Czego szukasz

Moja szefowa mówi: Dzieci są najważniejsze

Wystarczy godzina przy śniadaniu i filiżance kawy, aby przekonać się, że Agata Paś jest mistrzynią w łączeniu kompetencji Supermamy i zawodowego przywódcy. Emanuje odwagą i dynamizmem, z którymi kojarzymy markę firmy, dla której pracuje. Nic dziwnego, że młodej kierownik największej perfumerii w Polsce udało się zgrabnie powrócić z urlopu macierzyńskiego. Pozytywna energia Agaty udziela się wszystkim! A może Ty chciałabyś dołączyć do Zespołu Sephora>

  • Redakcja portalu Mamo Pracuj - 09/09/2016
Agata Paś z dziećmi w kawiarni

Teraz wydaje się to zaskakujące, ale pierwszą pracę w Sephorze podjęła Pani jeszcze na studiach – miała być chwilowym zajęciem. Co skusiło studentkę polonistyki do pracy w branży kosmetycznej?

W zasadzie zaczęłam pracę jeszcze przed rozpoczęciem studiów, szukałam dodatkowego zajęcia, które pozwoliłoby mi dorobić. Rzeczywiście praca miała być tymczasowa, chciałam osiągnąć niezależność finansową. Zaczynałam od pracy kasjera w nowo otwartej perfumerii w poznańskim centrum handlowym M1, kompletowano wtedy zespół od samego początku. Co ciekawe, nie ja znalazłam tę pracę, a ona mnie – znajoma zapewniała, że idealnie się tam sprawdzę. To był zupełny przypadek, ale zostałam w Sephorze do dziś. Po drodze sporo się wydarzyło!

Właśnie – z czasem okazało się, że ma Pani nie tylko świetny zmysł estetyczny, ale też przywódczy.

Moja przygoda zaczęła się od pracy konsultanta i choć miałam zostać w firmie tylko na chwilę – bardzo mi się spodobało. Zaczynałam mając 19 lat, ale ścieżka kariery była klarowna – całkiem sprawnie wspinałam się po szczeblach tej drabiny. Szybko awansowałam na stanowisko starszego konsultanta. A później nastąpiły zmiany w moim życiu i z Poznania wróciłam do Warszawy. I to wcale nie oznaczało końca przygody z Sephorą – dostałam propozycję pracy w perfumerii na stołecznej Sadybie. Z czasem natłok zajęć na polonistyce sprawił, że musiałam zrezygnować z pracy na jakiś czas. Minęło półtora roku i podobnie jak na początku – to praca znalazła mnie. Spotkałam koleżankę, która nadal pracowała w perfumerii – zapytała czy nie chciałabym spróbować swych sił na stanowisku specjalisty w Galerii Mokotów. Na drugi dzień dostałam telefon od manager regionalnej. Studia dobiegały końca i wreszcie osiągnęłam stabilizację czasową. Błyskawicznie podjęłam wyzwanie. Nabrałam wiatru w żagle i po 6 miesiącach awansowałam na stanowisko kierownika.

sephora_wywiad_sklep_sala_640

Antek był już wtedy na świecie?

Nie było Antka, a nawet – nie było jeszcze jego taty w planach! Miałam 24 lata i byłam chyba najmłodszym kierownikiem Sephory w Polsce. Sprawy zawodowe miały się coraz lepiej, a do tego całkiem szybko zaczęły się klarować pewne kwestie w moim życiu prywatnym. Pojawił się tata Antka i Bianki. Będąc kierownikiem w perfumerii na Mokotowie dowiedziałam się, że na świat przyjdzie Antek.

To było pierwsze dziecko – nie bała się Pani tej przerwy w karierze?

Po urodzeniu Antka firma dała mi możliwość powrotu do pracy. Antoś miał 7 miesięcy – niestety wtedy urlop macierzyński trwał krócej niż teraz. Tym razem znalazłam się w perfumerii w Jankach – sama poprosiłam o zmianę lokalizacji, chciałam zmniejszyć odległość miejsca pracy od domu. Na wypadek sytuacji kryzysowej mogłam się szybko przemieszczać. Miałam nową energię do pracy, trafiłam też do zupełnie nowego zespołu – zmiana była naprawdę świetną decyzją. Te dwa i pół roku to były złote lata w perfumerii. Ale znowu przyszedł czas na ewolucje.

Zmiany to chyba dla Pani najlepsza siła napędowa.

Na to wygląda! W Jankach prowadziłam szkolenia i pojawiła się możliwość przejścia z perfumerii do siedziby naszej firmy i pracowania w dziale szkoleń. To było zdecydowanie to, co chciałam robić. Antek był już starszy, a ja miałam więcej czasu. Przez półtora roku szkoliłam naszych pracowników, sama mając wsparcie coachingowe – zresztą bardzo cenne. To była wartość dodana, tę wiedzę wykorzystuję do dziś w perfumerii, którą kieruję. No i tu klasycznie – nastąpiła zmiana (śmiech).

sephora_wywiad_plac_zabaw_640ver2

Jeśli dobrze kalkuluję – na świat przyszła Bianka.

Zgadza się. I tym razem byłam dłużej na urlopie macierzyńskim – łącznie półtora roku. Sześć miesięcy temu wróciłam do pracy, a Bianka została szczęśliwym członkiem społeczności żłobka. Jeśli chodzi o pracę – znowu pojawiła się propozycja nie do odrzucenia: kierowanie Sephorą w Arkadii. To największa perfumeria w całej Polsce. Co ciekawe, tę samą propozycję dostałam kilka lat wcześniej – wtedy nie byłam na to gotowa. Tym razem zastanawiałam się długo, ale uznałam, że nie mogę odrzucić drugiej szansy. Po dwóch tygodniach podjęłam decyzję – zgadzam się!

Wiele mam obawia się, że nie będą potrafiły odnaleźć się w nowej sytuacji zawodowej. Te dwa tygodnie namysłu też wynikały z Pani wątpliwości?

Pewnie, i myślę, że to jest naturalne. Zastanawiałam się czy uda mi się pogodzić pracę z byciem mamą dwójki dzieci, ale doszłam do wniosku, że szczęśliwa mama, to spełniona mama, czyli w moim przypadku – pracująca. Nie wyobrażam sobie siedzenia w domu, potrzebuję kontaktu z ludźmi. Poczułam, że to właściwy czas. Zresztą, bardzo szybko te wątpliwości okazały się niesłuszne – świetnie radziłam sobie z godzeniem obowiązków pracownika i mamy, a planowanie codziennych czynności stało się dużo łatwiejsze.

Jeszcze tego nie przetestowałam, ale ponoć bycie mamą dostarcza nie lada kompetencji albo szlifuje dotychczasowe – rodzice są mistrzami zarządzania. Które z nich przydały się w pracy?

Już udowodniono, że mamy są najbardziej efektywnymi pracownikami. Być może przez to, że czas pracującej matki jest ograniczony, udaje mi się wpisać w codzienny kalendarz obowiązki w pracy i w domu. Udoskonaliłam swoje zarządzanie czasem, bo bardzo jasno stawiałam sobie cele – muszę to zrobić dziś, jutro będą inne zadania. Muszę zdążyć ze wszystkim – poprawiłam logistykę i stałam się jeszcze bardziej konsekwentna. Do tego kwestia zarządzania ludźmi – bycie mamą podniosło moją zdolność empatii. No i nasza mocna cecha – my matki jesteśmy wszechstronne.

Często firmy obawiają się powrotów młodych matek po urlopie macierzyńskim lub wychowawczym i dziękują swoim pracownicom. Pracodawca boi się spadku ich zaangażowania. Jak w rzeczywistości jest z tym entuzjazmem matek – może właśnie rodzina jest dla nich motywacją w życiu zawodowym?

To żadna nowość – często słyszy się, że kobiety, które zostały matkami nie mają możliwości powrotu do pracy i że są przymuszane do urlopu wychowawczego. Po czym wracają i po miesiącu dostają wypowiedzenie. Kobiety mają z tyłu głowy te obawy, że po ciąży życie zawodowe nie będzie takie samo, ale niekiedy chęć zostania matką jest silniejsza. Dla mnie macierzyństwo było takim czasem, w którym wiedziałam, że inwestuje w siebie i w swoją rodzinę. Oczywiście obawy też się pojawiły – do dziś pamiętam jak mocno waliło mi serce, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży z Antkiem. Na rozmowę z moją przełożoną szłam ze łzami w oczach. Tymczasem pojawiło się ogromne zaskoczenie – na wieść o ciąży przełożona powiedziała, że bardzo się cieszy i życzy mi wszystkiego najlepszego. Zresztą, kiedy mój brzuch się zaokrąglał, to właśnie szefowa spokojnie oznajmiła, że to już czas, bym odpoczęła.

sephora_wywiad_sklep_makijaz_640

Zespół Sephory to chyba w ogóle mocno żeńskie środowisko z silnym, kobiecym wsparciem?

Sephora to głównie kobiety! Moja przełożona, której powiedziałam o przyjściu na świat Antka, też była matką, doskonale rozumiała moje potrzeby. Kiedy byłam w ciąży z Bianką pojawiły się komplikacje. W kontekście zawodowym ten moment nie był idealny, ale nie zastanawiałam się nawet przez chwilę. W związku z zagrożoną ciążą musiałam zrezygnować z pracy bardzo wcześnie – na polecenie lekarza, w ostatniej chwili wycofałam się z poprowadzenia ważnej konwencji dla kilkudziesięciu osób. Był sobotni poranek, usiadłam na schodach mojego domu, na zmianę śmiałam się i płakałam. Ten telefon do szefowej nie był łatwą sprawą, ale obawy, które miałam, okazały się niesłuszne. W słuchawce usłyszałam najpierw ciszę, a później zdanie: Aga, dzieci są najważniejsze. Ta firma dała mi mnóstwo szans i możliwości, jest przyjazna mojej rodzinie. To samo zapewniam dziewczynom w moim zespole. Aktualnie cztery z nich to mamy na płatnych urlopach.

Pojawiły się dla Pani, jako młodej matki, jakieś udogodnienia zawodowe?

Nigdy nie mam problemu z ustawieniem grafiku – jeśli rano muszę pojechać z dziećmi do lekarza, zaczynam pracę o dwunastej, a gdy w ciągu tygodnia któreś z nich zachoruje – po prostu dostaję zwolnienie lekarskie i zostaję w domu. Firma zawsze wychodziła naprzeciw moim oczekiwaniom. Nigdy nie spotkałam się z opcją pt. „nie możesz”, „nie masz do tego prawa” albo „bój się”. Zawsze, kiedy potrzebowałam zostać z dziećmi, dostawałam urlop.

sephora_wywiad_park_dzieci_640

Obserwując Antka i Biankę ma się wrażenie, że pozytywną energię odziedziczyli w genach. Założę się, że rozstanie z mamą na czas pracy nie stanowiło dla nich problemu?

Paradoksalnie, to ja bardziej przeżyłam nasze rozstania. Emocjonalnie to trudne, tęskniłam za dziećmi, pojawiały się momenty zwątpienia – czy dobrze zrobiłam? Antek został z nianią, która mieszkała niedaleko nas, taką naszą „trzecią babcią”, a Bianka chodzi do żłobka. Dzieci błyskawicznie polubiły te zmiany.

Coraz częściej na opiekę nad dziećmi decydują się ojcowie – Pani mąż podjął się tego wyzwania?

Mój mąż jest świetnym wsparciem, to fantastyczny ojciec. Pracuje w domu, prowadzi firmę, która mieści się przy naszym mieszkaniu, więc w sytuacji awaryjnej może zająć się dziećmi. Zresztą, to on oznajmił mi, że już czas, bym po ciąży wróciła do pracy, bo w domu robię się nieznośna (śmiech).

Bardzo dziękuję za rozmowę!

Z Agatą Paś, kierownikiem perfumerii Sephora rozmawiała Marika Krystman.

Poszukujesz pracy, która dopasuje się do Twoich potrzeb? Dołącz do Zespołu Sephora >>>

Zdjęcia: własność Sephora

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Redakcja portalu Mamo Pracuj
Podyskutuj

Szczera do bólu, prawdziwa, piękna i zatroskana – Dagmara Hicks, mama trojaczków, żona i blogerka calareszta.pl

"Chcę dla swoich dzieci fajnego świata" - mówi Dagmara Hicks, mama trojaczków, żona i blogerka. A ja się pod tym podpisuję! Zapraszam Was do rozmowy z niezwykle ciekawą, odważną i mądrą kobietą, która nie boi się marzyć i spełniać swoje marzenia, przyznawać do błędów i słabości, która jest do bólu autentyczna, i można ją albo pokochać albo... Przekonaj się sama!
  • Agnieszka Kaczanowska - 10/04/2019
Dagmara Hicks blogerka całareszta.pl z rodziną

Szczera do bólu, prawdziwa, piękna i zatroskana – Dagmara Hicks, mama trojaczków, żona i blogerka calareszta.pl – kim jest? O czym marzy a czego się boi? I skąd czerpie siłę?

Dagmaro, Ty nie ściemniasz, prawda? Kawę na ławę. Piszesz o trudnych momentach macierzyństwa, czasem o takich emocjach, które wiele z nas ukrywa… Skąd czerpiesz siłę i odwagę?

Boję się bardzo wielu rzeczy, ale niestety na te, których boję się najbardziej, mam niewielki wpływ. Jeśli zaś chodzi o słowo, którym się na co dzień posługuję – wierzę w wolność wypowiedzi. Nie boję się powiedzieć tego, co większość myśli. Czego miałabym się bać? Już dawno przestałam się przejmować jednostkowymi krytycznymi opiniami.

Mam nadzieję, że społeczność, którą zbudowałam, to osoby podobne do mnie – mogę poznać każdy światopogląd, przyjaźnię się z osobami o skrajnie różnych poglądach, innych niż moje własne, potrafię to rozdzielić. Nudno by było, gdybyśmy wszyscy myśleli identycznie. Poznawanie innych opinii czy sądów często skłania do myślenia i mam nadzieję, że tak jest w przypadku mojego bloga, który wychodzi poza ramy parentingu, zahacza o publicystykę, bywa dziennikiem.

Ludzie, którzy czytają mnie regularnie, znają moje poglądy na temat Kościoła, homoseksualizmu, aborcji, małżeństw jednopłciowych, polityki. Wydaje mi się to naturalne, że poruszam takie tematy. Pisanie o kocykach i smoczkach mnie nie interesuje. Wraz z urodzeniem dzieci nie pozbawiłam się umysłu, wręcz odwrotnie – chcę dla swoich dzieci fajnego świata. Te mamy, do których piszę, tworzą ten świat w głowach swoich dzieci, w domu, w swoim środowisku.

Zmiany trzeba zacząć od tych najmniejszych. Jeśli moje słowo skłoni kogoś do przemyśleń – cudownie.

A kim jest Dagmara Hicks? Pytam trochę przewrotnie, bo ja mogę napisać, że mamą trojaczków, żoną i mieszkasz w Australii ale jak sama o sobie napiszesz to będzie bardziej ciekawe! 😉

Jestem kobietą, obywatelką świata, dumną mamą, Polką, biegaczką, miłośniczką kina i jedzenia. Jak to powiedziała Madeleine Albright – jestem optymistką, ale zatroskaną. Noszę w sobie sprzeczności. Potrafię w jednym zdaniu wypowiedzieć dwie wykluczające się tezy i uznać je za słuszne. Bywa to męczące, podobnie jak mój charakter, który każe mi się nie zatrzymywać, przeć do przodu, jak to typowy Strzelec.

Zawsze byłaś taka odważna i bezpośrednia?

Bezpośrednia chyba tak.

Bardzo rzadko zapala mi się czerwona lampka, nie aplikuję filtra, nie bywam dyplomatką, nie znoszę fałszu, udawania, podstępów. Niektórzy to we mnie kochają, inni nienawidzą.

Nie mogę nadal uwierzyć w to, że ludzie w 2019 roku wolą piękne kłamstwo od prawdy.

Sama ponad wszystko cenię sobie szczerość. Wolę konfrontację i oczyszczenie atmosfery niż kiszenie się w żalach i frustracjach. Uwielbiam jasne sytuacje. Wydaje mi się, że gdybyśmy nauczyli się szczerości, świat stałby się dużo prostszy.

Nie uważam się za osobę odważną. Boję się rekinów, pająków, węży. To dlatego mieszkam w Australii. Hahahaha. A tak na serio – nie boję się żyć po swojemu, ale z tego, co widzę, przychodzi to chyba z wiekiem i doświadczeniem, więc pewnie nie jest to nic szczególnie w moim przypadku wyjątkowego.

Ja wiem, że moje dzieci dodały mi odwagi, takiej pewności, waleczności i gotowości do…. wszystkiego. A skąd Australia?

Mój mąż jest Australijczykiem. Mieszkał 10 lat w Polsce, teraz czas na mnie, żeby się tu trochę „pomęczyć”. Chcieliśmy, aby dzieci nauczyły się angielskiego i pomieszkały w swoim drugim domu, w Polsce akurat sytuacja polityczna nieciekawa, w moim ukochanym Krakowie smog, więc mieszkamy chwilowo blisko Oceanu, w kraju wiecznego słońca.

Ja uwielbiam Twojego bloga, i czasem wystarczą mi Twoje leady 😉 aby wiedzieć „kurcze, ale ma rację kobieta!” – gratuluję! Teraz blog to Twoja praca, prawda? Lubisz? Zamieniłabyś na inną?

Bardzo lubię, bo kocham pisać, ale chętnie „wyszłabym z domu” i coraz częściej szukam takiej opcji. A jednocześnie za każdym razem, kiedy o tym myślę, lista plusów, które ma w sobie ten rodzaj pracy jest oszałamiająca i ciężko z tego zrezygnować. Niemniej jednak chciałabym czasami wyjść z domu, do biura, do znajomych z pracy.

Niestety aktualnie wymagałoby to ogromnych poświęceń całej naszej rodziny, więc robię to, co lubię i co nam pasuje najbardziej. Nie mogę myśleć już tylko o sobie. Gdybym wróciła na etat, pisanie musiałabym odłożyć, a mam wrażenie, że nie postawiłam jeszcze ostatniej kropki.

A jak to jest z hejtem, dostajesz czasem? Jak sobie z nim radzisz?

Bardzo rzadko, właściwie wcale. Kasuję komentarz (często całego nawet nie czytam), blokuję użytkownika i tyle się tym przejmuję. Osoby, które uprawiają hejt, marzą o słownej potyczce, nie daję im tej satysfakcji. Zablokowałam też osoby, które szukały dziury w całym, ciągle się czepiały, ironizowały na granicy bezczelności.

Szkoda mi na takich ludzi czasu i energii. Niech sobie idą gdzie indziej psuć klimat. Hejt mnie nie dotyka, bo do absolutnie wszystkiego można się przyczepić. Trzeba być twardym i wiedzieć swoje, a nie przejmować się innymi. Przecież nawet w rodzinie musimy wykazać się asertywnością.

Pracowałaś w korporacji, prawda? Przed erą dzieci, czy po? No i opowiedz proszę jaka była Twoja droga do bloga – ale rym… o matko! Kiedy z bloga dla siebie stworzyłaś swoje miejsce pracy? Po jakim czasie? A może od razu plan był – bloguję bo chcę mieć z tego swoje pieniądze?

Pracowałam w korpo i przed i po dzieciach. Na dłuższą metę nie dałam rady pogodzić pracy na pełny etat z byciem mamą. Oboje z mężem byliśmy na kierowniczych stanowiskach w wielkich firmach, które wymagają od pracownika elastyczności, czytaj: ciągłych nadgodzin i dyspozycyjności 24/7. Byłam jedyną osobą na 100 osób w naszym biurze, która miała dzieci, mimo najszczerszych chęci, nikt nie rozumiał moich problemów.

Niektórzy ludzie są pracoholikami i nie wiedzą co to równowaga pomiędzy pracą a życiem. Ja wiem. Niestety uważam, że to prawda, że od kobiet oczekuje się, aby pracowały tak, jakby nie miały dzieci, a wychowywały dzieci tak, jakby nie pracowały. Kobiety nadal są dyskryminowane.

W przedszkolu oczekuje się, że mama będzie siedziała w pierwszym rzędzie na przedstawieniu, które organizuje się o godzinie 13 we wtorek. Jednocześnie w tym samym czasie ma w pracy prowadzić konferencję z pracownikami w 4 różnych krajach. To były moje realia.

Nawalałam na obu frontach, a z mężem mijałam się w drzwiach. Poza tym dzieci mi chorowały, nie mogliśmy znaleźć niani dla trojaczków w podkrakowskiej wsi z kiepskim dostępem do publicznego transportu, czułam się zmęczona wiecznym rozkrokiem – nigdzie nie byłam na 100%.

Bloga pisałam już wcześniej, bardziej jako pamiętnik, na pamiątkę i dla znajomych, żeby wiedzieli, co u nas słychać, ale jak zaczęłam myśleć o rezygnacji z pracy, rozwinęłam go. Właściwie nie miałam wtedy pojęcia co z tego wyjdzie, nie miałam planów na uczynienie go pracą. Stało się to jakby samo z siebie, naturalnie i w miarę szybko. Nadal nie mam biznes planu, bo ten blog to dla mnie wielka, życiowa pasja, nie maszynka do robienia pieniędzy.

Nie brakuje Ci czasem zespołu, osób „z pracy”? A może masz kogoś z kima stale współpracujesz?

Bardzo mi tego brakuje! Szczególnie od czasu, kiedy przeprowadziłam się na drugi koniec świata i nie bywam na spotkaniach z fanami, konferencjach, branżowych eventach itp. No ale przecież nie można mieć wszystkiego. Nie mam na przykład głupiego szefa, czy to nie plus? 😊

No ba! I To jaki! 😉 Zawsze chciałam o to zapytać: jak wygląda dzień znanej blogerki? 😉 Ile czasu zajmuje Ci praca nad blogiem? Masz jakieś „złote rady” dla innych mam, początkujących blogerek?

Praca nad blogiem nigdy się nie kończy. Zawsze szukam pomysłów, zapisuję różne inspiracje. Bywa, że pracuję 10h dziennie kilka dni pod rząd, bywa, że nie pracuję w ogóle przez 3 dni, choć takiego czasu już nie pamiętam. Blog nigdy nie śpi, nie robię sobie urlopów, bo to właśnie na wakacjach materiał jakby sam się robi, bez wysiłku.

Konkurencja jest ogromna, a fani chimeryczni. Trzeba publikować, pisać, codziennie o sobie przypominać i co krok szukać sposobów na przybicie się w masie blogów. Blog to codzienna praca, a jego powodzenie uzależnione od tylu czynników, że to temat na odrębną rozmowę. Wiele osób sądzi, że tu się komuś coś udaje, ma szczęście, farta, czy zna odpowiednie osoby. No nie.

To praca, czasami żmudna i niewdzięczna, piszesz tekst kilka dni, a on potem nikomu się nie podoba. Zamiast się obrażać, trzeba na następny dzień znowu pisać, może inaczej, może na inny temat?

Kiedy nie jesteś z dziećmi, nie pracujesz nad blogiem, to co robisz? Jak się relaksujesz?

Ćwiczę. Uwielbiam sport, dużo biegam, chodzę codziennie na siłownię. Moją miłością jest kino. Lubię też gotować, choć ostatnio trochę zaniedbałam tą pasję, co zauważyli nawet czytelnicy – upominają się o przepisy. Tęsknię za górami, ale tutaj niestety nie mam tej przyjemności.

Myślisz, że mamy a Australii są bardziej wyluzowane niż w Polsce?

Myślę, że na pewno dorosły już do zawieszenia broni i raczej się wspierają, zamiast oceniać i wszystkim ciągle udowadniać, że w macierzyństwo na pewno umieją lepiej. To jest głęboko zakorzenione tutaj w osobowości, wypijane z mlekiem matki – Australijczycy są po prostu pewni siebie, znają swoją wartość, nie muszą jej więc zdobywać dokopując innym. Matki mają jednak i tutaj swoje bolączki. Macierzyństwo, według mnie, stawia przed kobietami na całym świecie bardzo podobne dylematy.

A jakie masz plany? O czym marzysz?

Chciałabym wejść na Mont Blanc, napisać książkę, przebiec maraton w Nowym Jorku, wybudować dom, kupić psa, zrobić sobie kolejny tatuaż, pojechać na narty do Francji, mieć dom w górach, posłuchać Dawida Podsiadło na żywo, zobaczyć kwitnąca wiśnię i Japonię śladami Murakamiego.

Marzę o tym, aby mój blog niósł nadzieję i głębsze przesłanie. Nie jesteśmy w tym same. Jest nas więcej, wszystkie mamy tak samo, możemy, mimo trudności, żyć tak, jak nam pasuje, nawet wtedy, jeśli wybieramy życie dla innych trudne do zaakceptowania, jest nasze, jedyne, najlepsze jakie będziemy miały. Chcę, żeby moje dzieci były ze mnie dumne, a mąż kochał do końca. Marzę o tym, aby mieć już taką pewność, o którą wszystkim nam chodzi…

Dziękuję za rozmowę! No i spełnienia marzeń!

Zdjęcia: wszystkie zdjęcia własność Dagmary Hicks, autorki bloga calareszta.pl, niektóre pochodzą z Facebook’a, inne z Instagrama.

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Kaczanowska
Współzałożycielka mamopracuj.pl, od dziesięciu lat rozwija swoje umiejętności łączenia życia rodzinnego i zawodowego i nawet jej to wychodzi! Lubi wyzwania i cieszy ją kiedy pracodawcy znajdują świetnych pracowników. Mama wesołej trójki, żona i miłośniczka kotów.  

10 mitów pracy z domu, z którymi się zmierzysz

Na temat pracy w domu istnieje mnóstwo wyobrażeń, dla wielu ludzi to tylko dodatkowe zajęcie. Jeśli przedstawi się im, że to główne źródło dochodu, to zakładają swoje dziwne i błędne teorie na ten temat. Choć zapewne każdy, kto rozpoczynał pracę zdalną sam miał wyobrażenia zupełnie odbiegające od rzeczywistości.
  • Agnieszka Wadecka - 10/04/2019
młoda kobieta siedzi pracuje na laptopie w swojej kuchni

10 mitów na temat pracy w domu

1. Praca w domu jest łatwa

Wszystkim się wydaje, że praca w domu to taka prosta, niewymagająca zaangażowania sprawa. Jasne, wszystko zależy od wykonywanego zajęcia, jeśli jest to coś, co lubimy, to jest lżej, ale mimo wszystko, to nadal praca i nie ma większego znaczenia czy wykonujemy ją w biurze czy w domu. Praca w domu wymaga ogromnej samodyscypliny i świetnej organizacji oraz odporności na różne pokusy typu: a tylko wstawię pranie, zajmie mi to sekundę, albo wstawię tę zupę przecież ona sama się będzie gotować. Nie da się tak pracować. To wszystko odciąga nas od naszych zadań i wybija z rytmu, do którego często trudno jest wrócić.

2. Masz mnóstwo czasu na wszystko

Masz czas na sprzątanie, gotowanie, zakupy, no na wszystko, bo przecież… pracujesz w domu. Takich pokus może być wiele, ale pracując w domu należy sobie wyznaczyć czas, w którym tylko pracujemy i mocno się tego trzymać inaczej nie zrobisz nic i będzie nadrabiać po nocach.

3. To takie wspaniałe, że nie masz nad sobą szefa

Cisza, spokój i brak konieczności wyjścia poza próg mieszkania są pewnym luksusem, którego doświadczamy pracując z domu, ale uwierzcie, są minusy. Czasem musimy zapytać przełożonego, jak wykonać konkretne zadanie, a internet nie pozawala na idealną komunikację. Są też takie dni, że zwyczajnie potrzebujemy towarzystwa i oddałybyśmy wiele za dzień w biurze.

4. Nie masz problemu, gdy zachoruje Ci dziecko

Nie musisz brać zwolnienia, bo przecież pracujesz w domu, a i do lekarza możesz iść w każdej chwili, bo nie musisz siedzieć w pracy – powiedział człowiek, który nigdy nie pracował przy chorym maluchu. To wcale nie jest tak, że idziemy do lekarza kiedy chcemy. Jeśli wyjdziemy w czasie, przeznaczonym na pracę, to później to odrabiamy, często późnym wieczorem, albo nocą i często kosztem zadań domowych.

5. Masz lepiej, niż ludzie, którzy muszą dojeżdżać do pracy

Fakt, nie musimy stać w korkach, zbierać się rano w popłochu i w zasadzie nawet nie musimy robić makijażu i wyskakiwać z dresu, co niewątpliwie jest ogromną zaletą. Jednak łączy się to z tym, że tak naprawdę w miejscu pracy jesteśmy całą dobę. Po dniu pracy nie zamykamy drzwi biura, nie wychodzimy do normalnego świata, a przez skype’a czy maila jesteśmy dostępne tak długo, jak długo mamy włączony laptop czy internet w telefonie.

6. Możesz się legalnie obijać

Możesz iść na zakupy, do kosmetyczki, albo spotkać się z koleżanką na kawę, przecież pracujesz w domu, czyli zapewne nie masz określonych godzin pracy. Jasne… My odpoczywamy, a praca sama się zrobi.

7. Masz wygodę, bo możesz pracować przy małym dziecku

Wyobraź sobie, że siedzisz nad ważnym projektem, albo właśnie masz wenę do napisania artykułu, gdy nagle z twórczego zamyślenia wyrywa Cię płacz dziecka. Mały, słodki szkrab, który właśnie potrzebuje jeść, pić albo trzeba mu zmienić pieluchę. Niby jest super, bo pracujesz, masz dziecko przy sobie, nie płacisz za żłobek, ale jest mnóstwo rzeczy, które Cię rozpraszają i odrywają od pracy nieraz w najważniejszym momencie.

8. Nie da się pracować z dzieckiem w domu

Sama wpadłam w pułapkę tego mitu. Wydawało mi się, że nie będę w stanie pracować w domu z dzieckiem. Co więcej, byłam pewna, że nikt nie zatrudnia takich mam. Na szczęście okazało się, że jest zupełnie inaczej. Pomimo, że praca przy dziecku, a zwłaszcza przy chorym dziecku jest trudna i wymaga bardzo dobrej organizacji i samodyscypliny, to jest możliwa. Do tego daje ogromną satysfakcję.

9. Praca w domu trwa krótko

Wszystkim się wydaje, że praca w domu nie trwa długo, kilka godzin, odbębnienie obowiązków na szybko i po wszystkim. Praca lżejsza od snu, można powiedzieć. Sprawy mają się zupełnie inaczej. Jest określony czas na wykonanie zadań, średnio 6-8 godzin dziennie, ale często zaangażowanie w różne projekty czy Webinary wymaga pracy po godzinach albo nawet na urlopie.

10. Praca zdalna nie może być odpowiedzialna i wysoko zarobkowa

Jeszcze można spotkać się ze stereotypem, że praca w domu polega na skręcaniu długopisów, a praca przez internet to tylko wypełnianie ankiet i klikanie w reklamy. Do tego nie da się na tym nic zarobić. To błędne myślenie. Praca zdalna staje się coraz bardziej popularna i obejmuje wiele dziedzin, również tych bardzo poważnych, odpowiedzialnych i wysoko zarobkowych.

Jak widać praca z domu, to praca wykonywana na takich samych zasadach co praca w biurze, z tą tylko różnicą, że nie trzeba wychodzić z mieszkania. Tu również masz deadliny i zadania do wykonania, z których musisz się rozliczyć, o które ktoś się kiedyś upomni. Jeśli to nie szef, który jest nad Tobą, to bank, w którym spłacasz kredyt, bo nawet jeśli jesteś freelancerem, czy blogerką to rachunki musisz płacić, a na to trzeba zarobić pieniądze. Warto obalać mity, które jej dotyczą i pokazywać ludziom, że tak da się zarabiać.

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Wadecka
Szczęśliwa żona i mama trójki dzieci. Macierzyństwo to jej największa pasja, motywująca do rozwoju i działania. Z przyjemnością oddaje się pisaniu. Kocha muzykę, kino i dobre jedzenie. Lubi śledzić trendy i wprowadzać je w życie. Zawodowo początkująca, ale z apetytem na sukces.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie
Może Cię zainteresować także:
Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail