Czego szukasz

Z myślą o córeczkach porzuciłam budownictwo i znalazłam pracę w IT

„Kiedyś pracowałam na uczelni, projektowałam domy i nadzorowałam ich budowę. Z wykształcenia jestem inżynierem budownictwa. Zawód bardzo ciekawy, ale nie dawał mi takiej stabilizacji jaką mam w branży IT” – mówi Agnieszka Garwolińska, SW Validation Engineer w Intel’u i mama Magdy i Karolinki. W wywiadzie opowiada dlaczego zmieniła branżę i za co ceni swoją pracę. A Ty chciałabyś dołączyć do Zespołu Intel Corporation? Sprawdź szczegóły naszego wspólnego projektu >

  • Agnieszka Kaczanowska - 28/05/2017
Agnieszka Garwolińska

Pani Agnieszko, czy możemy na potrzeby wywiadu przejść na Ty? Będzie nam się milej rozmawiało. Dziękuję!

Oczywiście, Agnieszko ☺ Na co dzień jestem przyzwyczajona do takiej formy. W Intelu wszyscy jesteśmy na „ty”. To była dla mnie jedna z widocznych różnic w pracy po zmianie branży, dotąd byłam „panią inżynier” w biurze projektowym i na budowie lub „panią magister” na uczelni.

Agnieszko, jesteś testerką, jesteś mamą. Czy praca jako tester bardziej pomaga łączyć życie rodzinne i zawodowe czy wręcz odwrotnie?

Tak, dziś jestem testerką. Ale nie było tak „od zawsze”. Wiesz, że właśnie z myślą o swoich córeczkach zmieniłam branżę?

Kiedyś pracowałam na uczelni i projektowałam domy szkieletowe, nadzorowałam ich budowę. Z wykształcenia jestem inżynierem budownictwa. Zawód bardzo ciekawy, ale nie dawał mi takiej stabilizacji, pewności jutra, jaką mam w branży IT. Wybrałam więc podyplomowe studia na politechnice i przebranżowiłam się. Myślę, że na dzień dzisiejszy Pani Inżynier właśnie w IT odnajdzie najwięcej atutów ważnych dla mamy.

Bardzo cenię sobie prywatną opiekę medyczną i elastyczny czas pracy. To pomaga fajnie łączyć życie osobiste i zawodowe. Mam też czas na własny rozwój i relaks – motywujące do ruchu zniżki na basenie lub kartę multisport, konferencje międzynarodowe, niebanalne imprezy integracyjne. Wiesz, że pracując w Intelu nauczyłam się podstaw nurkowania, strzelania z łuku i żeglugi katamaranem? Zaangażowałam się też w akcje charytatywne, które firma współorganizuje.

W życiu prywatnym przydaje Ci się „dociekliwość testerska”? A może korzystasz z jakiś narzędzi/aplikacji, które pomagają?

Zauważyłam już kiedyś, że sfery życia osobistego i zawodowego zawsze trochę się przenikają. Odkąd zaczęłam pracować jako testerka, bardziej podejrzliwie, nieufnie podchodzę do wielu rzeczy. Oczywiście bez przesady, nie wpadam od razu w paranoję – po prostu czytam skład produktu, który podam dziecku, sprawdzam zawsze termin ważności, czytam regulaminy – te, które zawsze bez czytania się zaznacza, że przeczytałam i akceptuję 😉 Z kolei w pracy potrafię znaleźć jako mama więcej cierpliwości i wyrozumiałości dla koleżanek i kolegów. Pewnie mi tego nie wybaczą, gdy przyznam, że czasem widzę w nich dziecko ☺

Domowym narzędziem jest dla mnie Excel – jestem mamą bliźniaczek i uwierz mi, na samym początku trudno było sobie przypomnieć, która z nich, o której zasnęła, czy podałam jej to czy tamto – miałam to w Excelu 😀 Dziś też tam prowadzę statystyki rodzinne – zwolnienia, choroby, planowane wakacje.

A jak wygląda Twoja praca Validation Engineer’a w Intel Technology Poland? Czym się zajmujesz?

W Intelu zajmuję się testowaniem automatycznym oprogramowania. Na podstawie dokumentacji produktu opracowujemy scenariusze testów, które są potem implementowane i automatycznie uruchamiane na produkcie, żeby sprawdzić, czy zadziała zgodnie z oczekiwaniami. To są często ogromne produkty, które muszą działać z różnymi systemami operacyjnymi i w różnych konfiguracjach. Sprawdzenie manualne wszystkich możliwych sytuacji jest nie do zrealizowania z uwagi na ograniczenia czasowe.

W jednym z wywiadów, jego bohaterka, także testerka powiedziała, że „testowanie to takie kreatywne psucie”. A czym dla Ciebie jest testowanie? Jaka jest Twoja definicja?

Hmmm… kreatywne psucie – na pewno wyobraźnia się przydaje, ale ważna jest też dokładność i dociekliwość. Dla mnie testowanie to odpowiedzialność za jakość produktu. Spaliłabym się ze wstydu, gdyby to klient znalazł defekt w produkcie, który ja testowałam.

Wiele kobiet zadawało to pytanie w trakcie naszego webinaru (zobacz nagranie z webinaru): czy Intel wspiera w godzeniu życia rodzinnego i zawodowego? Ty potwierdziłaś już, że tak. Ale ja chciałam Cię zapytać o to, który z elementów tego wsparcia jest dla Ciebie kluczowy?

Jeden? To zdecydowanie elastyczne godziny pracy. Oboje z mężem pracujemy w IT i możemy dopasować swoje godziny pracy do rodzinnego rozkładu dnia. Nie przeszkadza nawet to, że dzieci chodzą do szkoły w systemie zmianowym i czasem mają zajęcia na 12:00, a czasem na 7:30. Przeważnie to ja zawożę dziewczynki do szkoły, mąż je odbiera.

Czy możesz wykonywać pracę z domu w razie „draki”?

Mamy możliwość pracy z domu, czyli tzw. WFH (Work From Home). Pracuję na komputerze, mogę to robić również przez internet. Czasem z tego korzystam. Pamiętam, że kiedyś zasypało śniegiem i całe miasto było zablokowane, więc po prostu pracowałam z domu. Ale mam zasadę, że z chorym dzieckiem nie biorę pracy z domu – wówczas opiekuję się dzieckiem, a Pracodawcę informuję i nie ma tu żadnego problemu.

Jaka panuje atmosfera w pracy? Pytam oto gdyż w naszych badaniach mamy podkreślały, że najbardziej czego potrzebują aby pracować to „zrozumienie ze strony pracodawcy”. Czy Intel właśnie taki jest?

Jak dziecko jest chore, to oczywiście jest pełne zrozumienie, ale jest też zespół, z którym pracuję i który przejmie w tym czasie moje zadania. A jak komuś innemu w zespole coś wypadnie, to ja przejmuję jego obowiązki. Ważne, żebyśmy jako zespół nie mieli zastoju.

Jakie kompetencje trzeba posiadać aby od zaraz zacząć pracę jako tester/validator w Intel’u? Ile kobiet testerek pracuje w Intel’u?

W dużej mierze zakres kompetencji zależy od projektu, do którego się trafia aplikując. Wspólnym wymogiem jest otwarty umysł i gotowość podejmowania nowych wyzwań. Dobrze jest znać już jakiś język programowania, jest to cenniejsze niż sam certyfikat ISTQB. Ważna jest też znajomość języka angielskiego na poziomie przynajmniej komunikatywnym – na co dzień współpracujemy z koleżankami i kolegami z USA. Cenione jest również doświadczenie w pracy testera, wiedza o tym jak testować, jakie mamy rodzaje testów etc. Ile pracuje kobiet testerek – nie znam dokładnej liczby – wciąż jest nas mniej niż kolegów i Intel bardzo stara się zmniejszyć tę dysproporcję.

Jednym z celów naszej rozmowy jest to, aby zachęcić kobiety, zarówno te, które porzuciły testowanie, programowanie jakiś czas temu, jak i te które jeszcze otwierają szeroko oczy, ale już wiedzą, że to jest ten kierunek, aby się odważyły na pierwszy krok. Co chciałabyś im powiedzieć?

Słuchajcie, jeśli dziewczynie po budownictwie i z kilkuletnimi bliźniaczkami na karku, udało się wejść w tę branżę i sprostać oczekiwaniom pracodawcy, to dlaczego Wam miałoby się nie udać? Nie taki diabeł straszny, jak go malują. Pamiętajcie: nigdy nie zaniżajcie swojej samooceny. Głowa do góry i do przodu!

Agnieszko, czy spotkamy się 13 czerwca na naszym wspólnym evencie w siedzibie Intel w Gdańsku?

Nie mogę się doczekać!

Zatem do zobaczenia! Dziękuję za rozmowę. A nasze Cyztelniczki, które chciałyby powrócić na ścieżkę IT zapraszamy do aplikowania, na Wasze zgłoszenia czekamy tylko do 30 maja >

Zdjęcia: domowe archiwum Agnieszki Garwolińskiej

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Kaczanowska
Współzałożycielka mamopracuj.pl, od dziesięciu lat rozwija swoje umiejętności łączenia życia rodzinnego i zawodowego i nawet jej to wychodzi! Lubi wyzwania i cieszy ją kiedy pracodawcy znajdują świetnych pracowników. Mama wesołej trójki, żona i miłośniczka kotów.  
Podyskutuj

Video: Wszystko co chcesz wiedzieć o roli Scrum Mastera

Na naszej grupie #Mamo pracuj w IT tylko dla członków grupy organizujemy różne akcje tematycznem, np. przeprowadzamy rozmowy z ekspertami najbardziej popularnych dziedzin IT. Ostatnio udostępniłyśmy Wam live na temat początków programowania, a już dziś możecie zobaczyć drugi - o zawodzie Scrum Mastera. Naszą rozmówczynią była Justyna Wykowska. Oglądnij film i dowiedz się jak zostać Scrum Masterem.
  • Agnieszka Wadecka - 23/07/2019
Dłoń trzymająca kartkę

Wszystko co chciałabyś wiedzieć o roli Scrum Mastera

W marcu 2019, na naszej grupie na FB #Mamo pracuj w IT prowadziłyśmy serię LIVE’ów o początkach w branży IT.

Drugi live w Tygodniu Kobiet w IT

Naszym gościem była Justyna Wykowska z ProCognita, która jest agile coachem i trenerką metody Scrum. W tym wywiadzie dowiesz się więcej na temat Justyny i jej pracy.

Live prowadziła Agnieszka Czmyr-Kaczanowska.

O czym rozmawiałyśmy?

Agnieszka z Justyną rozmawiały o pracy Scrum Mastera, odpowiedziały na pytania takie jak:

  • Czym praktycznie zajmuje się Scrum Master?
  • Jak się przebranżowić na Scrum Mastera?
  • Jakie kompetencje są przydatne w tej roli?
  • Jakie wyzwania stoją przed Scrum Masterem który zaczyna pracę?
  • Jak się można przygotować/nauczyć do roli Scrum Mastera?
  • Czy szkolenia, certyfikaty są niezbędne?
  • Jak szukać pierwszej pracy jako Scrum Master?

Zobacz nagranie z naszej rozmowy:

Inne tematy jakie podjęłyśmy to:

Więcej o projekcie #MamoPracujwIT przeczytasz tutaj >>>

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Wadecka
Szczęśliwa żona i mama czwórki dzieci. Macierzyństwo to jej największa pasja, motywująca do rozwoju i działania. Z przyjemnością oddaje się pisaniu. Kocha muzykę, kino i dobre jedzenie. Lubi śledzić trendy i wprowadzać je w życie. Zawodowo początkująca, ale z apetytem na sukces.

Od technika farmacji do front-end developera, czyli jak uzyskać finansowanie szkolenia z urzędu pracy?

Dziś rozmawiamy z Wiolettą Szłapak, która zdecydowała się całkowicie zmienić branżę i zacząć pracować w świecie IT. Wioletta opowiada o tym, jak udało jej się uzyskać całkowite finansowanie kursu, który otworzył przed nią możliwość realizacji jej marzeń. Dzieli się historią, która, choć miała wiele zawirowań, zakończyła się dla niej pomyślnie.
  • Karolina Łachmacka - 22/07/2019

Dlaczego zdecydowałaś się na przebranżowienie i jak wybrałaś kurs?

Dlatego, że do odważnych świat należy! A tak zupełnie serio to wybierając kierunek studiów (biologia) nie zastanawiałam się, co będzie potem. Po prostu interesowałam się biologią i żyłam bardziej „tu i teraz”. Na szczęście w trakcie trwania studiów (które w międzyczasie z dziennych przekształciły się w zaoczne) rodzice okiełznali nieco moją romantyczną naturę i trochę mną pokierowali. Ukończyłam więc kierunek technik farmacji i przez wiele lat pracowałam w aptece. Kochałam tę pracę, kontakt z ludźmi, możliwość niesienia pomocy, przygotowywanie leków, apteczny zapach. W tamtym momencie to było coś, co mnie satysfakcjonowało.

Gdy zaszłam w ciążę wiedziałam, że muszę jednak zmienić zawód. Nie chciałam wracać szybko do pracy, dlatego w 7. miesiącu ciąży zdałam egzamin na tłumacza technicznego i współpracowałam z biurem tłumaczeń mojego taty. Niestety tata zmarł, musiałam zamknąć biuro i zdecydować, co dalej. I tu szczęśliwe zrządzenie losu w postaci pomocy mojej koleżanki Asi dało możliwość wejścia do świata IT.

Asia poleciła mnie w firmie, w której pracowała, przeszłam pomyślnie rekrutację i tak zostałam konsultantem IT. Gdy wspominam tamten czas, to trudno mi w to wszystko uwierzyć. Musiałam szybko nauczyć się nowych rzeczy, z którymi wcześniej nie miałam żadnej styczności. To było trochę szalone, ale otwierało nowe możliwości, dawało ogromną możliwość rozwoju. Otworzył się przede mną nowy świat. Wspaniały świat. Po mniej więcej roku pracy zostałam zatrudniona w innej firmie jako wdrożeniowiec.

Chciałam mieć większy wpływ na tworzenie oprogramowania, ale mój plan jak to zrobić nie był do końca sprecyzowany. Po przeanalizowaniu moich mocnych i słabych stron i zainteresowań zaczął się formułować plan. Proces tworzenia oprogramowania chciałam poznać od strony front albo end-developera. Ostatecznie zdecydowałam się na kurs front-end od podstaw.

Jak dowiedziałaś się o tym, że możesz starać się o finansowanie szkolenia z urzędu pracy, że urzędy dostają środki na szkolenia indywidualne?

Zastanawiałam się jak pozyskać środki na takie szkolenie. I tu skorzystałam z rady bardzo miłych pań z urzędu pracy, z którymi miałam przyjemność rozmawiać na spotkaniu organizowanym przez Mamo Pracuj w bibliotece na Rajskiej w Krakowie. Zarejestrowałam się jako osoba bezrobotna i złożyłam wniosek o dofinasowanie do szkolenia indywidualnego.

Jakie były Twoje pierwsze kroki, kiedy dowiedziałaś się, że „Twój” urząd posiada takie środki?

Musiałam trochę poczekać na te środki. Zgłosiłam się do urzędu w drugiej połowie roku. Urząd już rozdysponował środki, które posiadał. Czekałam więc i regularnie dopytywałam, czy są już środki rezerwowe. Gdy się pojawiły, byłam już zdecydowana na konkretne szkolenie. Dlatego w dziale szkoleń złożyłam wniosek o dofinansowanie do szkolenia indywidualnego.

Tutaj moja rada: najlepiej składać wniosek na początku roku, pieniądze zwykle są już rozdysponowane w pierwszym kwartale, a nigdy nie ma pewności czy będą uruchomione środki rezerwowe.

Co musiałaś krok po kroku zrobić, aby otrzymać tę dotację?

Po pierwsze trzeba być zarejestrowaną osobą bezrobotną. Gdy się rejestrowałam, obowiązywało profilowanie (nie wiem, czy jeszcze obowiązuje), ale gdy podpisywałam się w ewidencji, musiałam napisać test. Jego wynikiem było przydzielenie do jednego z profilów: 1, 2 czy 3.

„Jedynki” nie dostawały możliwości dofinansowania do szkoleń indywidualnych. Jeśli takie profilowanie obowiązuje, i nadal „jedynki” nie dostają dofinansowania, to najlepiej, jeśli urzędnik, przy którym piszemy test, pomoże nam udzielić odpowiedzi, tak żeby wyszedł odpowiedni profil i żeby szansa na pieniądze nie przepadła.

Następnie u doradcy zawodowego powiedziałam jakie są moje umiejętności, jaki mam plan i czego potrzebuję od Urzędu do realizacji celu. Z takim gotowym planem w systemie Urzędu, mogłam skierować się do działu szkoleń. Niestety, dział szkoleń nie dysponował już środkami na szkolenia indywidualne. Musiałam więc poczekać na środki rezerwowe, gdy zostały uruchomione i wtedy złożyłam wniosek.

Jak wygląda proces kwalifikacji i czy jest skomplikowany? Czy otrzymujesz jakąś pomoc urzędników w trakcie?

Sam proces nie jest skomplikowany – przynajmniej w Krakowie (o szczegóły trzeba się dopytać w swoim urzędzie, bo nie ma pewności, że wszędzie wszystko wygląda tak samo). Złożyłam wniosek, z rzetelnym i rozsądnym umotywowaniem prośby, i czekałam na decyzję. Dostałam decyzję pozytywną, wyrażono również zgodę na wybraną przeze mnie jednostkę szkoleniową, poszłam na szkolenie i do drugiego dnia szkolenia wszystko szło płynnie.

Później sprawy się skomplikowały.

Na czym polega opracowanie planu przebranżowienia? Co musiałaś wypełnić i zrobić w związku z tym?

W związku z tym, że między zakończeniem mojej ostatniej pracy, a zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna miałam trochę czasu na zastanowienie się co chciałabym robić, byłam już zdecydowana, że do świata programowania chcę wejść jako front-end developer, co powiedziałam doradcy zawodowemu w urzędzie. Doradca zanotował, co potrafię, czego potrzebuję od urzędu i to był ten plan. Ma on swój termin ważności (ale to nie jest krótki termin ważności), więc trzeba pilnować, żeby był ważny w momencie składania wniosku. Jeśli się „przeterminuje”, to trzeba go odświeżyć.

Ile kosztowało Twoje szkolenie (jeśli to nie tajemnica) i czy udało Ci się pozyskać całość potrzebnej kwoty?

Pierwsze szkolenie, na które wyrażono zgodę kosztowało około 9 tysięcy złotych (to szkolenie, na którym byłam 2 dni, dopóki nie dowiedziałam się, że jednak nie mogę brać udziału w tym szkoleniu), drugie na które wyrażono zgodę i które przeszłam w pełnym wymiarze godzin, kosztowało blisko 4,5 tysiąca. Urząd sfinansował je w 100%.

Jak Twoim zdaniem należy uzasadnić swój wniosek? Jakie wskazówki byś dała innym osobom, które chcą ubiegać się o takie finansowanie szkolenia z urzędu pracy?

Szczerze, ale rozsądnie. Pisałam o tym, jak ważny jest dla mnie rozwój osobisty, jaki jest mój plan na przebranżowienie, czego brakuje mi do osiągnięcia celu i o jakie wsparcie proszę Urząd. Opisałam szkolenie, którym się interesuję i co ono mi da. Miałam na uwadze to, ile kosztują takie szkolenia i że pula posiadanych środków przez Urząd jest ograniczona, a chętnych sporo. Chciałam, żeby ten wniosek jasno wyraził to, jak bardzo mi zależy na uzyskaniu konkretnych kompetencji.

Podanie pisałam z wszystkimi zwrotami grzecznościowymi: szanowni Państwo, zwracam się z uprzejmą prośbą… Nie wiem, czy to zaważyło na decyzji pozytywnej, ale oprócz zwykłej kultury osobistej chciałam też skrócić dystans między mną, a osobą, która czyta wniosek, żeby to nie było takie „suche”.

Trzeba pamiętać też o tym, że urząd raczej nie zgodzi się na szkolenie, które trwa 560 h (maksymalnie szkolenie może trwać 6 miesięcy, w uzasadnionych wypadkach urząd może wyrazić zgodę na czas szkolenia do 12 lub 24 miesięcy). Dlatego jeśli wybieramy jakieś konkretne szkolenie z tych kilkutygodniowych, to raczej wersję podstawową.

Jeśli wskazujemy we wniosku konkretną jednostkę szkoleniową, to musi być ona w Rejestrze Instytucji Szkoleniowych. Szkolenie musi trwać nie mniej niż 25 godzin zegarowych tygodniowo. Urząd może przyznać nam środki, ale nie zgodzić się na wybraną przez nas instytucję szkoleniową.

Zalecałabym też umiarkowanie częste wizyty w dziale szkoleń, tak żeby urzędnicy kojarzyli twarz z nazwiskiem, oraz odpytywanie telefoniczne – żeby mieć kontrolę nad kolejnym krokiem procesu oraz pokazać zaangażowanie. Nim złożymy wniosek, pytać można o to, czy są dostępne środki. Jeśli nie ma, to kiedy będą. Jak już będzie termin, to pytać czy już są, jak jeszcze nie ma, to kiedy pytać ponownie…

Jak już złożymy wniosek, to urząd ma miesiąc na jego rozpatrzenie. Pod koniec tego okresu można zadzwonić i zapytać, na jakim etapie jest wniosek, kiedy można spodziewać się decyzji. Trzeba okazać zaangażowanie.

Co wzbudziło Twoje największe obawy w trakcie ubiegania się o pomoc? Jak je rozwiałaś?

Na początku nie miałam żadnych obaw. Nie zastanawiałam się, czy urząd sfinansuje moje szkolenie. Obawy o to pojawiły się po tym, jak pierwszy raz cofnięto mi dofinasowanie. Te obawy rozwiałam zaangażowaniem w proces. Zrozumieniem, dopytaniem o to jakie proces ma kroki. Odpytywaniem, sprawdzaniem.

Kolejny raz obawy pojawiły się, gdy straciłam środki po raz drugi. Popadłam w krótką melancholię: czyżby wszechświat wysyłał mi sygnał, że nie tędy droga? Te obawy rozwiał mój mąż, który powiedział, że jedyny przekaz, jaki mi wysyła wszechświat, to taki, że mam walczyć o swoje, a także Joanna Gotfryd z Mamo Pracuj, wspierająca mnie w chwili, gdy ja sama traciłam nadzieję.

Żałuję, że urząd nie komunikuje jaśniej procesu. Można taki proces bardzo dobrze rozrysować, zaznaczyć, w którym momencie się znajdujemy, co będzie działo się dalej. Można zrobić prostą wizualizację procesu dla petentów.

Jakie miałaś problemy na swojej drodze?

Moje problemy związane były z tym, że nie znałam całego procesu przyznawania środków. Ponadto uważam, że urząd niechcący wprowadził mnie w błąd. Myślałam, że jeśli urząd przysłał mi list z decyzją pozytywną i oprócz przyznanych środków zgadzają się na wybraną przeze mnie instytucję szkoleniową oraz szkolenie, to już jest „z górki”. Idę na szkolenie. Okazało się, że proces jest bardziej złożony, o czym nie było ani słowa w korespondencji.

Po decyzji pozytywnej uruchamiane są zamówienia publiczne. Czyli na stronie urzędu i w biuletynie zostaje opublikowane ogłoszenie. Urząd w okresie 2 tygodni od opublikowania ogłoszenia czeka na zgłoszenia instytucji szkoleniowych, które wyrażają chęć przeprowadzenia szkolenia. Jeśli nie zgłosi się wybrana przez nas jednostka, a inne zechcą przeprowadzić szkolenie, to urząd wybiera bardziej konkurencyjną ofertę z tych złożonych. Jeżeli nie zgłosi się żadna instytucja, Urząd informuje nas listownie, że straciliśmy środki.

Oczywiście możemy się odwołać, musimy jednak przestrzegać terminów. List z informacją o tym, że straciłam fundusze na szkolenie, dotarł do mnie 5 dni po tym, jak odebrałam telefon z urzędu, że moje fundusze już nie są moje – zostały rozdysponowane, ponieważ jednostka szkoleniowa, z którą byłam w kontakcie, nie złożyła oferty na moje szkolenie. Pomylili mnie z inną kursantką i nie złożyli oferty na mój wniosek tylko na jej.

Ponieważ fundusze rezerwowe na dany rok zostały rozdysponowane, musiałam czekać na nowy rok kalendarzowy i nowe środki.

Jak pokonałaś te problemy?

Gdy środki pojawiły się, ponownie złożyłam wniosek. Ponownie przyznano mi środki, ale nie wyrażono zgody na wybraną przeze mnie instytucję szkoleniową. W zamian urząd zaproponował inną. Ustaliliśmy wymiar godzin szkolenia, zakres, mogłam zadać pytania dotyczące szkolenia przedstawicielowi firmy poprzez urzędnika. Uzyskałam odpowiedzi i odniosłam wrażenie, że sprawa jest dogadana, skoro złożyłam podpis na planie szkolenia, który złożyłam na dzienniku podawczym.

Ruszyły zamówienia publiczne, które uważałam już za czystą formalność, ale tknięta przeczuciem postanowiłam zadzwonić do urzędu. Okazało się, że instytucja szkoleniowa nie złożyła wniosku w terminie. Ponownie straciłam środki. Odwołam się – tym razem udało mi się dotrzymać terminów.

Fundusze przyznano mi ponownie. Jednostka nie złożyła wniosku w terminie, ponieważ nie wiedziała, że jest już ogłoszenie na stronie urzędu. Przedstawiciel firmy powiedział mi, że są przyzwyczajeni jednak do tego, że jest jakaś informacja ze strony urzędu o tym, że wniosek jest w zamówieniach publicznych, ponieważ oni nie mają czasu na to, żeby przeglądać biuletyny urzędów pracy. Urząd z kolei twierdzi, że nigdy nie dawał znać żadnej jednostce szkoleniowej, bo to jest sprzeczne z zasadą zamówień publicznych…

W każdym razie ta przydługa historia ma swój szczęśliwy finał. Szkolenie zostało zrealizowane. Teraz muszę działać, pisać codziennie kod, uczyć się.

Mam plan na kolejne szkolenia i tu na pewno będę też korzystać ze wsparcia w finansowaniu, ale to już będzie współfinansowanie.

Czy polecasz innym chętnym sięganie po takie możliwości? Przed czym byś ich przestrzegła?

Oczywiście – polecam! Jest to sposób na uzyskanie 100% środków na finansowanie szkolenia.

Przestrzegam natomiast przed zostawianiem spraw samych sobie. Sama decyzja pozytywna nie zamyka procesu. Trzeba dzwonić, dopytywać się.

Dziękuję za rozmowę!

Zdjęcia:

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Karolina Łachmacka
Tłumacz pisemny, copywriter, wirtualna asystentka, a także filmowiec. Z pasją opowiada historie na różne tematy, szczególnie te, które budzą ludzi do empatii. Miłośniczka starego kina od końca ery filmu niemego po końcówkę lat 60. XX wieku.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie

Może Cię zainteresować także:

Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail