Czego szukasz

Kto pyta, nie błądzi! Gra ”Pytaki” w akcji

Mamo, a czemu ty jesteś znowu zła…? Ja zła? Nigdy w życiu! Jestem nieco poirytowana, trochę mi przykro, może nawet mam żal do… i czuję lekki zawód na myśl o tym, że…, ale nie jestem zła! To dlaczego znowu tak marszczysz nos? No masz – moja córka widzi wszystko…

Przecież nie marszczę nosa… Ale może faktycznie – może jednak coś z tym nosem robię takiego, że on wie, że się zaraz zezłoszczę i tylko ja jeszcze o tym nie wiem… A jeśli nie tylko ona bacznie obserwuje mój nos? Jeśli jest on obiektem obserwacji wszystkich członków rodziny…?

Bo ja na przykład wiem, kto lubi niespodzianki, a kto ma na nie alergię. Znam tytuły ulubionych filmów mojej córki, preferowane kolory odzieży i wiem jak moja córka chciałaby spędzić wymarzoną niedzielę, ale nigdy nie jestem w stanie przewidzieć, że zaraz wybuchnie. Nie przyglądam się jej wystarczająco dokładnie? Może marszczy nos w ten sam charakterystyczny sposób jak ja? Albo robi wielkie oczy? Zaciska pięści…? No, nie wiem.

Ale się dowiem!


 

Gramy w PYTAKI

Czerwony woreczek z 96 żetonami to prawdziwe wyzwanie.

PYTAKI to najprostsza i jednocześnie najtrudniejsza gra z jaką miałam do czynienia.

Najprostsza, bo proste są jej reguły. Proste, ale nie prostackie. Intuicyjne. Oczywiście w pudełku znajdziemy precyzyjne wytyczne jak grać, ale wydaje się, że można te reguły modyfikować nawet w trakcie gry! My tak zrobiliśmy – kombinacji jest mnóstwo. Sami sprawdźcie.

Najtrudniejsza, bo żetony w czerwonym woreczku to pytania i zadania dotyczące naszych emocji i relacji międzyludzkich. Zatem trzeba nie tylko wykazać się wiedzą na temat najbliższych – ich czułych punktów i mocnych stron, lęków, marzeń i planów, ale także niejednokrotnie odsłonić się samemu. I to jest bardzo trudne.

Skąd wiem? Bo mój Mąż poległ na banalnym, wydawałoby się, pytaniu: Co lubisz robić z osobą siedzącą po Twojej lewej stronie? Ta lewa strona mego Męża, to byłam chwilowo ja – chwilowo, bo przecież jestem i prawą ręką, i prawą stroną i prawowitą małżonką. Najpierw rzucił: pić kawę, a indagowany o więcej: jeszcze coś, o czym nie można mówić podczas rozgrywki z dziećmi i… zwiał.

I nie dowiedziałam się czy tylko ta kawa… na ławę, czy coś więcej.

Pytania

Są w niezwykłym woreczku pytania, na które naprawdę warto sobie odpowiedzieć:

  • Czym Wasza rodzina różni się od innych?
  • Co jest Twoim zdaniem najważniejsze żeby dobrze wychować dzieci?
  • Czy chciałabyś/chciałbyś, żebyś któryś z graczy Cię przeprosił? Powiedz mu o tym.
  • Co jest Twoim zdaniem najmilszym zwyczajem Waszej rodziny?
  • Co jest Twoim zdaniem najważniejsze, żeby stworzyć szczęśliwe małżeństwo?

Są takie, które wszystkich rozbawią:

  • Zamknij oczy i powiedz, kto z graczy ma największą stopę, a kto najmniejszą. Sprawdźcie to.
  • Przez kogo z Waszej rodziny lubisz być łaskotana/łaskotany?
  • Jaki jest ulubiony deser osoby siedzącej po prawej stronie?

Są zadania, które mogą okazać się – kiedy gramy w większym gronie – naprawdę wymagające przełamania, niewidzialnych na pierwszy rzut oka, barier:

  • Daj buziaka wszystkim pozostałym graczom.
  • Co lubisz w osobach siedzących po Twojej prawej i lewej stronie? Powiedz im to.
  • Powiedz każdemu z graczy coś miłego.

Jest i Joker – możliwość zadania wybranej osobie dowolnego pytania.

I Karty Uczuć, które pomogą wam uczucia i emocje nazywać, okazywać i identyfikować.

Ufff…

Nie kłamią Autorzy PYTAKÓW – to gra dla osób od lat 4 do 104. I partyjka może trwać kilka minut – jak nasza z Dziećmi i panem Mężem… – do kilku godzin, jeśli nastawi człowiek radary na Resztę Stada i będzie chciał słuchać, pytać i o(d)powiadać.

Gra…?

Chyba jednak coś więcej – nietypowa planszówka, w której wygrywają wszyscy gracze. Można zaryzykować stwierdzenie, że samo sięgnięcie po PYTAKI to wyraz odwagi: kto się na to zdecyduje wygrywa.

Współautorka: Gabrysia Zatoń

Zdjęcia: nadesłane przez producenta gry PYTAKI, autor: www.zdjecianamiare.pl
 


Kilka słów o grze PYTAKI

PYTAKI to NieZwykła Gra Rodzinna. 

Dla kogo? Dla trzylatków, nastolatków, dla rodziców i dla dziadków. Dla całej rodziny. Po co? Aby budować lesze i bliższe relacje rodzinne, rozwijać umiejętności komunikacyjne i spędzać czas w ciepłej, przyjemnej, radosnej atmosferze.

PYTAKI to znakomity prezent dla rodziny na każdą okazję.

Wypróbujcie! 

Zapraszamy na stronę www.pytaki.pl a także www.Facebook.com/pytaki

Udanej zabawy!


Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Nałogowa czytelniczka, która kocha pisać i pisarka, która nie umie żyć bez czytania. Autorka powieści "Oaza spokoju" i "Pustostan". Copywriterka, webwriterka, blogerka. Matka, żona i kociara z tytułem naukowym.
Podyskutuj

Jak wspierać dziecko wracające do szkoły po przerwie i okresie nauki zdalnej?

Lada moment szkolne korytarze znowu będą pełne gwaru i dziecięcych rozmów. Dzieci mają wrócić do szkół i ... no właśnie, co je czeka w murach szkoły po powrocie? Sprawdziany, kartkówki, sprawdzanie zeszytów, wiedzy, czy radość, że mogą spotkać swoich rówieśników i wymienić się doświadczeniami ostatnich miesięcy? Co jest dla nich teraz najważniejsze? Jak myślisz?
dziewczynka z tornistrem na plecach wychodzi do szkoły

Jak wspierać dzieci wracające do szkoły po okresie nauki zdalnej?

To pytanie, które same sobie zadałyśmy. I na które każda z nas w zespole znalazła własną odpowiedź i kierunek. Może nasze rozwiązania pomogą również Twojemu dziecku w powrocie do szkoły, po długiej przerwie związanej z pandemią i nauką zdalną. Ale chętnie skorzystamy też z Twoich podpowiedzi, jak wspierać dziecko wracające do szkoły po długiej przerwie.

W wielu szkołach nauczyciele już dzisiaj zapowiedzieli uczniom, że będą sprawdzać jak pracowali podczas nauki zdalnej. Mają być sprawdziany, kartkówki, ocenianie zeszytów. Czy to właśnie dzisiaj jest naszym dzieciom najbardziej potrzebne?

Obejrzyj Video: Jak wspierać dzieci w nauce?

Nie do końca mamy wpływ na to, co postanowią nauczyciele, jakie zdanie i podejście będzie miała dyrekcja szkoły czy nasi rządzący, ale na jedno ten wpływ mamy. Na to jak przygotujemy nasze dzieci na powrót do szkół, bo dla wielu z nich nie sama nauka i wiedza będzie wyzwaniem, ale spotkanie swoich rówieśników po tak długiej przerwie. Niektórzy przecież, nie liczyli już nawet na powrót w mury tej konkretnej szkoły – patrz, ósmoklasiści.

Jak wspierać dziecko wracające do szkoły po długiej przerwie?

Poznaj nasze podpowiedzi, przeczytaj czym my kierujemy się w rozmowie z naszymi dziećmi i daj znać jak Ty to robisz. Niech powstanie taki mały poradnik rodzica dziecka wracającego po przerwie do szkoły i nauki stacjonarnej.

  • Ważna jest rozmowa i poznanie odczuć dziecka, zaakceptowanie ich, ale też zapytanie: co o tym myślisz? czego się boisz? Co cię stresuje? Może jesteśmy w stanie jakoś pomóc. Wiem, że oceny nie są najważniejsze i że ten rok nie musi być z paskiem.
  • Można umówić się z innymi rodzicami, żeby dzieci miały szansę się spotkać przed szkołą, zanim wrócą i trochę się oswoić z powrotem do normalności.
  • Przez pierwsze dni odbierać lub odprowadzać do szkoły, żeby czuło się pewniej (oczywiście jeśli się zgodzą :)).
  • Fajne działają rytuały, np. raz w tygodniu spędzamy fajnie czas i po szkole idziemy pograć w piłkę, zjeść razem lody itp.
  • Warto też zainteresować się tym, co się będzie działo w tym czasie w szkole, pytać dzieci czego się dziś nauczyły, co usłyszały od Pani itp. Żeby mieć świadomość, jak to wygląda.

Przeczytaj także: 10 książek, które będą wspierać edukację naszych dzieci

  • Generalnie zainteresowanie i przestrzeń na uczucia to już więcej niż luksus.
  • Powtarzać tyle razy ile trzeba, że oceny nie są najważniejsze.
  • Jak nauczyciele oszaleli i zapowiedzieli 5 sprawdzianów po powrocie to pozwolić nie pisać jakiegoś sprawdzianu (jeśli interwencja w szkole nic nie dała).
  • Zrobić 1 dzień wagarów jeśli jest taka potrzeba. 🙂
  • Nie kazać uzupełniać zeszytów z całego roku i nie wymagać dobrych ocen.
  • Dać coś – np. jakiś mały słodycz – dziecku, żeby podzieliło się z koleżankami / kolegami w szkole.
  • Odliczać dni do wakacji możemy odznaczać w kalendarzu. 🙂
  • Zaplanować wakacje.
  • Tulenie się przez co najmniej 15 minut po powrocie. To wycisza i uspokaja.
  • Zielone kółka czy tam kwadraciki nie są najważniejsze. Po prostu ważne jest to żeby jak najwięcej czerpali ze spotkań w szkole.
  • Pytać czy dziecko rozmawiało z kimś na jakiś super interesujący temat, co zbroiło na przerwie. 🙂 Co było najfajniejsze w danym dniu, a co było najtrudniejsze. A jak nie potrafi powiedzieć, to też jest ok.
  • Pytać z czego jest dumne.
  • Rekompensatą za cały tydzień szkoły może być fajny weekend, czas sam na sam dziecka z rodzicem, tak by miało 100% uwagi, wspólny rodzinny seans filmowy wieczorem.
  • Śniadanie do szkoły z tym co lubi. Takie „jedzenie na pocieszenie”. To oczywiście nie oznacza chipsów i batonów, to może być ulubiona kanapka, warzywko, sałatka owocowa itp.
  • Piknik przed powrotem do szkoły, zorganizowany wspólnie przez rodziców i wychowawcę, aby dzieci na nowo się poznały czy zobaczyły.
  • Przypominanie, że został tylko miesiąc.
  • Wieczorem przed snem opowiedzieć czego może się spodziewać następnego dnia, co może je spotkać w szkole, jak ten dzień będzie wyglądał. Podkreślić, że nie tylko ono będzie zagubione, wyrazić zrozumienie dla jego obaw (o ile one oczywiście występują) i pozytywnie nastawić. 🙂

Przeczytaj także: 11 sposobów jak uczyć się łatwiej i efektywniej

A Ty jak wspierasz swoje dziecko w powrocie do szkoły? Koniecznie daj znać!

Zdjęcie: Canva

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.

Tylko 7 kroków do zbudowania pewności siebie

W siedmiu krokach odczarujemy pewność siebie. To nie cecha nabyta, przypadająca w udziale niewielu szczęśliwcom. To stan umysłu, który można w sobie wypracować. Do pracy zatem!
młoda, szczęśliwa, uśmiechnięta kobieta

1. Zacznij od środka!

Wszystkie Twoje myśli, słowa i czyny mają jedno źródło: Twój umysł. To w nim rodzą się pomysły, nadzieje, wątpliwości, obawy. Tam właśnie tworzysz obraz siebie – bliski lub odległy od Twojej rzeczywistości.

Nie doceniamy mocy naszych myśli i przekonań oraz ich wpływu na nasze decyzje i działania. Warto mieć świadomość swoich wartości, aby móc świadomie żyć zgodnie z nimi. W ten sposób obraz nas samych stworzony wewnątrz umysłu najprędzej znajdzie swoje lustrzane odbicie w rzeczywistości na zewnątrz. Taka spójność i głębokie osadzenie w sobie jest punktem wyjściowym do budowania pewności siebie.

2. Znajdź swoją siłę!

Wyobraź sobie małe źródełko. Im dalej strumyk płynie, tym większej nabiera siły. Wartko zmienia się w rzekę o rwącym nurcie. Wciąż nabiera mocy. Tak samo może być z Twoją wewnętrzną siłą. Rośnie im częściej jej używasz. Jest jak mięsień, który uodparnia się na ciężar, dzięki ciągłym powtórzeniom ćwiczenia. Sam z siebie nie urośnie tylko za sprawą myśli. Zmierz się z wyzwaniem. Nawet jeśli nie zwyciężysz, wzmocnisz swoje wewnętrzne mięśnie, podniesiesz swoją odporność.

Nie chodzi tak naprawdę o zwycięstwa, a o ciągłe stawanie w szranki i ćwiczenie wewnętrznej siły. Tylko dzięki niezłomnemu działaniu przeistoczysz małe źródełko w potężną siłę natury.

3. Rozwiń swoje kompetencje!

Dzięki temu, że ciągle podejmujesz działania i mierzysz się z wyzwaniami, podnosisz swoje kompetencje. Rozwijaj umiejętności świadomie. Zauważ, jakich jeszcze potrzebujesz, żeby odnieść sukces w wybranej przez Ciebie dziedzinie. Im większą masz wiedzę i doświadczenie, tym lepsze podejmujesz decyzje.

Skuteczność, z jaką działasz, podnosi Twoją pewność siebie, którą opierasz na faktach czyli Twoich konkretnych osiągnięciach, a nie jedynie na swoim przekonaniu lub wyobrażeniu, że potrafisz sobie z czymś poradzić. Tak stworzysz pozytywne „błędne koło”: im trudniejsze cele i większe są wyzwania, którym skutecznie stawiasz czoło, tym bardziej rośnie Twoja pewność siebie. Im ona jest większa, tym śmielsze cele wybierasz.

Przeczytaj także: Wyciągnij na wierzch pewność siebie i osiągaj swoje cele

4. Wierz w siebie!

Jeśli Ty w siebie nie uwierzysz, dlaczego ktoś inny miałby? Jeżeli nie ufasz sobie, swoim umiejętnościom i decyzjom, czemu inni mieliby Ci zaufać? Wiara w siebie nie oznacza myślenia życzeniowego: „dam radę”, kiedy dość oczywiste jest, że nie dasz. Tak jak Marta: uczy się niemieckiego od kilku miesięcy i aplikuje na stanowisko, na którym wymagana jest biegła znajomość tego języka. Może bardzo mocno w siebie wierzyć i być niezwykle pewna siebie, a jednak to nie wystarczy, by odniosła sukces na rekrutacji.

Samo myślenie bez działania to za mało. Wybieraj bitwy, które możesz wygrać, a one nakarmią poczucie pewności. Dzięki nim wiara w siebie będzie rosła. Nie obawiaj się jednak błędów i nie mierz zbyt nisko. Szacuj realnie Twoje szanse, mierz siły na zamiary. Tak zbudujesz zdrową wiarę we własne możliwości. Twój fundament będzie solidny bo stworzony z faktycznych sukcesów i empirycznych dowodów Twojej skuteczności.

Interesują Cię nasze propozycje dla rodziców?

Zapisz się do newslettera Mamo Pracuj i nie przegap żadnych nowości!

Zapisując się na newsletter, wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych na zasadach określonych w polityce prywatności. W każdej chwili zgodę możesz wycofać.

5. Poczuj własną wartość!

Pewność siebie jest skorelowana z poczuciem własnej wartości. Jaką reputacją cieszysz się sama przed sobą? Czy lubisz siebie? Gdybyś była kimś innym, chciałabyś przebywać w Twoim towarzystwie? Zdrowe poczucie własnej wartości jest podstawą dla równie zdrowej pewności siebie. Widzimy nieraz, że niska samoocena ukrywa się za fasadą sztucznej pewności, właściwie arogancji i brawury. Osoba ze zdrową samooceną, osadzona w sobie, nie potrzebuje nikomu niczego udowadniać. Obce jej są chełpliwość i wyniosłość.

Wielu ludzi zmaga się z niską samooceną, niosąc wiele ran z dzieciństwa. Poczucie własnej wartości jest bardzo kruche w dzieciach, a rodzice nieświadomie – nierzadko sami borykający się z tym problemem – jeszcze je obniżają. Jako dorośli możemy jednak podjąć odpowiedzialną decyzję, że sami zadbamy o swoją wartość. Najłatwiej połączyć ją z poczuciem swojej sprawczości i skuteczności, z samowystarczalnością i ze zwiększaniem stopnia kontroli, jaką świadomie sprawujemy nad naszym życiem.

Sprawdź  jeszcze, dlaczego tak ważne jest poczucie własnej wartości

6. Odważ się!

Czy to odwaga bierze się z pewności siebie czy może pewność siebie wynika z odwagi? Równie długo możemy rozstrzygać, co było najpierw – jajko czy kura? Jedno bez drugiego nie ma szans istnieć.

Odwaga to nie nieustraszoność w obliczu zagrożeń. Odważni boją się tak samo. Jedyne, co ich odróżnia od tchórzy, to działanie. Boją się i robią. Nie musisz walczyć ze swoim strachem, niepewnością i wątpliwościami. Bój się i rób! Popełnisz zapewne błędy i to dobrze! Im więcej błędów, tym krótsza droga do rozwiązania.

Odwaga również jest niczym mięsień. Ćwiczony rośnie i jest gotów na więcej. Kiedyś prezentowanie przed kilkoma osobami napawało Anię przerażeniem. Bała się i mimo to prezentowała, najpierw przed małymi grupami, potem przed coraz większą liczbą osób. Aż oswoiła prezentacje i dziś w ogóle nie czuje strachu przed nimi. W ten sposób małe krople odwagi wypłukują strach i niepewność. Jedna po drugiej.

7. Spełnij swoją przepowiednię!

Oto wracamy do środka, skąd zaczęłyśmy, czyli do umysłu. „Jeśli myślisz, że coś możesz lub czegoś nie możesz, za każdym razem masz rację.” – stwierdził Henry Ford i oczywiście… miał rację.

Twoje nastawienie, przekonania na swój temat i wiara w swoje możliwości są punktem wyjściowym dla „przepowiedni”, jaką na swój temat tworzysz. Nieraz naciskamy mentalny gaz, zaciągając hamulec ręczny – i kręcimy się w kółko, sabotując własne cele. Same przepowiadamy sobie porażkę. Czy słyszysz ten głos w Twojej głowie, który Ci mówi, że jesteś nie wystarczająco dobrą – matką, żoną, pracownikiem, szefem, córką, siostrą? Ten głos to nie wyrocznia. A co, gdyby Ci powiedział, że już jesteś wystarczająco dobra? Możesz być jeszcze lepsza, ale to jaka jesteś już teraz, jest w porządku. Jak by Ci wtedy było?

Ze świadomością, że jesteś OK i może być tylko lepiej, jaką piękną przepowiednię o sobie byś stworzyła?

Przeczytaj także: 10 książek, które wspierają rozwój osobisty

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Certyfikowany coach. Specjalizuje się w pracy z mamami, które chcą łączyć macierzyństwo z karierą. Manager operacyjny w międzynarodowym koncernie w branży nieruchomości, Apleona Real Estate. Zarządza zespołem ponad 60 osób. Ma 10-letnie doświadczenie w biznesie (m.in. w budowaniu i prowadzeniu zespołów, CRM, BD, HR). Autorka platformy coachingowej https://www.sylwiabujko.pl/. Prywatnie mama Janka (2014) i Dianki (2018).
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie
Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×