bierze? Myślę, że jestem dobrym przykładem na to, że jak się chce, to się da. Nie można szukać wymówek, tylko działać.

Kobiety w górach są także często postrzegane troszkę z przymrużeniem oka. Przyznam, że dzisiaj na szlakach spotykam w większości kobiety. Zachęcam Was dziewczyny do działania!

Nasuwa mi się taki analogiczny wniosek, że skoro dzisiaj kobiety coraz częściej wybierają na swoje wędrówki górskie szczyty, wysokie szczeble kariery też są dla nich do osiągnięcia. Jak myślisz?

Oczywiście, że są! Dla każdej z nas. Niestety kobiety wciąż są dyskryminowane, w górach także, ale to nie oznacza, że mamy przestać próbować! Żyję w rejonie, w którym jest ogromny patriarchat. Nie godzę się na to, ale przyznam, że życie wbrew zasadom, przyzwyczajeniom, pewnym zwyczajom akceptowalnym społecznie wcale nie jest łatwe. To nieustająca walka. Nie sądzę jednak, żeby to był powód rezygnowania z samej siebie i z własnego podejścia do życia, swoich ambicji! Musimy się wspierać drogie dziewczyny.

Bardzo Ci dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała: Ewa Moskalik Pieper

Zdjęcia: archiwum Eweliny

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Ewa Moskalik - Pieper
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail