Czego szukasz

11 lat po przylocie na wakacje, nadal z nich nie wróciłam – mama z Australii

– Przyleciałam do Australii na wizie studenckiej. Nie planowałam zostać dłużej niż 3 lata. Nigdy nie myślałam o emigracji na stałe, miała to być raczej krótka przygoda i zdobycie życiowego doświadczenia. Tymczasem życie na Antypodach coraz bardziej zaczęło mi odpowiadać – mówi Żaneta, mama dwóch dziewczynek, żona Australijczyka, autorka bloga polkawaustraliipisze.com i bohaterka naszego cyklu #mamazagranicą.

Żaneta Branch

Żaneta, 11 lat temu na studenckiej wizie przyleciałaś do Australii. Co Cię tu sprowadziło?

Skończyłam właśnie studia magisterskie w Warszawie i po pięciu długich latach spędzonych na salach wykładowych i w czytelniach uniwersyteckich, postanowiłam wyjechać na jakiś czas z Polski i ciekawie spędzić czas, zanim zacznę kolejny poważny etap w moim życiu.

To miały być tylko 2-3 lata, a rzeczywistość jest taka, że to właśnie w Australii założyłaś rodzinę i mieszkasz tu razem z mężem i 2 córkami. Opowiedz jak to się zaczęło?

Przyleciałam do Australii na wizie studenckiej. Moim planem było podszkolenie angielskiego w celu znalezienia pracy i odłożenia pieniędzy na podróże. Nie planowałam zostać dłużej niż 3 lata. Nigdy nie myślałam o emigracji na stałe, miała to być raczej krótka przygoda i zdobycie życiowego doświadczenia. Tymczasem życie na Antypodach coraz bardziej zaczęło mi odpowiadać. Studiowałam, jednocześnie zarabiałam, podróżowałam, chodziłam na koncerty i festiwale – i choć pogodzenie i organizacja wszystkiego nie były łatwe, było to dokładnie to czego chciałam doświadczyć.

W Sydney poznałam mojego męża, dużo razem podróżowaliśmy po Australii i powoli zaczęłam zapuszczać tu korzenie. Po kilku latach założyliśmy rodzinę i szczęśliwie wychowujemy tu nasze dwie córki. Summa summarum, 11 lat po przylocie na wakacje, nadal z nich nie wróciłam…

Jak wygląda Twoje macierzyństwo w Australii?

Jest takie powiedzenie: „It takes a village to raise a child”, które oznacza, że do wychowania dziecka potrzeba całej wioski ludzi.

Macierzyństwo na emigracji, zwłaszcza w kraju tak bardzo oddalonym od Polski, bywa bardzo wymagające.

Uważam wręcz, że to właśnie macierzyństwo jest na emigracji najtrudniejsze. Matki na emigracji nie mają blisko siebie wsparcia w postaci rodziny, oferują więc takie wsparcie sobie nawzajem. Kilka lat temu założyłam w Sydney grupę dla mam, do której w tej chwili należy ponad 500 mam. Znalazłam w niej przyjaciółki, które poniekąd zastępują moim dzieciom ciocie, których tutaj nie mają.

Na szczęście, na ogół ojcowie w Australii są bardzo zaangażowani w wychowanie dzieci, jak również w dbanie o obowiązki domowe. Ponieważ obydwoje z mężem pracujemy, opieką nad dziećmi i domem również dzielimy się sprawiedliwie. Niemniej jednak myślę, że macierzyństwo w Polsce byłoby dużo łatwiejsze ze względu na bliskość mojej rodziny.

Jak wygląda opieka prenatalna i po urodzeniu dziecka?

W momencie potwierdzenia ciąży, kobieta może wybrać rodzaj opieki prenatalnej, która najbardziej jej odpowiada. Może zdecydować się na prowadzenie ciąży przez lekarza rodzinnego lub przez położne i lekarzy w szpitalu, w którym będzie rodziła. Można również wybrać opcję pośrednią. Opieka prenatalna, której doświadczyłam w dwóch różnych stanach Australii była doskonała.

W szpitalach organizowane są darmowe spotkania dla przyszłych rodziców, podczas których można nauczyć się podstaw opieki nad niemowlęciem i przygotować do porodu. W czasie mojej drugiej ciąży skorzystałam również z bezpłatnej opieki studentki położnictwa, która towarzyszyła mi podczas wizyt kontrolnych w szpitalu. Ta młoda dziewczyna okazała się wspaniałym wsparciem i pomocą, towarzyszyła nam również podczas narodzin mojej drugiej córki. Później okazjonalnie pomagała nam nawet w domu przy dzieciach.

Przez okres obu ciąż, zawsze byłam dobrze poinformowana i zawsze czułam, że to do mnie należy każda decyzja na każdym etapie ciąży. W czasie mojej drugiej ciąży, cierpiałam na cukrzycę ciążową. W związku z tym, rutynowo zalecono mi wywołanie porodu 2 tygodnie przed terminem. Nie czułam się z tym jednak komfortowo i poinformowałam moją lekarkę o moich obawach. W efekcie wspólnie z lekarką zmieniliśmy tę rutynową decyzję i przesunęliśmy termin wywołania o tydzień później.

Standardowe, nieskomplikowane porody przyjmowane są przez położną. Lekarz wzywany jest jedynie w razie problemów. Po narodzinach dziecka, świeżo upieczoną mamę w szpitalu odwiedza specjalista od laktacji, który informuje, doradza i wspiera. Przez pierwsze 6 tygodni po porodzie, każda mama może skorzystać z darmowych wizyt położnych u siebie w domu, podczas których niemowlę jest ważone, a mama ma możliwość zadania wszelkich nurtujących ją pytań. Istnieją również specjalistyczne, państwowe, lokalne poradnie dla mam dzieci, do których można się zwrócić w razie jakichkolwiek pytań czy problemów.

Jak wygląda opieka lekarska dzisiaj, kiedy dziewczynki są już większe?

Mieszkańcy Australii, którzy posiadają stałe zameldowanie, mają prawo do korzystania z częściowo darmowej opieki medycznej, dzięki systemowi Medicare. W nienagłych przypadkach korzystamy z osiedlowych przychodni, gdzie mamy naszego rodzinnego lekarza. W nagłych wypadkach udajemy się do przyszpitalnego pogotowia. Korzystałam z usług pogotowia kilkakrotnie i za każdym razem byłam pod wrażeniem profesjonalizmu, ale również spersonalizowanej i troskliwej opieki, jakiej doświadczyliśmy. Korzystamy również z ubezpieczenia prywatnego, które pomaga w pokryciu horrendalnych w Australii kosztów usług dentystycznych.

Opowiedz o edukacji w Australii. Twoja starsza córka chodzi 3 dni w tygodniu do przedszkola. Jak wyglądają takie kolejne etapy edukacji dzieci?

Przedszkola dla dzieci do 5-6 roku życia w Australii są prawie wyłącznie prywatne. To jest największa zmora wszystkich rodziców, jeden dzień w przedszkolu w Sydney kosztuje bowiem pomiędzy $100 a $250. Przedszkola te według mnie są bardzo często na kiepskim poziomie. Dzieci w wieku 3-6 lat można zamiast do Day Care, wysłać do PreSchool, które realizują program przygotowawczy do szkoły, i choć są również płatne, stanowią znakomitą alternatywę dla zwykłego przedszkola. Do Kindergarden, czyli zerówki, w stanie Nowej Południowej Walii, najwcześniej można wysłać dziecko, które kończy 5 lat przed 31 lipca tego roku. Najpóźniej natomiast, należy wysłać dziecko, które w bieżącym roku kalendarzowym kończy 6 lat.

Szkoły podstawowe są w większości państwowe i bezpłatne, trwają 7-8 lat. Następnie dzieci zaczynają szkołę średnią, która trwa 5-6 lat.

Państwowe szkoły podstawowe są bezpłatne dla mieszkańców ze stałym zameldowaniem. W przypadku braku stałego zameldowania, rok w szkole podstawowej to wydatek rzędu około 9.000 dolarów za dziecko.

Obowiązek szkolny obowiązuje dzieci i młodzież w wieku 5-6 lat do 15-17 w zależności od stanu, w którym znajduje się szkoła.

Spotkałaś się z jakimiś ciekawymi rozwiązaniami dla dzieci, np. oferowanymi przez szkoły, przedszkola, których nie ma w Polsce?

Ciężko mi porównać szkolnictwo polskie i australijskie, ponieważ moje dzieci nigdy nie chodziły do przedszkola czy szkoły w Polsce, a od czasów kiedy ja chodziłam do szkoły na pewno dużo się w polskiej szkole zmieniło. Mogę wiec jedynie zwrócić uwagę na to, co wydaje mi się innowacyjne i ciekawe. Podoba mi się to, jak od małego uczy się dzieci samodzielności, odpowiedzialności i przedsiębiorczości. Moja czterolatka dostała w PreSchool pudełko z czekoladowymi batonikami i została poproszona o ich sprzedanie i przyniesienie zebranych ze sprzedaży pieniędzy do szkoły na rzecz dziecka, które nie ma rodziców, a również uczęszcza do tego przedszkola. Córka przez 2 tygodnie nosiła wszędzie pudełko, aż udało jej się sprzedać wszystkie batoniki i z satysfakcją zaniosła pudełko z monetami do pani w przedszkolu.

W przedszkolach i szkołach często organizowane są ciekawe imprezy, a wszystkie dochody ze sprzedaży biletów czy jedzenia, przeznaczane są na udoskonalanie szkoły lub szczytny cel, zawsze związany z lokalną społecznością. Ostatnio uczestniczyłyśmy w kinie pod chmurką na terenie lokalnej szkoły, gdzie pod rozgwieżdżonym niebem oglądaliśmy rodzinnie bajkę, a dzieci ze szkoły pomagały w organizacji i w sprzedaży podczas imprezy.

A jak rząd wspiera młodych rodziców? Są jakieś formy pomocy, np. finansowej, czy inne rozwiązania, choćby urlopowe?

Część świeżo upieczonych rodziców w Australii może liczyć na wsparcie finansowe od rządu. Wypłacane jest ono przez instytucję zwaną Centrelink. Kwota oszacowana jest indywidualnie dla każdej rodziny na podstawie wysokości jej dochodów. Kobiety, które pracowały przez co najmniej 10 z 13 miesięcy przed urodzeniem dziecka, dostają dofinansowanie rządowe na okres 18 tygodni w wysokości minimalnego średniego wynagrodzenia. Ponadto ojcowie oraz partnerzy w związkach homoseksualnych mogą wziąć 2 tygodnie płatnego urlopu, tak zwanego „Dad and Partner Pay”.

Wspomniałaś, że Twoje dziewczynki wychowują się w kulturze polsko-australijskiej. Jak wychowuje się dzieci w Australii?

Australia jest wielokulturowym krajem, co oznacza, że obok głównego nurtu sposobu wychowania mamy również nacieki z ogromnej ilości innych krajów. Przypuszczam, że w każdym australijskim domu, dzieci wychowuje się ciut inaczej. Myślę jednak, że w większości australijskich domów od małego uczy się dzieci tolerancji i życzliwości wobec ludzi, którzy mogą być od nas samych inni. Uczone są, że inny nie znaczy gorszy. Żyjąc w Australii to podstawa. Myślę, że równie powszechne jest traktowanie dziecka jako partnera, prowadzenie z dzieckiem dyskusji i negocjacji zamiast wydawania rozkazów i nakazów.

Australijczycy uczą swoje dzieci od małego samodzielności, ponieważ już od 16 roku życia Australijczycy legalnie mogą jeździć samochodem, wziąć ślub, rzucić szkołę i pracować na cały etat. Rodzice mają obowiązek wspierania finansowego dzieci do 18 roku życia, kiedy to najczęściej młodzi ludzie podejmują pracę na cały etat, podróżują lub zaczynają studia.

Od małego uczy się również dzieci szacunku dla samego siebie. Dzieci wiedzą, że ich ciało należy do nich, wiedzą, że są granice, których nie wolno przekroczyć. Już trzylatki w piaskownicy uczone są asertywnie reagować, gdy na przykład inny trzylatek je uderzy. Przeciętne dziecko podniesie wówczas rękę i stanowczo powie „stop it, I don’t like it”.

Dzieci wychowuje się z pewnością zwracając ich uwagę na rzeczy, które są ważne w Australii. Ponieważ pogoda pozwala nam na uprawianie ogromnej ilości sportów przez cały rok, dzieci uczęszczają na rozmaite zajęcia sportowe, na lekcje pływania i dołączają do lokalnych klubów sportowych.

Od małego zwraca się ich uwagę na bezpieczne przebywanie na słońcu. Już w przedszkolu obowiązuje zasada „no hat – no play”, która oznacza, że jeżeli dziecko zapomniało przynieść czapkę lub kapelusz, musi pozostać w cieniu. Noszenie obuwia przez dzieci w wielu miejscach jest opcjonalne.

Australia nie jest wbrew popularnemu stereotypowi, krajem, w którym wszystko tylko czyha żeby nas zabić, niemniej jednak faktycznie żyje tu mnóstwo niebezpiecznych gatunków zwierząt. W związku z tym, dzieci od małego uczy się szacunku do natury i tego, że jeżeli na przykład wchodzimy do lasu, to jesteśmy tam gośćmi i obowiązują nas zasady szacunku dla zwierząt. Już pięciolatki wiedzą, że nie wolno dokarmić dzikich zwierząt, że jak spotka się na swojej drodze węża, to należy zachować spokój i się nie ruszać i że to te meduzy z niebieskimi parzydełkami należy omijać szerokim łukiem.

Twoje córeczki są dwujęzyczne. Jak się porozumiewacie w domu?

Zdecydowaliśmy się z mężem obrać najbardziej polecaną do wychowania dzieci dwujęzycznych metodę, polegającą na tym, że każdy rodzic mówi do dzieci w swoim języku. Ja mówię do dziewczynek prawie wyłącznie po polsku, nawet gdy mąż jest w domu. Dzięki temu również mąż nauczył się sporo polskiego. Mówię natomiast do dziewczynek po angielsku, jeżeli jesteśmy w towarzystwie ludzi mówiących po angielsku, czyli w sklepie, czy w przedszkolu. Dziewczynki naturalnie mówią do mnie wyłącznie po polsku.

Pracowałaś w wielu miejscach, a dzisiaj pracujesz na międzynarodowym lotnisku dla jednych z największych australijskich linii lotniczych. Jak Twój pracodawca wspiera pracujących rodziców?

Środowisko, w którym pracuje jest dosyć specyficzne. Większość moich koleżanek w pracy to również mamy, dlatego też wszyscy pracownicy traktowani są tak samo.

Pracodawcy w Australii starają się przede wszystkim oferować rodzicom elastyczne godziny pracy. Gigant telekomunikacyjny Telstra, wycofał kilka lat temu pracę w godzinach 9-17 i oferuje elastyczne godziny pracy na każdym stanowisku. Pracodawcy coraz częściej zdają sobie sprawę z tego, że oferując atrakcyjne warunki pracy, zyskają z czasem reputację „employer of choice”, czyli pracodawcy, dla którego ludzie chcą pracować. Szef mojego męża często prosi go, aby zabrał mnie i dzieci na kolację w restauracji lub wycieczkę do zoo na koszt firmy.

Raz do roku natomiast firma zabiera wszystkich pracowników z rodzinami na imprezę świąteczną w tropikalnym stanie Queensland i pokrywa koszty podróży samolotem, wynajęcia samochodu itd. W czasie wspólnej imprezy, dyrektor firmy oficjalnie dziękuje nie tylko pracownikom, ale również ich żonom za wspieranie swoich partnerów w pracy przez cały ubiegły rok. Niektórzy pracownicy sponsorują prezenty świąteczne dla dzieci swoich pracowników.

Duże firmy czasem zatrudniają zewnętrzne firmy do pomocy, które zajmują się doradztwem i pomocą rodzicom pracownikom w znalezieniu odpowiedniego przedszkola dla dziecka, w zaplanowaniu urlopu macierzyńskiego czy powrotu do pracy. Udowadniają tym samym, że traktują rodziców poważnie. Istnieją również firmy budujące przedszkola na swoim terenie, które są dostępne właśnie dla dzieci pracowników.

Znam jednak mnóstwo pracujących mam, których pracodawcy nie oferują żadnych ulg czy przywilejów dla rodziców. Powiedziałabym wręcz, że jakiekolwiek przywileje dla pracujących rodziców w pracy należą w Australii do mniejszości.

Prowadzisz blog www.polkawaustraliipisze.com, w którym dzielisz się swoim życiem na emigracji. Jak wygląda taki Twój zwykły dzień? Jak godzisz wszystkie swoje obowiązki?

Mój dzień zaczyna się, gdy wszyscy jeszcze śpią, na ogół między 4 a 6 rano, ponieważ życie na lotnisku zaczyna się jeszcze przed wschodem słońca. Mój mąż zawozi starszą córkę do przedszkola, sam jedzie do pracy, a do młodszej przychodzi niania. Gdy wracam z pracy jem obiad z młodszą córką, wspólnie wykonujemy domowe obowiązki i jedziemy odebrać starszą córkę z przedszkola. Idziemy razem na plażę, spacer albo plac zabaw, następnie całą rodziną jemy kolację i już o 19.30 razem z dziećmi idę spać, żeby następnego dnia ze względną łatwością znowu wstać przed wschodem słońca. W weekendy dochodzą do tego lekcje pływania dla dziewczynek i spotkania z przyjaciółmi na grilla.

Za co lubisz Australię i Australijczyków? Co cenisz najbardziej?

W Australii uwielbiam przyrodę i jej wyjątkową różnorodność. Każdy stan Australii oferuje coś innego. Niewątpliwym atutem Australii jest również jej klimat. Piękna australijska pogoda bardzo ułatwia wychowanie dzieci, ponieważ zdecydowaną większość roku spędzamy na dworze, jeździmy na rowerach, chodzimy na plażę, na piesze wycieczki po parkach krajobrazowych, na biwaki.

Australijczycy są zdecydowanie zrelaksowanym, uśmiechniętym i optymistycznym narodem. Taka mentalność społeczeństwa sprawia, że codzienne życie jest przyjemne, ludzie są życzliwi, pomocni. Optymizm jest zaraźliwy, tak samo zresztą jak jego brak.

Odpowiada mi również poczucie wolności na każdej płaszczyźnie życia. Tu nikogo nie interesuje jaką i czy w ogóle jakąkolwiek religię wyznajesz. Myślę, że bardziej od ludzkiej powierzchowności, wyznawanej religii czy upodobań politycznych, liczy się – mówiąc ogólnie – to, jakim jesteś człowiekiem, jakimi kierujesz się wartościami, czy jesteś zwyczajnie dobry.

Czy myślisz o tym, że kiedyś wrócisz do Polski? Gdzie chciałabyś żeby jako dorosłe kobiety mieszkały Twoje córki?

Chciałabym, żeby moje córki były zdrowe i szczęśliwe, a mieszkać mogą, gdzie tylko zechcą i nie będzie to moja decyzja. Kto wie, być może wybiorą właśnie Polskę.

Tęsknisz za Polską?

Mój dom, życie i sprawy są aktualnie w Australii. Kocham Polskę i odwiedzanie jej sprawia mi dużo radości, ale nie mogę powiedzieć, że tęsknię za Polską, bo według mnie tęsknota zwyczajnie nie ma sensu. Kiedyś tęskniłam, ale dzisiaj staram się żyć świadomie i w pełni, tu i teraz. Tęsknota jest naturalna, ale może być niebezpieczna, więc wydaje mi się, że będąc emigrantką, lepiej tę tęsknotę świadomie kontrolować. Poza tym ja chyba zwyczajnie nie mam czasu tęsknić.

Długa zrobiła nam się ta rozmowa 🙂 Powiedz na koniec jeszcze, co lubisz jeść i gotować w Australii? Gotujesz po polsku, czy inspirujesz się kuchnią australijską?

Mieszkając w Sydney mam dostęp do dosłownie wszystkich kuchni świata i próbuje nowych smaków notorycznie. Co jest wspaniałe, to fakt, że dzięki ogromnej wielokulturowości Sydney, jedzenie jest tu w pełni autentyczne. Uwielbiam kuchnię tajską z jej odważnymi smakami. Ostatnio zajadam się w kółko laksą z tofu.

Uwielbiam również idealną w swej prostocie kuchnię japońską. Do polskich restauracji nie chadzam, bo sama potrafię ugotować smaczne polskie dania. W domu gotuję najczęściej polskie klasyki, takie jak pomidorówka czy gołąbki, bo dzieci i mąż uwielbiają polskie jedzenie. Równie często gotuję typowe australijskie dania, takie jak makarony z owocami morza, zupa z dyni czy Chicken „Parma” Parmigiana, czyli piersi z kurczaka zapiekane z serem i sosem pomidorowym.

Od jakiegoś czasu staramy się jednak zminimalizować ilość mięsa, które jemy, większość naszych kolacji jest wegetariańska. Korzystamy z dostępnych przez cały rok świeżych owoców i warzyw i na nich planujemy nasze potrawy. Aktualnie mamy lato i zajadamy się codziennie czereśniami, awokado, batatami i lepkim, soczystym mango.

Dziękuję Ci za rozmowę.

Rozmawiała: Ewa Moskalik Pieper

Zdjęcia: archiwum prywatne Żanety

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.

Akcesoria do drewnianego domku dla lalek, które zachwycą każdą dziewczynkę

Sam drewniany domek dla lalek nie wystarczy, by zabawa była naprawdę ekscytująca i umożliwiała realizację najśmielszych scenariuszy. Domek z lalkami trzeba odpowiednio wyposażyć! Jakie dodatki i mebelki dla lalek zachwycą każdą dziewczynkę?
Dziewczynka siedzi przy swoim domku dla lalek

Czym kierować się, kupując drewniany domek i mebelki dla lalek?

Półki sklepów z zabawkami uginają się pod różnorodnymi domkami i akcesoriami dla lalek. Decyzja o wyborze konkretnego domku dla lalek powinna opierać się na kilku kryteriach, spośród których najważniejsze jest kryterium jakościowe.

Producenci zabawek często kuszą kolorowymi, bogato wyposażonymi konstrukcjami, których jakość pozostawia jednak wiele do życzenia. Kupując domek dla lalek drewniany, zwróć uwagę przede wszystkim na:

  • materiały użyte do produkcji – czy zarówno sam domek, jak i akcesoria wykonano z drewna (najlepiej litego);
  • bezpieczeństwo – kupuj zabawki pokryte atestowanymi powłokami i starannie wykończone;
  • komfort zabawy – czy konstrukcja domku zapewnia wygodny dostęp do wszystkich pomieszczeń (również do poddasza);
  • rozmiar – czy tak duży domek dla lalek na pewno zmieści się w pokoju Twojej córki. Jeśli w pomieszczeniu jest mało miejsca, a wybór padł na kilkukondygnacyjną rezydencję, to zabawa szybko przeniesie się do… salonu.

Jeżeli dokupujesz same akcesoria, zastanów się, czy będą one pasować do domku Twojej córki nie tylko pod względem rozmiaru, ale również estetyki.

Czy można kupić domek dla lalek od razu z pełnym wyposażeniem?

Akcesoria możesz kupić niezależnie od samego domku z lalkami albo zdecydować się od razu na kompletny zostaw. W sklepach z zabawkami znajdziesz drewniane domki dla lalek wraz z bogatym wyposażeniem

Niektóre zestawy są bardzo rozbudowane. Zawierają praktycznie wszystkie potrzebne mebelki i dodatki do poszczególnych pomieszczeń. Inne oferują zaledwie kilka elementów. Pozwól córce samej zadecydować, czy woli „pusty” budynek, czy duży, drewniany domek dla lalek z kompletnym wyposażeniem – taki, jak np. w sklepie Dollo.

Złotym środkiem może się okazać domek dla lalek ze zjeżdżalnią, schodami i oświetleniem, ale bez mebelków, dodatków i dekoracji. Te możesz dokupić osobno albo… wykonać ręcznie razem ze swoim dzieckiem.

Materiał powstał we współpracy z partnerem portalu.

Zdjęcie: partnera portalu

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:

Jak wykorzystać kompetencje rodzicielskie w pracy? Rozmowa z Pawłem i Radkiem, menedżerami z firmy Franklin Templeton

„Mimo że mówimy tu o dwóch zupełnie innych światach, umiejętności zdobyte w jednym z nich, przydają się w tym drugim”. Do ciekawej rozmowy o byciu ojcem i menedżerem zaprosiliśmy Pawła Rybickiego i Radosława Duszyńskiego, którzy - kiedy nie zajmują się dziećmi - są menedżerami w firmie Franklin Templeton i zarządzają zespołami. Zapytałyśmy, jak przeplatają się w ich życiu role ojców i menedżerów, co jest dla nich największym wyzwaniem, i co zmieniła pandemia?
Radek Duszyński z synkiem



Pytanie na rozgrzewkę: jaki jest pracujący tata?

Radek: Zabiegany i dobrze zorganizowany, szczególnie teraz, kiedy pracujemy z domu z dziećmi.

Paweł: Pracujący tata jest… często niewyspany. A odpowiadając bardziej poważnie – zorganizowany i przewidujący.

Pawle, Radku, obaj jesteście menedżerami. Zarządzacie zespołami w firmie Franklin Templeton. Obaj macie po dwójce dzieci. Czy kompetencje menedżerskie przydają się w domu? Czy to zupełnie inna bajka?

Radek: Na pewno się przydają, chociaż jeśli używam kompetencji menedżerskich w domu, to raczej bezwiednie. Ale to działa w obie strony i czasem w ramach autorefleksji dochodzę do wniosku, że to, jak rozmawiam z moim zespołem, często wynika z moich doświadczeń z dziećmi. Natomiast dynamika tych kontaktów jest zupełnie inna!

Paweł: Mimo że mówimy tu o dwóch zupełnie innych światach, umiejętności zdobyte w jednym z nich przydają się w tym drugim.
Pierwszym, o czym pomyślałem, są jednak umiejętności menedżerskie rozwinięte dzięki byciu rodzicem, a nie na odwrót. Elastyczność, spokój i opanowanie w kryzysowych sytuacjach, samodyscyplina, większa empatia, lepsza organizacja pracy – to zaledwie początek długiej listy cech, które rozwinąłem dzięki byciu ojcem.

Z drugiej strony, w domu staram się odchodzić jak najdalej od bycia menedżerem, choć niewątpliwie opanowanie, odporność na stres, umiejętność szybkiego podejmowania decyzji czy zarządzanie czasem też bardzo się tu przydają.

Radek Duszyński z córką

Macie już troszkę starsze dzieci. Być może pewne rzeczy się zatarły w Waszej pamięci, ale czy było coś, co szczególnie zaskoczyło Was w ojcostwie?

Radek: Na początku wszystko było zaskakujące. Nie wiem, jakie było doświadczenie Pawła w tym temacie, ale ja, szczególnie przy pierwszym dziecku, miałem wrażenie, że błądzimy we mgle. I chociaż teraz jest łatwiej, to nadal jest to nieustająca nauka. Jeśli chodzi o stereotypy – nie. Myślę, że mamy to szczęście z Pawłem, że nasza firma raczej z nimi walczy. Na przykład jak w moim przypadku – udało mi się z pełnym poparciem przełożonych wziąć trzy miesiące urlopu, którym podzieliła się ze mną żona po narodzinach drugiego dziecka.

Paweł: Mnie w byciu ojcem zaskoczyła gwałtowność, z jaką ono przyszło, z przewartościowaniem dotychczasowych osiągnięć czy zmianą priorytetów niemal z dnia na dzień. Pamiętam szczególnie pierwsze dni, tygodnie po narodzeniu dzieci – wypełnione mieszanką dumy i obaw, euforii i wyczerpania, radości i stresu, a także wielu innych emocji, których wcześniej nie odczuwałem w takim natężeniu. Pamiętam, że czułem się wtedy, jakby ktoś uczył mnie pływać, wrzucając do oceanu podczas sztormu. Po kilku latach, na szczęście, można się do tego sztormu przyzwyczaić, a może nawet nieźle surfować po niektórych z fal…

Radku, wspomniałeś w rozmowie z nami, o dobrych wzorcach, które otrzymałeś od swoich przełożonych, w kontekście łączenia roli rodzica i pracownika. Jakie znaczenie ma to Twoim zdaniem? I jak zmieniło Twoje postępowanie?

Radek: Od małych rad, jak radzić sobie z silną osobowością córki, po zwykłe zrozumienie dla sytuacji, w której trzeba nagle opuścić biuro – takie ludzkie podejście ma ogromne znaczenie dla komfortu pracy. Dzięki temu mam zrozumienie dla wszystkich możliwych i (wydawałoby się) niemożliwych sytuacji związanych z posiadaniem dzieci. I nie tylko. Moi pracownicy wiedzą, że mogą liczyć na moje wsparcie i elastyczność w związku z różnymi życiowymi sprawami.

Radek Duszyński z synem

Pawle, Ty wspomniałeś, że w łączeniu bycia tatą z pracą zawodową pomaga Ci dzielenie się historiami. Jak wyglądają takie rozmowy? Co jeszcze pomaga Ci i jest dla Ciebie takim wentylem bezpieczeństwa?

Paweł: Tak, to swego rodzaju terapia przez śmiech. Często sprowadza się to po prostu do wymiany doświadczeń z innymi rodzicami na temat tego, kto miał bardziej koszmarniejszy poranek, kto musiał w środku nocy, tłukąc coś po drodze, biec z interwencją do dziecka, czego które dziecko omal sobie nie zrobiło, co dziwnego tym razem połknęło, itp. Ciekawe jest to, że większość anegdot spotyka się z natychmiastowym zrozumieniem i opowiedzeniem podobnej historii, która spotkała innego rodzica i jego dziecko. Czasem przybiera to wręcz formę licytowania się, kto miał gorzej, ale kluczowe jest to, że są to historie opowiedziane ze śmiechem (bardzo rzadko przez łzy). Pomaga to nieco odreagować, spojrzeć na te „uroki” rodzicielstwa i drobne dramaty życia codziennego z dystansu i poczuć, że nie jest się osamotnionym.

Jeśli chodzi o inne „wentyle”, paradoksalnie jest to wspólny czas z rodziną: zabawa, wypad do lasu, w góry, wspólne czytanie, rysowanie, odwiedziny u znajomych. Po prostu – oderwanie się od pośpiechu i chwile beztroski. Jeśli uda się to uzupełnić sporadycznym wypadem ze znajomymi (bez dzieci) – mam zapewnioną równowagę psychiczną.

Paweł Rybicki z dziećmi

Co Wam pomaga w codziennych wyzwaniach, w byciu tatą i menedżerem w firmie Franklin Templeton?

Radek: Dla mnie ogromnie ważna jest elastyczność, którą daje mi firma i mój przełożony, oraz dbanie o ogólnie pojęty work-life balance. I tu znów mój szef ma dla mnie dużo zrozumienia, na przykład kiedy potrzebuję wyjść wcześniej, by odebrać dzieci ze szkoły czy wziąć wolne na czytanie bajek w przedszkolu. Wszystko, jak mówiłem wcześniej, wymaga też dobrego planowania i podziału obowiązków między mnie i żonę.

Paweł: Od strony równowagi psychicznej, są to właśnie te “wentyle”, o których wspominałem wcześniej. Od strony bardziej praktycznej, kluczem jest dla mnie dobre rozplanowanie dnia oraz podział zadań i obowiązków. Wzajemne wspieranie się z żoną i zastępowanie przy codziennych obowiązkach bardzo pomaga nam obojgu w realizacji celów prywatnych i zawodowych.

Oczywiście mając małe dzieci, nie sposób wszystkiego zaplanować, więc równie ważne jak dobra organizacja bywają umiejętności zarządzania kryzysowymi sytuacjami oraz wyrozumiałość ze strony przełożonego.
Pracując w firmie Franklin Templeton już kilkanaście lat, ale też obserwując i słuchając wielu pracujących tu rodziców, mogę z całą pewnością stwierdzić, że jest to miejsce bardzo przyjazne rodzicom i dobrze rozumiejące codzienne wyzwania, które przed nimi stają.

Właśnie ta wyrozumiałość i wspieranie rodziców są częścią kultury tej firmy, co zawsze uważałem za istotne, ale co teraz, odkąd sam jestem ojcem, jest dla mnie nie do przecenienia. Przejawia się to na wielu płaszczyznach – w postawie przełożonych, w udogodnieniach i benefitach, w organizowanych wydarzeniach (jak choćby rodzinne pikniki, zwiedzanie firmy z dziećmi), w wewnętrznych i zewnętrznych inicjatywach.

Poznaj lepiej firmę Franklin Templeton!

Od ponad roku wszyscy zmagamy się z pandemią. Zmieniła nasze życie. Jak z Waszej perspektywy pandemia wpłynęła na ludzi w Waszych zespołach? Czy coś uwidoczniła?

Radek: Wszyscy pracujemy z domu, więc siłą rzeczy mamy dużo bardziej nieformalny kontakt. Naturalne stało się to, co wcześniej bywało wyjątkiem – dzieci wchodzące w kadr spotkania online, zwierzęta domowe kradnące show podczas prezentacji, itp. Dzięki temu ludzie są dużo bardziej skłonni mówić o sprawach, o których wcześniej się nie rozmawiało. Okazało się, że wszyscy jesteśmy bardziej ludzcy, mamy problemy i trudności związane z pandemią (i nie tylko). I potrzebujemy wsparcia.

Paweł: Odnoszę wrażenie, że większość osób zdążyła się oswoić z zaistniałą sytuacją i uczy się efektywnie korzystać z udogodnień, jakie pojawiły się chociażby w związku z pracą zdalną i zaoszczędzonym czasem.

Wyzwaniem, które dotknęło wszystkich w znacznym stopniu, jest brak wzajemnego, bezpośredniego kontaktu. Większość osób z mojego zespołu od ponad roku nie była w biurze, a codzienne przerwy na kawę, spontaniczne rozmowy, czy wyjście na lunch z kolegami z pracy zniknęły zupełnie. Na szczęście kreatywność mojego zespołu nie zna granic i w miejsce dawnych spotkań pojawiły się wirtualne przerwy na kawę, wspólne inicjatywy (niekoniecznie związane z pracą), wirtualne świętowanie urodzin połączone z zamówieniem pizzy-niespodzianki dla jubilata, itp. Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem pomysłowości zespołu w tych kwestiach.

Patrząc ze strony pracodawcy, dodam, że kluczowa jest przy tym również rola przełożonego, który powinien dodatkowo dbać o jak najczęstszy kontakt i spotykać się z zespołem zarówno indywidualnie, jak i w grupie.

Zainteresowały Cię benefity dla rodziców (i nie tylko), jakie oferuje Franklin Templeton? Przeczytaj wywiad!

Dziękuję! A przechodząc na trochę bardziej prywatną stronę: jak wygląda w Waszych domach podział obowiązków?

Radek: Pytanie dla mojej żony, bo mam mocne przeświadczenie, że różnimy się w ocenie (śmiech). Chciałbym powiedzieć, że dzielimy się po połowie, ale niestety tak nie jest, bo to moja Zuza głównie gotuje, a to kawał pracy. Staram się więc nadrabiać w innych dziedzinach. Dużo czasu spędzam z dziećmi. Teraz to tematy szkolne, lekarz, spacery, zabawa. Wcześniej – przebieranie pieluch, kąpanie i usypianie. Nadal czytam im wieczorem. Do tego sprzątam, robię zakupy, załatwiam sprawy urzędowe, drobne naprawy domowe, itp. Uzupełniamy się.

Paweł: Najważniejszą zasadą, której trzymamy się z żoną, jest wzajemne wspieranie się i zastępowanie przy codziennych obowiązkach, jeśli tylko sytuacja tego wymaga. Bardzo pomaga to nam obojgu w realizacji celów prywatnych i zawodowych.

Kolejną bardzo ważną rzeczą jest dobre rozplanowanie zadań na najbliższe godziny, czasem dni, co ma bezpośredni wpływ na obowiązki każdego z nas.

W praktyce może oznaczać to, że w niektóre dni to ja odwożę i odbieram dzieci z zajęć, a w inne moja żona. Podobne podejście mamy do innych obowiązków – sprzątania, zadbania o zakupy czy posiłek.

Niemniej jednak są pewne czynności, które każde z nas wykonuje częściej od drugiego. Dla przykładu – moją główną domeną jest logistyka domowa (codzienne zakupy i transport), mycie naczyń czy sprzątanie łazienki, a żony – przygotowywanie posiłków, dbanie o wystrój i brak kurzu na półkach. Ten podział nie oznacza jednak, że żona nigdy nie zrobi zakupów, a ja nie ugotuję obiadu. Taki układ po prostu na przestrzeni lat sprawdził się bardziej i pozwala nam oszczędzić sobie czasu i frustracji – zakupy to dla mojej żony męczarnia, a moje gotowanie trwa wieki.

Tym, do czego dążymy, jest dzień, który nie kręci się wokół obowiązków, a wokół wspólnie spędzonego czasu.

Przedszkole i żłobek w firmie Franklin Templeton!

Co wyjątkowo zaczęliście sobie cenić od momentu zostania ojcem? A jak z czasem dla siebie?

Radek: Ciszę. Drugie pytanie przemilczę…

Paweł: Odkąd jestem tatą, trudniej mi znaleźć czas dla siebie. Nie zniknął on jednak zupełnie i nadal ze sporym powodzeniem udaje mi się wygospodarować czas na swoje rytuały i pasje. Wymaga to jednak dobrej organizacji, planowania i podziału obowiązków, o których wspominałem wcześniej.

Poza dodatkowymi obowiązkami, przyszedł jednak równie ważny czas: czas „dla nas”. To właśnie on jest tą rzeczą, którą cenię szczególnie od momentu zostania ojcem.

Czas wspólnych gier i zabaw, czytania książek i odkrywania przed dziećmi świata pochłania mnie niekiedy całkowicie, a mnie samego przenosi do dzieciństwa. W tych chwilach czuję się beztrosko i mam poczucie, że mogę więcej. Dzięki dzieciom na powrót czerpię radość z drobiazgów, jak budowa szałasu dla Kłapouchego, sus do wody, ratowanie robaków czy skakanie wokół bloku na jednej nodze… Dzięki nim lepiej dostrzegam świat i robię rzeczy, o których zapomniałem jako dorosły.

W jakim kierunku chcielibyście, aby zmierzało rodzicielstwo i praca? Jaka byłaby idealna symbioza tych dwóch ważnych sfer naszego życia?

Radek: Najlepiej niech to będą kierunki odwrotne. To, że nie da się uniknąć przenikania się tych dwóch sfer w pandemii, uznaję za tymczasowe. Byłoby kapitalnie, gdyby obie te dziedziny życia sobie nie przeszkadzały. Ostatnie czego chcę, to myśleć o pracy, kiedy jestem z dziećmi i martwić się o rodzinę, kiedy pracuję. Nie zawsze da się tego uniknąć, ale warto próbować, bo wtedy można na sto procent angażować się w jedno albo w drugie.

Paweł: Idealnym światem jest dla mnie ten, w którym praca nie koliduje z rodzicielstwem, a rodzicielstwo z pracą; gdy udaje się zapewnić dzieciom poczucie, że zawsze, gdy tego potrzebują, jesteśmy dla nich, nie zawalając jednocześnie obowiązków w pracy.

Myślę, że pandemia przyspieszyła drogę ku takiej symbiozie i pozwoliła w dużym stopniu łączyć oba światy, przynosząc pracę zdalną, nowe narzędzia, ale też większą wyrozumiałość otoczenia na przeplatanie się tych sfer.

Moim osobistym zadaniem domowym, nad którym pracuję, jest nieprzenoszenie frustracji z jednej z tych sfer do drugiej i dalszy rozwój tych cech, które czynią mnie lepszym w domu i w pracy.

Dziękuję za rozmowę.

Po więcej informacji o firmie Franklin Templeton i do ich najświeższych ofert pracy, zapraszamy na profil firmy w Bazie Pracodawców Przyjaznych Rodzicom!

A także do innych wywiadów, które doskonale pokazują atmosferę pracy w firmie:

Wsparcie męża i wyrozumiałość pracodawcy – bez tego nie dałabym rady pracować i opiekować się dziećmi

Jak pracodawca może wspierać powrót do pracy po urlopie macierzyńskim?

Być mamą, pracować i podróżować. Jak to można pogodzić?

Nowe zawody – krótkie historie o naszych rozmowach z dziećmi o pracy

Zdjęcia: archiwa prywatne Pawła i Radka.

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Redaktor portalu Mamo Pracuj. Prywatnie spełniona, pełnoetatowa mama dwóch wspaniałych synów i żona, starająca się znaleźć swój patent na work - life balance. Absolwentka UJ. Miłośniczka kina, muzyki i książek.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie
Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×