Czego szukasz

Pierwsze dni w pracy – jak budować swój wizerunek

O powrocie do pracy myślałam z radością (cieszyłam się na powrót do aktywności zawodowej), nadzieją (że zdam „egzamin” z przedmiotu „matka to też profesjonalny pracownik”) i ogromnym strachem (a co jak egzamin obleję, Ona jest taka maleńka). Emocjonalna huśtawka. Wracałam jednak do miejsca, które znam i w którym czuję się dobrze. Gdybym rozpoczynała nową pracę – byłoby mi znacznie trudniej. Na co zwracać uwagę w te pierwsze dni w nowej pracy lub po dłuższej przerwie? O co pytać, a co lepiej zostawić dla siebie?

  • Anna Dolot - 20/11/2018
kobieta siedząca przy stoliku, na którym leży duża książka

Przygotuj się wcześniej 

To oczywiste, że w pierwsze dni w pracy będziesz myślała o Maluszku. Po ciągłej obecności z Tobą nadchodzi czas rozstania, co oznacza ogromną zmianę dla Ciebie i Dziecka. Będziesz czuła strach, niepokój, będziesz się martwić o milion rzeczy. To zrozumiałe. Dlatego kluczowym elementem jest przygotowanie się do powrotu.

Zadbaj o opiekę (pewność, że dziecko jest w dobrych rękach – nieoceniona), posiłki, spisz plan dnia na kartce, ustal najważniejsze zasady. Po co? Dzięki temu w pracy będziesz mogła skupić się na pracy, a nie dzwonieniu i monitorowaniu, odbieraniu telefonów, martwieniu się, czy wszystko ok.

Pierwsze dni w pracy 

Bez względu na to, czy wracasz do znanego miejsca pracy, czy zaczynasz  w nowym, pamiętaj, że większość pracodawców wysoko ceni zaangażowanie. Dla coraz większej ilości pracodawców to cecha ważniejsza niż wiedza czy doświadczenie. Dlatego szukaj okazji, by pokazać, że to także jedna z Twoich cech.

Stanowisz „świeżą krew”, masz inne spojrzenie na wiele spraw, pewne przemyślenia po dość długiej przerwie. Pokaż, że chcesz (znów) stać się częścią firmy. Jeśli jesteś „nowa”, ucz się od innych. Pytaj, w czym możesz pomóc. Wyraź swoje uznanie, jeśli zauważysz jakieś ciekawe, innowacyjne rozwiązanie. Ważne, aby było to szczere.

Z drugiej strony, jeśli ktoś lub coś Ci się nie spodoba – w miarę możliwości zachowaj komentarze dla siebie. Czasem milczenie jest złotem. Bacznie przyglądaj się, jak funkcjonuje firma, na co jest przyzwolenie, a co zdecydowanie jest niemile widziane, obserwuj relacje i interakcje, sposób komunikacji. Szukaj równowagi między eksponowaniem aktywności, a obserwowaniem firmowej rzeczywistości.

Dobre relacje w pracy

Większość mam to świetni pracownicy – najczęściej mają jasno wyznaczone terminy realizacji zadań – to czas zmiany opiekunki, czy godzina odebrania dziecka ze żłobka. Oznacza to, że większość z nas w pracy jest skoncentrowana na tym co ma do zrobienia, bo MUSI wyjść o określonej godzinie.

Pamiętaj jednak, że pracujesz wśród ludzi, w zespole. Zainteresuj się co zmieniło się u Twoich współpracowników, poznaj nowych. Jeśli jesteś nowa skorzystaj z internetu i informacji w nim zawartych. To wzmacnia relacje i ułatwi Ci szybsze wdrożenie do zespołu, a także pozwoli być skuteczniejszą.

Uważaj na dwie rzeczy – po pierwsze nie rób wokół siebie Kółka Matek (grupa mam trajkoczących o swoich pociechach). Po drugie nie zalewaj wszystkich (szczególnie bezdzietnych) opowieściami o swoim Maluszku… Mogłabyś mówić o Nim godzinami – to zrozumiałe – ale akurat praca to nie najlepsze miejsce do tego.

Komunikacja, zasady, planowanie

Ustal harmonogram i sposób współpracy – jeśli chcesz wykorzystać przerwy na karmienie doprecyzuj zasady. Najważniejsza jest w tej sytuacji spokojna rozmowa. Dotrzymuj terminów. Przemyśl swój dzień/tydzień/miesiąc pracy, jak ognia unikaj spiętrzania obowiązków. Zapisuj wszystko w kalendarzu. Jeśli na dobry początek narobisz sobie zaległości – później trudno będzie nadgonić terminy.

Wykorzystuj twórczość, której uczysz się od Twojego Dziecka

Z czasem zakres realizowanych zadań i projektów będzie wzrastał. Zwróć uwagę na swoją postawę w problematycznych i trudnych sytuacjach. Szukaj alternatywnych rozwiązań, nowych możliwości. Jeśli czujesz, że jakiś problem Cię przytłacza – omów to z szefem. Przyjdź jednak do niego z konkretnymi propozycjami rozwiązania.

Pokaż szefowi, że liczysz się z jego wiedzą, doświadczeniem, szukasz wsparcia w dążeniu do uzyskania optymalnego rozwiązania. Większość szefów ma dość żali i problemów wszystkich pracowników dokoła. Pokaż, że jesteś partnerem i profesjonalistką. Wiesz przecież, że masz dla kogo się starać – ktoś na Ciebie czeka w domu. 🙂

Zdjęcie: Storyblocks.com

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Anna Dolot
Ekspert HR, Grupa ATERIMA. Od ponad 8 lat zajmuje się tematyką HR, procesem rekrutacji i selekcji pracowników. Autorka artykułów i badań w prasie specjalistycznej i naukowej. Trener z obszaru miękkich umiejętności HR. Mama trzyletniej Oli.
Podyskutuj

Mama wraca do pracy. Krok 5: Plan działania

Plan działania i to w kilku wariantach. Ostatni krok Mamy na drodze do powrotu do pracy. Czasami już samo zapisanie swoich planów przybliża nas do ich realizacji. Czas na podsumowanie, zebranie informacji i powrót na rynek. Mamo! Do dzieła!

  • Marta Maciszewska-Malinowska - 22/04/2019
młoda kobieta planuje siedzi przy biurku i planuje swoje działania

Niektórzy rodzice mówią, że dziecko nauczyło ich, że nic nie można zaplanować. Zawsze coś może się wydarzyć niespodziewanie. Ja jednak zachęcam Cię Mamo do tego, aby swój powrót do pracy zaplanować szczegółowo i jednocześnie zastanowić się, co zrobisz w sytuacji, kiedy będzie trzeba wprowadzić zmiany.

Przeszłaś już 4 ważne kroki, znasz swoje mocne strony, obawy, potrzeby, perspektywę pracodawcy, rynku, Twoich najbliższych. Ostatni 5 krok to zaplanowanie powrotu. Weź kartkę papieru i zapisz swój plan. Pamiętaj, że spisane ustalenia mają zdecydowanie większe szanse na realizację, jeśli nie masz motywacji, aby zrobić plan, jak znajdziesz ją, aby wrócić do pracy?

Cel i termin

Zapisz u góry kartki swój cel np. wracam do swojej pracy na ¾ etatu. Dodaj datę, kiedy chcesz go osiągnąć. Szczegółowo np. 01.09.2015. Zadaj sobie pytanie: co chcę dzięki temu osiągnąć? I zapisz swoje oczekiwania obok celu. To może być przykładowo bezpieczeństwo finansowe, awans, rozwój swoich kompetencji etc. Wracaj do tych oczekiwań w trakcie realizacji planu. Jeśli będziesz mieć wątpliwości co zrobić, sprawdź czy działanie o którym myślisz pozwoli Ci osiągnąć to, co zapisałaś obok celu.

Kamienie milowe

Wyznasz sobie drogę do celu i narysuj ją na kartce. Teraz podziel ją na mniejsze kawałki, etapy. Przy każdym z nich narysuj symboliczny kamień milowy i nazwij go. Np. na drodze powrotu do pracy może Cię czekać: podpisanie umowy z opiekunką/ żłobkiem, negocjacje z szefem/szefową, ustalenie podziału obowiązków z najbliższymi, zapisanie się na zajęcia tylko dla siebie, telefon do zaufanej osoby z firmy, aby wybadać sytuację, ustalenie procedury działania na wypadek choroby dzieci. Zapisz je chronologicznie lub według ważności. Przy każdym zapisz datę realizacji tego etapu.

Mam vs potrzebuję

Przy każdym z kamieni milowych wypisz wszystko to, co już masz, aby zrealizować ten etap. Zapisz wszystko co posiadasz, także w zakresie emocji, doświadczenia etc. Przykładowo przy kamieniu milowym Podpisane umowy ze żłobkiem możesz już mieć: wizyta w żłobkach w okolicy, wybór dwóch najlepszych, opinie od innych rodziców, wsparcie w odwożeniu do żłobka nr 1 (sąsiadka), pozytywne doświadczenia z własnego dzieciństwa. Zrób tak z każdym kamieniem. Teraz dopisz to, czego potrzebujesz, aby zrealizować ten etap. Może to będzie ponowna wizyta w żłobkach, aby podjąć ostateczną decyzję, telefon do zaprzyjaźnionej Mamy z prośbą o podzielenie się doświadczeniem. Wypisz 3 kluczowe działania, jakie potrzebujesz jeszcze podjąć. Zrób to przy każdym kamieniu milowym.

Zacznij działać

Spójrz na swój plan i zacznij działać od teraz. Który etap chcesz zrealizować jako pierwszy? Polecam zacząć od tego, który jest najbliższy chronologicznie lub najtrudniejszy. Jeśli go przejdziesz reszta będzie wydawać się łatwiejsza. Powieś swój plan w widocznym miejscu lub zaglądaj do niego regularnie np. codziennie wieczorem. Planuj działania na następne dni i odhaczaj zrealizowane etapy.

Pozostaje kwestia planów awaryjnych. Znam Mamę, która świetnie przygotowała się do powrotu do pracy. Praca nad sobą, coaching, szczegółowy plan działania. Niestety kamień milowy Rozmowa z pracodawcą nie został zrealizowany po jej myśli. Pracodawca nie zgodził się na pół etatu, zaproponował wszystko albo nic. Co zrobiła?

Wybrała plan B, czyli rozstanie z tym pracodawcą na rzecz pracy freelancerskiej. Jej cel brzmiał Łączę pracę z macierzyństwem na swoich warunkach, czyli pracuję max. 5 godzin dziennie. Mogła go zrealizować inną drogą. Stwórz Mamo jeszcze minimum 2 plany działania. Nie musisz robić ich szczegółowo, zapisz sobie cel i kamienie milowe. Niech Twoja głowa wie, że jest wiele dróg, jak będzie trzeba pójść nową, masz już mapę.

Jesteś gotowa, poradzisz sobie. W trudnych momentach, które będą na pewno, możesz zawsze liczyć na inne Mamy. Jeśli masz wątpliwości, pytania, chcesz więcej wsparcia – poproś o pomoc. Bądź z siebie dumna po każdym działaniu, jakie podejmiesz. Już jesteś na drodze do celu.

Jeśli chcesz poznać poprzednie kroki, sprawdź pełną listę tekstów Marty >>> 

Zapraszamy!

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Marta Maciszewska-Malinowska
Mama Wiktora i Leny. Ekspert Programów Working Parents. Wierzy, że każda firma może stworzyć środowisko przyjazne rodzicom, a pracownicy łączyć pracę i rodzinę w zgodzie ze sobą. Pomaga firmom wdrożyć odpowiednie benefity dla rodziców, ponieważ wie, że jeśli dobrze w pracy, to dobrze w domu. Lubi analitykę i jasno określone cele dlatego każdy Program Working Parents to także badanie potrzeb pracowników zakończone raportem dla HR.
Podyskutuj

House manager w domu pełnym kosmitów

Przeczytałam wywiad z Justyną Walczak, niezwykłą, spełnioną mamą, opowiadającą o życiu w rodzinie z dziewiątką dzieci (i z dziesiątym w drodze...). „O, ludzie, to przecież niemożliwe!” – pomyślałam, mając sama na co dzień do ogarnięcia małe kosmitki w liczbie zaledwie dwóch. Niedowierzanie, podziw i ciekawość sprawiły, że czym prędzej postanowiłam kupić książkę. O wywiadzie opowiedziałam przyjaciółce, też mamie. „To jak rozmawiać z kosmitą...!” – skwitowała. Nie wiedziała o książce, a tym bardziej o jej tytule.
  • Natalia Małozięć - 17/04/2019

Multirodzina

Książka Justyny Walczak porusza ważną kwestię, a mianowicie problem społecznego postrzegania rodzin wielodzietnych. Autorka opisując własne doświadczenia i reakcje napotykanych osób, najczęściej pisze o współczuciu, czy upatrywaniu oznak patologii w posiadaniu licznego potomstwa. Kiedyś rodzenie dzieci uznawano za całkiem normalne zjawisko, bo i podobnych rodzin było więcej… Teraz jednak, wielu obywatelom w głowie się nie mieści, że można z wyboru zostać pełnoetatową multimamą i szczęśliwym multitatą. A to właśnie ich sposób na życie!

Poświęcić się pracy zawodowej, czy zrobić karierę w macierzyństwie? Justyna już zdecydowała. Autorka książki podkreśla, iż jest kobietą świadomą, realizującą swoje powołanie. Traktuje je jako konkretną pracę do wykonania. A uzyskany dyplom lekarza? Przy częstym udzielaniu pierwszej pomocy własnym i okolicznym dzieciakom, stał się bezcenny. Wynagrodzenie? Owszem, jest – „w postaci zwielokrotnionej miłości” – pisze Justyna.

Justyna pięknie wyraża się o swoich dzieciach. Używa wielu różnych określeń, a pod każdym z nich kryje się morze miłości. Ze wzruszeniem przewiduje moment, kiedy znów będą musieli z mężem przesiąść się do wozu w normalnym rozmiarze…

Inwazja kosmitów

Tytułowi „kosmici”, czy „obcy”, jak pisze o swojej gromadce Justyna, to główni bohaterowie, czyli Walczakowa gromadka. Wydają się być „obcymi”, kiedy zmieniają się, dorośleją i wyślizgują się z rodzicielskich sieci. Stają się samodzielni i zaczynają mieć własne zdanie. Ku zdziwieniu mamy, coraz częściej krytyczne, również i wobec domowych zasad. Wychowanie zaczyna stawiać coraz większe wyzwania. Trudno nadążyć, kiedy ma się w domu przedstawicieli wszystkich rozwojowych etapów. Kosmiczne perpetuum mobile.

Rodzicom wesołej gromadki też przydaje się kosmiczny pierwiastek. Muszą zaopatrzyć się w niespożyte pokłady energii, cierpliwości i pomysłów. Zarządzanie takim statkiem kosmicznym wyczerpuje, dając jednocześnie siłę na ciąg dalszy. Cieszy, śmieszy, wzrusza, denerwuje i pogrąża w otchłani rozpaczy. Na przemian i w kółko.

Sport ekstremalny

Justyna jednak nie narzeka i nie użala się nad sobą. Nie odkrywa przed nami wszystkich swoich emocji. W swojej rodzinnej opowieści jest prawie zawsze radosna i zdystansowana. Można podziwiać jej wypracowany, zdrowy dystans do błahych spraw. Tym bardziej, że odróżnienie problemów ważnych od całej reszty, wcale nie jest łatwe.

Autorka oszczędza nam nieodłącznej przecież, ciemnej strony medalu. Nawet kiedy wylicza powody wizyt na izbie przyjęć zaprzyjaźnionego już szpitala, robi to wydawałoby się, z uśmieszkiem na ustach. „(…) czujemy się szczęśliwi, mogąc uprawiać z mężem ten sport ekstremalny (…)” – podsumowuje.

Uważam, że jednym z lepszych fragmentów jest opis „porodowego współ-doświadczenia” ojca rodziny, Wojtka. Są spore emocje i wzruszenie.

Szkoła życia

Każdy członek Walczakowej rodziny przechodzi swoistą szkołę życia. Najtrudniejsze lekcje odrabia pewnie mama, dzielnie stawiając czoła codziennym multiwyzwaniom. W książce mamy garść dowcipnych opisów logistyczno-wychowawczych wirtuozerii oraz efektywnego manipulowania zasobami w wykonaniu Justyny. Wyrazy uznania należą się również tacie, który nie tylko stara się zapewnić rodzinie ważną część „zasobów”, ale dba o to, by być aktywnym tatą, kiedy to tylko możliwe.

„Progenitura” Walczaków nie ma wyboru. Czeka ją przyśpieszony proces dorastania. Mama i tata nie mogą być na każde zawołanie. Miłość i uwaga choć mnożone, są przede wszystkim dzielone. Podział obowiązków, dyżury i wspieranie (a z czasem i zastępowanie) mamy w wielu domowych pracach, wychodzi dzieciakom na dobre. Kochają się na zabój i kiedy trzeba, bez zastanowienia stają za sobą murem. Opieka nad młodszym rodzeństwem to dla nich inwestycja w rodzinną przyszłość.

Walczakowy kosmos to miejsce niezwykłe. Ciepłe i radosne. Tu nie ma mowy o nudzie. Nie ma też czasu na niepotrzebne rozmyślania. Jest tu i teraz, do dziesiątej potęgi!

Justyna Walczak „Dom pełen kosmitów”

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Natalia Małozięć
Absolwentka Wydziału Filozoficznego UJ. Psycholog dziecięcy i trener twórczości. Komponuje i prowadzi zajęcia dla dzieci. Od 2 i pół roku po uszy zanurzona w macierzyństwie. W codziennym ogarnianiu rzeczywistości pomagają jej poczucie humoru, marzenia i opisywanie tego, co się dzieje.
Podyskutuj
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie
Może Cię zainteresować także:
Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail