Bulimia to nie brak silnej woli. Co naprawdę dzieje się w głowie osoby chorej?

Napady objadania się nie są zachcianką

Bulimia nervosa, żarłoczność psychiczna – już sama nazwa tej choroby wskazuje na to, że jest to zaburzenie natury psychicznej, a epizody objadania się mają swoją konkretną przyczynę. Nagłe i trudne do opanowania pragnienie jedzenia zwykle jest reakcją na silne emocje – stres, problemy szkolne czy poczucie samotności. 

Napad bulimiczny najczęściej poprzedza narastające napięcie emocjonalne: lęk, złość, poczucie pustki lub przeciążenia. Jedzenie przynosi chwilową ulgę – odcina od trudnych myśli, uspokaja, daje poczucie ukojenia. Problem polega na tym, że ta ulga jest krótkotrwała. Zaraz po niej pojawia się wstyd, poczucie winy i strach przed konsekwencjami, co prowadzi do zachowań kompensacyjnych, takich jak prowokowanie wymiotów, nadmierne ćwiczenia, stosowanie środków przeczyszczających czy głodówki. To błędne koło, z którego bardzo trudno wyrwać się samodzielnie.

Myślenie pełne skrajności

Bulimia zmienia sposób myślenia. Pojawia się czarno-biała logika, w której jedno „złamanie zasad” urasta do rangi porażki totalnej, co paradoksalnie zwiększa ryzyko kolejnego napadu. Osoba chora często doskonale wie, że jej zachowania są destrukcyjne, ale nie potrafi ich zatrzymać. To nie brak wiedzy, lecz brak skutecznych narzędzi do regulowania emocji w inny sposób.

Bulimia a obraz siebie

W bulimii samoocena bardzo często zależy od wyglądu, wagi i tego, czy „udało się zapanować” nad jedzeniem, a poczucie własnej wartości jest bardzo kruche i niestabilne. W odróżnieniu od anoreksji, która objawia się przede wszystkim skrajnie niską wagą chorego,  bulimicy na pierwszy rzut oka nie różnią się od osób zdrowych – osoby te funkcjonują na pozór normalnie (pracują, uczą się, utrzymują relacje), a ich waga mieści się w granicach normy. To sprawia, że choroba bywa długo ukrywana, a cierpienie pozostaje niewidoczne. W środku jednak toczy się ciągła walka z myślami, napięciem i poczuciem wstydu.

Czy można wyleczyć się z bulimii samodzielnie?

Bulimia pełni określoną funkcję psychiczną. Pomaga przetrwać, gdy brakuje innych sposobów radzenia sobie z emocjami. Dlatego próby leczenia oparte wyłącznie na kontroli jedzenia najczęściej kończą się niepowodzeniem. Skuteczna terapia bulimii musi dotykać głębszych mechanizmów: przekonań o sobie, relacji z ciałem, trudności emocjonalnych i sposobów reagowania na stres. Dopiero wtedy dokonać się w chorym prawdziwa zmiana.

Leczenie bulimii to coś więcej niż praca z jedzeniem

Skuteczne leczenie bulimii wymaga podejścia, które obejmuje nie tylko relację z jedzeniem, ale także emocje, sposób myślenia i obraz własnego ciała. Jednym z miejsc oferujących taką wielopłaszczyznową terapię jest Gedeon Medica – ośrodek specjalizujący się w leczeniu zaburzeń odżywiania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 11. roku życia.

W pracy z osobami chorującymi na bulimię łączy się tu psychoterapię indywidualną i grupową, terapię żywieniową, Terapię Obrazu Ciała oraz psychoedukację, które pomagają zrozumieć mechanizmy choroby i stopniowo je osłabiać. Ważnym uzupełnieniem są również kreatywne formy terapii, takie jak arteterapia, psychorysunek, muzykoterapia czy choreoterapia. Pozwalają one bezpiecznie wyrażać emocje, zmniejszać napięcie i odbudowywać kontakt z ciałem

Całość odbywa się w spokojnym, zielonym otoczeniu ośrodka, które sprzyja wyciszeniu i odzyskiwaniu poczucia bezpieczeństwa. Tak rozumiane leczenie bulimii nie polega wyłącznie na eliminowaniu objawów, ale na stopniowym wzmacnianiu psychiki pacjenta i pomaganiu mu w budowaniu zdrowszej relacji z jedzeniem, ciałem i emocjami.

Materiał powstał we współpracy z partnerem portalu.