Czego szukasz

Jak chronić się przed kleszczami i co robić gdy Cię ugryzie?

Na temat kleszczy krąży już bardzo wiele informacji i często trudno jest zweryfikować, które z nich są prawdziwe, a które to wyssane z palca mity mające nas skłonić do kupowania jeszcze większej ilości środków chroniących nas przed kleszczami. Z jakimi mitami o kleszczach spotkałaś się Ty i jak chronisz siebie i swoich najbliższych przed ukąszeniem kleszcza?

  • Anna Gotowalska - 16/07/2018

Kleszcz to niewielki pasożyt z gromady pajęczaków. W tym roku, ze względu na łagodny przebieg zimy sezon na kleszcze zaczął się dość wcześnie. I choć problem kleszczy jest poważny, to jednak czasem można odnieść wrażenie, że temat jest mocno przeładowany emocjami i niestety wzbudzana jest niepotrzebna panika, prowadząca do rezygnacji z aktywności na łonie przyrody.

Zdarzają się nawet przypadki, gdy rodzice nie przyprowadzają dzieci do przedszkola wiedząc wcześniej, że w tym dniu zaplanowana jest wycieczka do lasu. Skutkiem tego mogą być widoczne bardzo szybko problemy zdrowotne społeczeństwa.

Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego kleszcz jest niebezpieczny?

Zmiany klimatyczne sprzyjają zwiększeniu się liczebności kleszczy. Dzieje się tak dlatego, że mogą one łatwiej przeżyć zimę i mają też szansę na dłuższy czas wylęgu. Wiosna, lato, a także jesień to najlepsza pora na ich rozmnażanie. Występują w lasach liściastych i mieszanych, na łąkach, ale również na naszych podwórkach.

Kleszcze nie spadają, ani nie skaczą na nas z drzew. Najczęściej wspinają się na trawy i krzewy maksymalnie do wysokości 120-150 cm, a my zbieramy je na siebie po prostu ocierając się o taki krzak. Najbardziej przyciąga je kolor biały, ruch powietrza, ciepło i zapach naszego potu.

Kleszcz wbija się w nasze ciało swoimi odnóżami w skórę oraz ubranie człowieka. Następnie wędrują po ciele szukając najlepszego miejsca. Wybierają miejsca miękkie. W przypadku dzieci jest to skóra głowy, a w przypadku dorosłych miejsca za uszami, na granicy włosów, na karku, na ramionach, w zgięciach łokci, pod pachami, pod biustem, w okolicach pępka, w pachwinach, wokół genitaliów czy pod kolanami.

Największa aktywność pajęczaków przypada na porę przedpołudniową między godziną 8-12 oraz porę wieczorną 16-20. W Polsce występuje 19 gatunków kleszczy. Wspólną ich cechą jest potrzeba zaspokajania głodu krwi.

Pasożyty wprowadzają do naszego organizmu substancje znieczulające, przeciwkrzepliwe oraz przeciwzapalne, dlatego ich ugryzienie nie boli. Kleszcz wbija się w ciało człowieka bardzo mocno. Do jego usunięcia potrzebne są specjalne haczyki o różnych rozmiarach, które można zakupić w aptece. Istotne jest, aby wyciągnąć pasożyta w całości. Kleszczy nie pozbędziemy się piorąc ubrania, pasożyty bez problemu przeżywają pranie w wysokiej temperaturze. Jeśli sami nie jesteśmy w stanie wyciągnąć kleszcza, należy niezwłocznie udać się do lekarza.

Warto pamiętać, że nie każdy kleszcz jest nosicielem boreliozy. Dlatego po ukąszeniu nie powinniśmy panikować. Po wyciągnięciu kleszcza miejsce ugryzienia należy przemyć wodą utlenioną. Pajęczaka nie powinniśmy zgniatać, aby nie wyciskać z niego wirusów. Nie wolno również kleszcza smarować maściami, ponieważ może to powodować przedostanie się do ciała człowieka większej ilości materiału zakaźnego.

Zaczerwienienie, które pojawia się na skórze zazwyczaj znika do 30 dni. Jeśli pąs się powiększa, należy skonsultować się z lekarzem. Gdy kleszcz był nosicielem bakterii boreliozy w miejscu ukąszenie pojawia się tak zwany rumień wędrujący, czyli niewielka czerwona grudka, która z każdym dniem się powiększa. Należy pamiętać, że rumień nie piecze i nie swędzi.

Czym jest borelioza?

Borelioza atakuję tkankę nerwową, mięśniową oraz łączną. Pierwsze symptomy choroby rozwijają się między pierwszym, a trzecim tygodniem po ukąszeniu. Początkową fazą choroby są objawy grypopodobne, czyli gorączka, bóle głowy, bóle gardła czy stawów.

Borelioza wywołuje zaburzenia kardiologiczne, neurologiczne oraz zapalenia stawów. Są to przede wszystkim drżenia mięśni, bóle korzeniowe, problemy z koncentracją oraz zaburzenia pamięci, zapalenie opon mózgowych. Porażenie nerwów czaszkowych, zaburzenia intelektu czy drgawki.

Niestety żaden z dostępnych testów nie pozwala wykluczyć, ani potwierdzić boreliozy. Badania serologiczne krwi są skuteczną metodą. Jednak powinno się badanie wykonać później, ponieważ przeciwciała w badaniu ujawniają się gdy choroba dawno rozwija się w organizmie.

Dodatkowym utrudnieniem w ujawnieniu boreliozy jest fakt, że bakterie mogą się przenosić z krwi np. do centralnego układu nerwowego. Powoduje to spadek stężenia przeciwciał we krwi. Najczęstszym powodem do stawiania diagnozy jest wykluczenie innych chorób po objawach klinicznych. Im wcześniej zaczniemy leczenie tym większa szansa na wyzdrowienie. Szybko wyleczona borelioza nie zostawia szkód w organizmie. Warto również wspomnieć, że szczepionka aktualnie nie spełnia swojej funkcji.

Skuteczną metodą wykrycia boreliozy jest badanie kleszcza. Można dostarczyć pajęczaka do laboratorium, gdzie zostanie wykonane badanie molekularne materiału pozyskanego z kleszcza. Gdy wynik będzie ujemny oznacza to, że pajęczak nie był nosicielem boreliozy, a tym samym nie mógł nas zarazić. Najlepiej dostarczyć kleszcza od razu po wyciągnięciu tego samego dnia do laboratorium. Pajęczak powinien być przechowywany w odpowiednim pojemniku oraz odpowiednio niskiej temperaturze.

Czym jest kleszczowe zapalenie mózgu?

Kleszczowe zapalenie mózgu jest to choroba układu nerwowego, która wywołana jest zakażeniem wirusowym. Pierwszymi objawami są, tak jak w przypadku boreliozy objawy grypopodobne. Choroba często ustępuje po kilku dniach.

Chociaż w wielu przypadkach dolegliwości wracają powodując bóle głowy, silne wymioty, zawroty czy zapaleniem opon mózgowo – rdzeniowych. Istotną informacją jest fakt, że w przypadku kleszczowego zapalenia mózgu szczepionka jest uodparniająca i jak najbardziej spełnia swoją funkcję. Najlepiej wykonać ją wczesną wiosną.

Jak chronić się przed ugryzieniem kleszcza?

Gdy wybieramy się na spacer do lasu oraz w inne miejsca gdzie występuje zieleń, należy założyć odzież z długimi rękawami i długimi nogawkami. Najlepiej gdy ubranie jest zakończone ściągaczem. Obuwie powinno być kryte. Odzież oraz skórę można spryskać preparatem odstraszającym kleszcze. Ubranie może być jasne, bo wtedy łatwiej jest wypatrzeć kleszcza.

Najbezpieczniej jest poruszać się po ścieżkach, tak aby omijać wysokie trawy. Warto też unikać siadania w trawi lub pod krzewami, a jeśli planujemy biwak, to warto przyciąć rośliny bezpośrednio graniczące z naszym obozowiskiem.

Jak prawidłowo usunąć kleszcza?

Gdy jednak znajdziemy u siebie lub kogoś z bliskich kleszcza należy jak najszybciej go usunąć. jak to zrobić? Najlepiej pęsetą z cienkimi końcami lub specjalnymi „kleszczołapkami” lub za pomocą pompki ssącej, które możemy kupić w aptece.

Kleszcza możemy usunąć chwytając go jak najbliżej skóry, lekko podważając i szybkim, pewnym ruchem ciągnąc do góry. Powinno się go usunąć w całości. Należy unikać możliwości zmiażdżenia kleszcza, by uniknąć wpuszczenia do naszego organizmu wirusów i bakterii.

Źródło: Ministerstwo Zdrowia

Zdjęcie: Storyblocks.pl

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Anna Gotowalska
Pedagog, absolwentka Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Mama małego Tadeusza. Aktualnie na urlopie macierzyńskim. Miłośniczka designu, mody oraz pedagogiki dziecka.

Podróż z dziećmi do Indii: 7 zachwytów, 7 zaskoczeń i 3 rozczarowania

Dzisiaj mijają dwa tygodnie odkąd znów jesteśmy w Polsce. Indyjska przygoda za nami… choć nadal trudno nam w to uwierzyć. „Jak to, że już „po”?” - tyle przygotowań, niepewności, potem nowości i wspaniałych przeżyć i to już koniec? Postanowiłam spisać moje zachwyty, zaskoczenia i rozczarowania, aby nic nam nie umknęło - i podzielić się nimi z Tobą!
  • Agnieszka Kaczanowska - 16/04/2019
Podróż z dziećmi do Indii - Agnieszka z dziećmi

Podróż z dziećmi do Indii, a dokładniej trzy miesiące w Goi (poprawnie) – na Goa (potocznie)

Trzy miesiące. I mało i krótko zarazem. Mogłabym godzinami opowiadać 😉 Ale nie bój się, nie zanudzę Cię, bo postanowiłam podzielić się tylko najważniejszymi zachwytami, zaskoczeniami i rozczarowaniami z naszej podróży. Miałam sporo wyobrażeń, pewnie tak jak i Ty, ale też różnych lęków i obaw myśląc o Indiach. Gotowa?

Zachwyt 1: Pogoda

Dla mnie cudowna. Słońce praktycznie każdego dnia (2 dni, w trakcie 3 miesięcy były bardziej pochmurne), temperatura 26-33 stopnie i nie było gorąco! No dobra, ja uwielbiam ciepło 😉 Lekki wiaterek wiał, a powietrze było suche. Dla mnie idealnie. Dopiero ostatnie dni marca, tuż przed naszym powrotem, było coraz cieplej i ciało cały czas było lekko wilgotne. W maju zawita tam monsun… Podobno teraz jest już za gorąco…

Zachwyt 2: Jedzenie

Wiedziałam, że lubię kuchnię indyjską, choć znałam ją wyłącznie w wersji polskiej… ale pokochałam. Masale w niezliczonych odsłonach, i moja ulubiona paneer butter masala, do tego ryż tak sypki i długi jakiego w życiu nie widziałam, przepyszne warzywa w surówkach czy na ciepło. Raj dla wegetarian 😉 Bo w tej części Indii, w której byliśmy łatwiej znaleźć restaurację wegetariańską niż no-veg! Choć nie ukrywam, że chętnie podjadałam dzieciom ich ukochane butter chicken masala 😉

Mój mąż nie podziela mojego zachwytu – więc to bardzo subiektywne…

Zaskoczenie 1: Chili

Nie wiedziałam, że jedzenie ostrych potraw to taka przyjemność. Kiedy w ustach czuć przyjemne pieczenie, oczy lekko łzawią i z nosa leci 😉 A myślałam, że ja nie lubię ostrych potraw! Co więcej dzieci też polubiły i całkiem zmienił się nam smak… Teraz każdy prosi, aby dodawać więcej chili do jedzenia!

Rozczarowanie 1: Śmieci

Są wszędzie. Jest ich dużo. To dla Europejczyka spory szok. Przez dwa tygodnie miałam ochotę zbierać je po drodze, choć i tak za chwilę pojawiłyby się nowe. To jest o tyle ciekawe, że każdego ranka w hinduskich domach i przed nimi, odbywa się rytuał sprzątania, a przed wejściem do domu obowiązkowo zdejmuje się buty. A śmieci są wszędzie. Nawet pan, który zbiera śmieci (segregując) gubi je po drodze i zupełnie się tym nie przejmuje… Nie raz nie dwa było tak, że coś wyrzuciłam do kosza, a potem znajdowałam to po drodze… Po 3 tygodniach pobytu nauczyliśmy się po prostu nie patrzeć na śmieci, ale chyba zawsze nas to będzie ruszać.

Zaskoczenie 2: Indian time

Lubię mieć różne sprawy pod kontrolą, zaplanować, przemyśleć i przewidzieć co i jak. W Indiach się nie da. Po prostu. Zbyt wiele rzeczy dzieje się nie w czasie umówionym, ale wtedy kiedy się dzieje… „Indian time”. Skuter ma być dzisiaj? Ok. Nie ma? Acha. A kiedy będzie? Jutro. Acha. I tak czekałam ze dwa tygodnie 😉 I wiesz, już po pierwszym tygodniu poczułam przyjemną ulgę, że wcale nie muszę kontrolować, denerwować się czy wkurzać. I że jak coś idzie nie tak, jak miało być, to nie jest problem, tylko inna opcja i tyle. Ileż stresów mnie w ten sposób ominęło! Teraz próbuję zatrzymać tą umiejętność choć nie jest łatwo…

Zachwyt 3: Morze

Morze Arabskie. Piękne. Plaża pias(czysta), z palmami i bardzo pusta (w części, w której mieszkaliśmy). Godzinami mogłam gapić się na fale 😉 A myślałam, że jestem bardziej „górska”.

Zaskoczenie 3: Internet

Wiele razy słyszałam, że w Indiach słabo z internetem. Ale wiedziałam też, że muszę go mieć – choćby nie wiem co – aby pracować! No i się udało. Czasem był w telefonie, czasem przez WiFi, czasem go nie było… Wtedy ratowałam się internetem w knajpkach 😉 Raz nie było nigdzie, bo ktoś strajkował! A kilka razy nie było internetu, bo była „bad weather” i słaby sygnał… Ale dałam radę! A właściwie to dałyśmy radę, bo mój internet miał nieraz wpływ na cały „mamopracowy” zespół.

Zaskoczenie 4: Ruch lewostronny

Nie byłam na to gotowa. Wiedziałam, że czeka mnie nauka jazdy na skuterze, ale nie wiedziałam (pewnie mogłam się domyślić), że w Indiach jest ruch lewostronny. Bałam się, ale zastosowałam opcję „jakoś to będzie” i było! Bardzo dobrze. No może kilka razy prawie wylądowałam na murze, albo rowie czy krowie, ale obyło się bez wypadków – na szczęście 😉 Wiatr rozwiewał mi włosy, trójka dzieci mogła jechać ze mną i było super! Szkoda, że w Krakowie skuterem zbyt niebezpiecznie, no i z trójką dzieci daleko bym nie zajechała…

Rozczarowanie 2: Angielski

No dobrze. Przyznam się. Miałam nadzieję, że podszkolę się w angielskim. Wygrzebię go z czeluści mojego mózgu, ale niestety. Nie było takiej potrzeby. Codzienna komunikacja była bardzo prosta, wielu Hindusów słabo mówi po angielsku (choć to język urzędowy), więc czasem musiałam mówić bardzo prostym językiem, abyśmy się zrozumieli, a i to nie gwarantowało powodzenia 😉 Podsumowując, może trochę przewietrzyłam nieco swój angielski – ale nie za dużo! A szkoda.

Rozczarowanie 3: Słodycze

Nie uwierzysz ale przez 3 miesiące nie jadłam dobrego deseru… no chyba, że upiekłyśmy brownie 😉 Serio. Słodycze indyjskie zupełnie nam nie smakowały. Być może nie trafiliśmy na nic dobrego – nie przekreślam wszystkich deserów w Indiach – ale te, które próbowaliśmy były tak słodkie, twarde, suche że aż niedobre… Generalnie cukru jest sporo w napojach, ciastkach i cukierkach, dużo więcej niż w tych samych produktach w Europie.

Za to owoce… bajka!

Zaskoczenie 5 i zachwyt 4: Dziewczynki w szkole

Zosia i Helenka nie bez obaw szły pierwszego dnia do szkoły. Zastanawiały się: jak to będzie rozmawiać tylko po angielsku? A czy wszystko zrozumieją? A co jeśli nie będą wiedziały o co chodzi?

Ja myślałam: A nie za gorąco tam? W końcu lekcje w szałasach… Czy nie zapomną o piciu wody? No i czy aby to bezpieczne, że cały dzień będą na plaży beze mnie (piątek był beach day?). Jak się okazało były też inne Polki, więc polski był w ruchu, a o wszystko inne dbali nauczyciele 😉 wracały zmęczone i szczęśliwe!

Zaskoczenie 6: Krzyś w przedszkolu

To było trudne. Nasz Krzyś (l. 5) w Polsce rok adaptował się do przedszkola, i nie lubił się z nami rozstawać. Dość naiwnie założyłam, że w Indiach może będzie inaczej… Nie było. I choć miał w przedszkolnej grupie trzech kolegów z Polski, a na terenie placówki kolejną piątkę polskich dzieci (siostry były w innej szkole), to każdy poranek był trudny. Nie pomagały przytulaski, dużo czasu razem popołudniami, zapewnienia o naszej miłości. Było ciężko. Choć wracał radosny i pełen opowieści o zabawach w błocie, małych małpkach, które regularnie ich odwiedzały, rzucaniu kamieni i bazach, które zbudował; rozstania były trudne.

Do czasu, aż…

Zachwyt 5: Córka

Zosia sama zdecydowała się zmienić szkołę, aby być z Krzysiem. Aby jemu było raźniej! To było bardzo piękne i dojrzałe, choć wcale nie takie łatwe dla niej. Jak się później okazało, ta zmiana była i dla niej korzystna. W pierwszej szkole obyła się z językiem i spokojnie się komunikowała, używając oczywiście także rąk i nóg ;-). W nowej szkole trafiła do klasy ze starszymi dziećmi od siebie, mówiła wyłącznie po angielsku, uczyła się matematyki, geografii, angielskiego i francuskiego – oczywiście po angielsku. I choć wracała jeszcze bardziej zmęczona i brudna, to widziałam w oczach dumę z samej siebie!

Helenka też stanęła na wysokości zadania i choć została w szkole bez siostry, czego się bała (w końcu we dwie raźniej) bardzo dzielnie i odważnie zaprzyjaźniała się z coraz większą grupą dzieci z całego świata!

Zachwyt 6: Ludzie

Moje doświadczenia wskazują na to, że Hindusi to bardzo dobrzy ludzie. Lubią dzieci, są serdeczni, uśmiechnięci i choć wielu z nich wiedzie bardzo skromne, lub nawet biedne życie, są pogodni. Przynajmniej my takich spotykaliśmy każdego dnia. Bałam się o bezpieczeństwo dzieci w obcym i dalekim kraju, a to było zupełnie niepotrzebne.

Zachwyt 7: Zaufanie

Przed wyjazdem bałam się, że ktoś nas może chcieć oszukać, okraść czy naciągnąć. Ale przebywając wśród Hindusów, dając się wozić, leczyć czy powierzając swoje dzieci, czułam się najbezpieczniej w życiu.

Może mieliśmy szczęście do ludzi? Może po prostu nic złego nas nie spotkało? No chyba, że ktoś nas tak oszukał, że dotąd się nie zorientowaliśmy 😉

Zaskoczenie 7: Praca zdalna

Miałam nadzieję, że się uda. Takie było założenie. Ale też sporo obaw. A okazało się, że zupełnie niepotrzebnie. To nie tak, że nie było kłopotów, czy jakiś trudniejszych momentów – były. Zespół w Krakowie, a ja daleko, 4,5 h różnicy czasu. Dziewczyny dopiero się rozkręcały z działaniami ok. 10:30, a ja już kończyłam, bo zbliżała się 15:00 i czas odbierać dzieci. Ale wypracowałyśmy sobie rytm pracy. Planowałyśmy lepiej rozmowy, i czy był dobry czy zły internet, dawałyśmy radę rozmawiać i prowadzić wszystkie działania. A ja upewniłam się, że mamy super zespół! Dzięki dziewczyny!

To był niesamowity czas. Bardzo bogaty w doświadczenia i przeżycia. Czy coś się zmieniło w nas na lepsze? Zobaczymy!

A jeśli jesteś ciekawa, gdzie jest Goa, i upewnić się, że to nie jest wyspa 😉 kliknij tutaj >>>

A wiesz jak tam trafiliśmy? Jeśli nie, to zapraszam jeszcze tutaj 😉

Chcesz o coś zapytać napisz do mnie: [email protected]

Zdjęcia: Agnieszka Czmyr-Kaczanowska

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Agnieszka Kaczanowska
Współzałożycielka mamopracuj.pl, od dziesięciu lat rozwija swoje umiejętności łączenia życia rodzinnego i zawodowego i nawet jej to wychodzi! Lubi wyzwania i cieszy ją kiedy pracodawcy znajdują świetnych pracowników. Mama wesołej trójki, żona i miłośniczka kotów.  

Wynagrodzenie po urlopie macierzyńskim

Jednym z najczęściej pojawiających się pytań na etapie powrotu do pracy po urlopie, jest kwestia wynagrodzenia. Na jakie wynagrodzenie może liczyć? Co z dodatkami i premiami? Czy nadal przysługuje samochód służbowy?
  • Marzena Pilarz-Herzyk - 14/04/2019
mama z córeczką

W powyższej sytuacji należy rozpatrzyć kilka różnych sytuacji.

Powrót do pracy po urlopie macierzyńskim

W sytuacji, w której wracasz do pracy po urlopie macierzyńskim/rodzicielskim pracodawca ma obowiązek zapewnienia Ci wynagrodzenia takiego, jakie byś posiadała nie mając przerwy w pracy spowodowanej urlopem. W praktyce więc przysługują Ci również podwyżki, które otrzymałabyś, gdybyś nie była na urlopie.

Poniżej sprawdź kilka przykładów.

W czasie, gdy przebywałaś na urlopie, Twój zespół otrzymał 5% podwyżkę. Nie miały na nią wpływu wyniki indywidualne. Czy taka podwyżka wynagrodzenia powinna zostać uwzględniona po powrocie do pracy? TAK.

Przed przerwą urlopową miałaś wypracowane wyniki, przeszłaś pozytywnie ocenę roczną, ale zmiany umów nastąpiły w czasie, gdy Ty byłaś już na urlopie.
Czy Twoja umowa mogła zostać zmieniona podczas urlopu? TAK. Zmiana umowy może zostać dokonana w czasie urlopu. Podwyżka jednak nie przełożyłaby się na  wysokość zasiłku.

Czy Twoje wynagrodzenie powinno zostać zmienione po urlopie? TAK. Jeśli Twoja umowa nie została zmieniona w czasie urlopu, powinno to zostać zrobione tuż po Twoim powrocie do pracy.

Przed urlopem awansowałaś na stanowisko managerskie i zgodnie ze stopniami awansu w firmie od tego stanowiska przysługuje samochód. Po powrocie do pracy zmieniono Ci stanowisko pracy, ale w nowym dziale nie ma samochodów służbowych. Co z Twoim samochodem? Pamiętaj, że nadal masz ten sam stopień managerski, gdyż po powrocie nie można obniżyć stanowiska pracy (nowe stanowisko musi być zgodne z kompetencjami). To oznacza więc, że nadal zachowujesz
prawo do korzystania z samochodu służbowego.

Przed urlopem otrzymywałaś premię za określone dodatkowe zadania, zlecane przez przełożonego. Po powrocie z urlopu nie otrzymujesz już tych zadań, z racji powiększenia zespołu pracowniczego. Czy premia nadal Ci przysługuje? NIE. Nawet jeśli przed urlopem był to długi okres, mimo wszystko były to zadania ponad Twój standardowy zakres obowiązków i z tym wiązała się premia. Jeśli pracodawca nie ma w tej chwili dodatkowych zadań premiowanych dla Ciebie, premia nie będzie przysługiwała.

Powrót do pracy po urlopie wychowawczym

Nieco inaczej, niż powyżej wygląda sytuacja Twojego powrotu po urlopie wychowawczym. Tutaj bowiem, pracodawca nie może obniżyć Twojego wynagrodzenia. Nie ma jednak obowiązku uwzględniania ewentualnych podwyżek, które otrzymałabyś, gdybyś nie przebywała na urlopie.
A co zrobić w sytuacji, gdy bezpośrednio po urlopie macierzyńskim, wykorzystałaś urlop wychowawczy? Czy podwyżki za ten czas przysługują? Przepisy nie regulują wprost tej sytuacji.

Moim zdaniem należy jednak uwzględnić podwyżki, które przysługiwałyby za czas urlopu macierzyńskiego, natomiast już nie za okres urlopu wychowawczego.
Nie ma tutaj znaczenia, że formalnie wracasz z urlopu wychowawczego, gdyż wykorzystałaś go bezpośrednio po macierzyńskim.

Zdjęcie: 123 rf

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z innymi:
Marzena Pilarz-Herzyk
Na co dzień mama dwóch synów Oskara i Oliwiera. Z wykształcenia prawnik. Z zamiłowania artystka. Zawodowo przez kilka lat związana z zarządzaniem przedsiębiorstwami, procedurami prawnymi i finansowymi. Od 2018 postanowiła zawodowo zająć się doradztwem prawnym przede wszystkim kobietom, mamom, rodzicom, ale również mniej świadomym swoich obowiązków pracodawcom. Prowadzi stronę mamaprawniczka.pl.
Chcę otrzymywać inspiracje, pomysły i sugestie jak pracować i nie zwariować.
Newsletter wysyłamy raz na 2 tygodnie
Może Cię zainteresować także:
Uwaga. Strona wykorzystuje pliki cookies. Informacje uzyskane za ich pomocą wykorzystywane są w celach statystycznych. Pozostając tu godzisz się na ich zapisywanie w Twojej przeglądarce. ×

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail
 

Email marketing powered by FreshMail